Leokadia Redzimska uczyła cię matmy? Poznaj jej historię

Najbardziej boi się losu mamy. Pod koniec życia była ona jak dziecko. Gorzej – nie wiedziała, jak przełknąć to, co się jej do ust włożyło. Przez Alzheimera. On podobno w genach siedzi.

– Leokadia Redzimska żartuje, że jeszcze pamięta, by najważniejsze rzeczy zapisywać. Na ławie w salonie rzeczywiście ma notes z długopisem. Obok niej stoi mini rowerek, a spod fotela wygląda przypominający liczydło masażer stóp. Oba pomagają 90–latce pobudzić krążenie.

– mówi wieloletnia nauczycielka matematyki. Sprawdźmy, co pamięta.

Równik na nosie

Globusem jest głowa. Czubek nosa to równik, wyżej północ, poniżej południe. Czyli Kopytowo jest gdzieś na czole, pod linią włosów. Na Podlasie dziadkowie Leokadii trafili po pierwszej wojnie. Osiedli 3 km od granicy, nad Bugiem. Tu 19 października 1927 roku urodziła się ona – przyszła matematyczka. Pierwsze liczby poznała w domu, od starszego rodzeństwa, które chodziło do jednoklasówki.

– opowiada mieszkanka Lipki. Do szkoły chodziło się siedem lat, ale kończyło tylko cztery klasy, a potem sześć. Pełna szkoła była siedem kilometrów dalej. Z latarką w ręce, przez las Leokadia chodziła tam z synem sąsiadów. Już wtedy pragnęła dzieci uczyć.

– postanowiła. To że tylko nauczyciel miał we wsi motor i po lekcjach zabierał żonę do miasteczka Kodeń (tam znajduje się słynny obraz Matki Bożej Kodeńskiej, patronki Podlasia), było dodatkową motywacją.

Pozostało jeszcze 86% tekstu[[pay]]

Podstawówkę Leosia skończyła za Niemca. Świadectwo ma w języku Goethego.

– mówi. Ona na roboty przymusowe nie trafiła, ale jej starszy brat nie miał tyle szczęścia.

– wspomina nasza rozmówczyni. Gdy ojciec był umierający, syn stawił się w urzędzie. Z Zachodu wrócił po wojnie wykończony dietą opartą na surowych ziemniakach.

Naszej rozmowie przysłuchuje się Irena Redzimska, synowa pani Leokadii. Historyczka z wykształcenia co i rusz zadaje własne pytania, jakby nie chciała stracić okazji do dowiedzenia się czegoś więcej o rodzinie.

Na 90–tych urodzinach stawili się wszyscy członkowie rodziny pani Leokadii. Tu na zdjęciu z wnukami

Krowa z gwoździem

Zaskoczeniem może być podróż przodków na Ziemie Odzyskane. Po wojnie rodzina Piesiaków (to nazwisko panieńskie pani Leokadii) pojechała pociągiem na zachód Polski. Godziny spędzone w towarowym pociągu zdały się na nic – gospodarstwa nie znaleźli.

I została nieco dłużej niż rodzice, którzy za drugim razem znaleźli gospodarkę w Czyżkowie. Ona chodziła już wtedy do gimnazjum w Białej Podlaskiej. Śmiejąc się, wspomina egzamin do szkoły. Swoje dobre odpowiedzi i rozbawienie egzaminatorów.

– Leokadia na czas szkoły (4 lata zaliczyła w 3) mieszkała na ojcowiźnie, którą przejął najstarszy brat. Potem dołączyła do rodziców.

Ci urządzali się na trzydziestu hektarach. Bez krowy przywiezionej z Podlasia, bo ta zjadła gwóźdź i trzeba ją było dobić. Tak naprawdę uprawiali połowę ziemi, bo dzieci nie chciały pracować w polu. Leokadii przecież marzył się twaróg...

Pani od wszystkiego

– pytają L. Piesiak w Liceum Pedagogicznym w Złotowie. Skąd. Polski, rosyjski, niemiecki, ale francuski?

