Droga wojownika. Przemek Drajer walczył w Polsce, Holandii i Tajlandii

Po kopertę sięgnął w lutym tego roku. Przez lata zebrała sporo kurzu z jego kawalerki, ale drobinki piasku nie przygniotły marzeń. 1300 lat tradycji, ledwie kilkanaście godzin lotu od Polski, bajka. Spakował się jak przed laty: sportowe buty, wygodne ciuchy, tylko mamie nie musiał już mówić „wyjeżdżam”. Tym razem lepiej się przygotował. Rozmawia po angielsku (na miejscu okaże się, że Tajowie nie bardzo) i wygooglował najważniejsze informacje. Sitthichai – mistrz. Sitsongpeenong – klub, którego szuka.

– opowiada Przemysław Drajer. Szczupły, z blisko siebie osadzonymi, świdrującymi oczami i lekko zaokrąglonymi barkami, jakby ciągle trzymał gardę. Może dlatego, że zawsze był najmniejszy i już w przedszkolu musiał udowadniać, że nikogo się nie boi?

Czytasz artykuł premium. Pozostało jeszcze 95% tekstu
Zostań stałym Czytelnikiem.
Zaloguj się i subskrybuj wszystkie treści portalu [[pay]]

Po otwarciu drzwi ma dreszcze. Omiata wzrokiem ćwiczących i od razu żałuje.

– krzyczy w nim wszystko. Każdy przyjęty cios, każda kropla przelanego potu i krwi. W Tajlandii szybciej trafiłby na właściwą ścieżkę. Ścieżkę low kicków, sierpów i obrotowych pięści.

– mówi, zachwalając siłę i wytrzymałość tajskich wojowników.

Latka lecą, a Przemek Drajer wciąż utrzymuje wysoką formę. Trening jest jego fetyszem

Trener widmo

Tygodnik „Bravo” trafił do nas z Niemiec. Po upadku komunistycznej szarzyzny Polacy pragnęli kolorów. I gwiazd. „Bravo”, a potem „Bravo sport” dał im jedno i drugie: piłkarze, bokserzy i gwiazdy kin akcji mnożyły się na ścianach nastolatków. Przemek taśmą klejącą przypilił w pokoju Jaen’a Claude van Damme’a, zwanego „muskułami z Brukseli”. Pasjami oglądał też Chucka Norris i Bruce’a Lee. Po tym ostatnim będzie mógł powiedzieć po latach: „walka uniknięta to walka zwyciężona”. Zanim jednak do tego dojrzał, chciał się próbować. Zawsze i wszędzie. I z każdym.

– śmieje się, odsłaniając pełne uzębienie, co u zawadiaków jest rzadkością. Niewykluczone, że jedynki, dwójki i resztę ma w komplecie dzięki temu, że w odpowiednim czasie z „klepaniem” przeniósł się z ulicy na salę treningową.

Najpierw jednak musiał znaleźć trenera.

– opowiada o zapale 21–latka, który kochał sztuki walki.

– szczęściem P. Drajera i kolegów był pochodzący z Koszalina Krzysztof Pajewski, były mistrz Polski i świata w taekwondo. To on po dwóch treningach miał dostrzec w Przemku talent.

– opowiada kickboxer związany z formułą K1 (dozwolone w niej są wszelkie techniki bokserskie, obrotowe uderzenia pięścią, kopnięcia oraz ciosy kolanami, bez względu na wysokość; nie wolno uderzać łokciem; walka odbywa się na ringu, standardowo trwa 3x3 lub 5x3 min.).

Mamo, jadę się bić

– widać język pięści jest uniwersalny w podobny sposób jak uśmiech (Tajowie, mistrzowie sztuk walki, uśmiechają się na każdym kroku), bo po dwóch tygodniach chłopak z Polski dostał pojedynek w ringu. Od pierwszego gongu pracował na przydomek, który Holendrzy mogliby mu nadać – „Savege from Poland”.

– pięściami i nogami wykuwał swoje marzenie o zostaniu super wojownikiem. Od rana zrywał pomidory, przerzucał skrzynki, targał wieprzowe tusze (żałuję, że nie zapytałem, czy bił w nie jak Sylwester Stallone w „Rockym”), a po pracy biegał, skakał, „pompował” i doskonalił technikę w klubie.

– twierdzi, a kątem oka zerka na to, co dzieje się w sali ćwiczeń. Jego podopieczni z sekcji dziecięco–młodzieżowej kończą rozgrzewkę i oczekują poleceń. Przemek łączy ich w pary i każe sparować. Cztery minuty walki i minuta przerwy – sposób przywieziony z Tajlandii. Ale wróćmy jeszcze do Holandii. Gdy P. Drajer przebił się do A klasy, miał już lżejszą pracę i więcej sił mógł przeznaczyć na kickboxing. 

– podkreśla złotowianin.

Jak pobierać lekcje, to od najlepszych. Przemek w towarzystwie zawodników z Tajlandii

Dajcie mi dwa metry

Co można zrobić za kilka tysięcy złotych? Ilu mistrzów wychować? Iloma krążkami przyozdobić pierś? Jak często pozować do zdjęć z samorządowcami? MLKS „Spider” Złotów ma mikroskopijny budżet, a mimo to podopieczni Przemka Drajera są czempionami pucharów i mistrzostw – Polski i Europy. Przynoszą chlubę klubowi i miastu.

– trener podaje słowo klucz – pasja. Poza tym mierzy siły na zamiary.

– rok 2018 ma być pasmem ich sukcesów.

By tak było trener wybrał się do Tajlandii. W Bangkoku, świątyni kickboxingu i muay thai, spędził dwa tygodnie. Gdy przełknął pytanie, dlaczego się tam nie urodził, wziął się za trening. Dwa razy dziennie. Mimo jet lagu (zmęczenia długą podróżą i zmianą stref czasowych), który trzymał go przez tydzień.

– mówi z dumą. Pobudka o 5:30 i 10 km biegu. O 7:00 trening. Technika, uderzenia w worek, tarczowanie z trenerem (w klubie na 15 zawodników jest 9 trenerów). W sumie sesja trwa prawie dwie godziny. O 14:00 powrót na salę. Technika, worek, tarczowanie.

– taka pochwała prostoty. Drugi trening (jest już ponad 30ºC) to też sparingi. Z zawodnikami, którzy co dwa tygodnie wchodzą do ringu, a więc bardzo doświadczonymi.

– Przemek cieszy się jak dziecko, które dostało upragnionego cukierka, a przecież nie jest już młodzieniaszkiem.

– kickboxer momentalnie przyjmuje pozycję i pokazuje, o co chodzi. W ogóle w czasie całej rozmowy rusza się, markuje ciosy, gestykuluje, jakby chciał pokazać, że sięgnięcie po kopertę z pieniędzmi i wyprawa do Azji były słusznym wyborem. Jednego mimo wszystko nie jest w stanie przekazać – uwielbienia Tajów do sportów walki. Jak zrozumieć to, że na ring wychodzą już pięciolatkowie i biją się jak dorośli – pięć rund po trzy minuty? A ich rodziny, stłoczone w narożnikach, krzyczą jak opętane.

– nie ma wątpliwości, że Przemysław Drajer jest jednym z jej wyznawców. Uwierzył m.in. w wagę kondycji.

– trener zapewnia, że wróci do Tajlandii po kolejne lekcje. Być może zabiorą się z nim starsi zawodnicy.

Podopieczni trenera Drajera liczą się w Polsce i za granicą. Tu z Mikołajem Hryconiem przed Mistrzostwami Europy w Macedonii

Sprawdzam

Ręce i nogi zawodnika uprawiającego sztuki walki mogą być traktowane jako broń? W przypadku pobicia sąd na pewno weźmie to pod uwagę. Dlatego z demonstrowaniem swoich umiejętności poza ringiem należy uważać.

– Przemek wspomina czasy jeszcze sprzed zawodniczej kariery. Dziś, jako trener, musi zwracać uwagę na to, co robią jego podopieczni.

– zapewnia trener „Spidera”, który klubem kieruje od ośmiu lat. Co ciekawe, o swej pracy myśli jak o dziecku.

– podkreśla P. Drajer. Warto zapamiętać to nazwisko. Już dziś w Polsce kojarzone  jest ono z wojownikami na poziomie.

[[/pay]]