– opowiada staruszka.

– twierdzi. Wspomina też ludzi, którym wiele zawdzięcza. Jak Mateczkę, nie pamięta nazwiska, która pozwoliła jej liczyć kalorie. Po lekcjach w drugiej klasie Lodzia siedziała nad jadłospisem dla uczniów, a w zamian nie płaciła za internat. A że zarobiła za mało, więc musiała zapomnieć o ukochanej geografii.

– w 1950 roku młoda nauczycielka trafiła do Batorowa. Jedna izba, sześć klas i ona. Sama, bo kierownik Augustyn (ojciec senatora Mieczysława) chorował na gruźlicę. Zwolnienia miał pół roku. 

– opowiada o bólu głowy, który towarzyszył zmęczeniu.
W Batorowie pani Leokadia poznała miłość swojego życia – Stasia Redzimskiego. Pan Stanisław podobno był w AK, za co komunistyczna władza zabrać mu miała gospodarstwo i na sześć lat wsadzić do paki. Poznali się w gabinecie kierownika, który był szwagrem przyszłego męża nauczycielki.

– 90–latka wspomina zabawy taneczne w Batorowie i Wielkim Buczku. Z czułością przywołuje pamięć męża, który pracował w GS–ie w Lipce, był też jego prezesem, a potem również naczelnikiem gminy. By nie musiał dojeżdżać do pracy rodzina przeniosła się do stolicy gminy.

– dodaje L. Redzimska. Placówka przy Szkolnej i dla niej była pełnią możliwości.

Matematyczny relaks

Po pierwsze szkoła oferowała mieszkanie. Co prawda dwa pokoiki z niewielką kuchnią i toaletą na niższym piętrze, ale zawsze. Siedmioosobowej rodzinie (pani Leokadia z mężem, trójką dzieci i rodzicami, którzy zdali już gospodarstwo) nie przeszkadzał nawet hałas codziennych wuefów i weekendowych zabaw i wesel. Bo mieszkanie było nad salą gimnastyczną.

Po drugie pani Leokadia, już z wykształceniem półwyższym (skończyła Studium Nauczycielskie) miała uczyć w pełnym wymiarze matematyki.

– tłumaczy swój wybór, pocierając utkane siecią żył dłonie. Ostatnio trochę jej one dokuczają.

Tyle że na matematykę musiała poczekać. Przedmiot ten dostała inna, zasiedziała już w Lipce nauczycielka.

– mówi o pierwszym starciu z koleżanką. Drugie już wygrała – poszło o mieszkanie w domu nauczyciela. Przebiła ją większą rodziną. Lokal ten zajmuje do dzisiaj.

Tytułu magistra za to nigdy nie zdobyła.

– żartuje była zastępczyni dyrektora szkoły w Lipce. Właśnie dyrektorem bez magistra zostać nie mogła, a mimo to dawni uczniowie do dzisiaj mówią do niej „pani profesor”.

– podobno gdy uczniowie L. Redzimskiej trafiali do innych szkół, tamtejsi nauczyciele pytali mile zaskoczeni, kto ich uczył.

– dodaje I. Redzimska. A czasem też po miesiącówkę, bo seniorka wszystkim wnukom, całej dwunastce, fundowała stypendia w szkle średniej i na studiach.

Braki ucznia psują

Matmy nie lubi większość uczniów, nie ma co kryć. Jak ich skłonić do poznawania królowej nauk?

– L. Redzimska zdradza swój przepis. I unikać dziur.

– twierdzi ze znawstwem nauczycielki z ponad czterdziestoletnim stażem. Na koniec mówi nam, że nigdy nie żałowała wyboru zawodu.

– śmieje się, gdy wspominam o jedzeniu twarogu. – Poza tym mama rozpoczęła piękną tradycję.

– zauważa pani Irena. 

– dodaje z dumą jej teściowa.

– mówi pani Leokadia) oraz książki.

– twierdzi dziewięćdziesięciolatka.
[[/pay]]