Leon Wrzeszcz z kolarskiej kariery zrezygnował u szczytu

Leon Wrzeszcz rozstał się z kolarstwem bez sentymentów. Rower, by wyzbyć się pokusy powrotu na szosę i w przełaje, sprzedał od razu po tym, jak powziął ostateczną decyzję w tej sprawie. Ta oparła się o godność.

– wspomina nasz rozmówca. Dowiedziawszy się o tym, że na pozyskanie pieniędzy nie ma szans wystartował jeszcze w mistrzostwach okręgu, które w 1970 roku odbyły się w Złotowie i... Koniec. Leon Wrzeszcz nigdy więcej nie wsiadł na rower wyścigowy. Kibicom i trenerowi zostawił niedosyt i dobre wyniki. Podczas wspomnianych zawodów, pokonawszy dziewięćdziesiąt sześć kilometrów i wyprzedając swojego kolegę, a zarazem odwiecznego rywala Zbigniewa Betschera, został szosowym mistrzem województwa, a także wicemistrzem w jeździe indywidualnej na czas.

Sportowiec z przypadku ​

​Leon Wrzeszcz „za dzieciaka” nie marzył o kolarskiej karierze. Wręcz przeciwnie – bakcyla połknął zupełnie przypadkiem.

– pan Leon doskonale pamięta szczegóły. W jego pamięci zakodowała się też szczególna informacja: jego pierwszy zawodniczy wynik.

– nie bez dumy wspomina mężczyzna. Po tym występie do kolarstwa zaczął go przekonywać  kolega Zbigniew Betscher.

– opowiada nasz rozmówca.

– wspomina z uśmiechem. ​

Złotów, początki kolarskiej przygody. Pan Leon w tle, za kolegami

Raz ty, raz ja

Pierwsze dwa lata treningów to dla kolarzy szczególnie trudny okres. Nie tylko dlatego, że mięśnie przyzwyczaić trzeba do ekstremalnego wysiłku, ale i dlatego, że mniej więcej tyle trwa okres przygotowawczy.

– wspomina mężczyzna. Wraz z nią przyszły pierwsze sukcesy. Jeden z pierwszych i ważniejszych – od razu zagraniczny. Podczas Międzynarodowego Wyścigu Kolarskiego w NRD nasz rozmówca, wtedy szesnastolatek, zajął miejsce tuż za podium. Był to zaledwie wstęp do dobrych wyników osiąganych w następnych miesiącach i latach. Kolejne to zwycięstwo w kategorii juniorów w czteroetapowym wyścigu kolarskim „Po ziemi koszalińskiej”, w trakcie którego Leon Wrzeszcz pokonał około pięciuset kilometrów, a także drużynowe mistrzostwo Polski LZS, które zawodnik wywalczył wraz z Antonim Zakrzewskim, Maciejem Karpiakiem i Zbigniewem Betscherem. Ten ostatni przez lata był jego „naczelnym” rywalem.

– wspomina.

– do czasu. W 1966 odbywały się kolarskie Mistrzostwa Okręgu Koszalińskiego. I pech chciał, że kolejka na zwycięstwo przypadała akurat na Zbigniewa Betschera. Tak ważne zawody Leon Wrzeszcz niekoniecznie chciał odpuścić, nie chciał też jednak łamać koleżeńskich postanowień. Znalazł więc lojalne wyjście z sytuacji. Zdecydował rzucić się na głęboką wodę i poprosił o dopuszczenie do wyścigu w kategorii seniorów. Zgodę dostał, na linii startu stanął więc m.in. obok swojego trenera Winfrieda Mitkowskiego i... wygrał! Zostawiając za plecami wszystkich seniorów z dawnego koszalińskiego zdobył miejsce w kadrze województwa. Dzięki temu dwa razy w roku miał szansę pojechać na obóz przygotowawczy.

Sukcesy, jak podkreśla pan Leon odnosił dzięki trenerom – najpierw Winfriedowi Mitkowskiemu (Złotów), potem dzięki Jerzemu Panckowi (Gdynia).

1967. Leon Wrzeszcz jest już zawodnikiem WKS Flota Gdynia

Awans ​

​Rok 1967 również był pasmem wielu sukcesów. Najlepiej świadczy o tym pokaźny stos dyplomów, które wspólnie oglądamy. Przełajowy Mistrz Województwa Koszalińskiego seniorów, mistrz okręgu koszalińskiego na szosie, wicemistrz okręgu w jeździe na czas, siódme miejsce w przełajowych mistrzostwach Polski, siedemnasta pozycja w dziesięcioetapowym Wyścigu Przyjaźni z Koszalina do Wilna...

– wyjaśnia pan Leon.

Forma zaprowadziła go na kolarski szczyt. Zawodnik, który w związku z powołaniem do wojska zmuszony był opuścić LZS Złotów, nieoczekiwanie... sportowo awansował. W 1968 zaczął trenować w Wojskowym Klubie Sportowym Flota Gdynia. Pracę w nowym zespole zaczął mocnym akcentem – od wywalczenia drugiej lokaty w międzynarodowym wyścigu kolarskim, który odbył się w Wilnie. Na linii startu stanęli wtedy zawodnicy reprezentujący kraje socjalistyczne oraz ci z wojskowych klubów. Co do armii – pan Leon był także m.in. wicemistrzem marynarki wojennej, a w składzie Wrzeszcz, Szurko, Niespodziany i Bielski wywalczył trzecią lokatę podczas drużynowych mistrzostw Polski.

Rok 1967 pod względem osiągnięć dla Leona Wrzeszcza nie był szczególnie wyjątkowy – przez kolejne dwa lata sportowiec wciąż kolekcjonował najwyższe trofea. W 1970 radził sobie w zawodach równie dobrze. Był na tyle cennym zawodnikiem, że po służbie władze jednostki przedstawiły mu propozycję: może zostać w Gdyni, dostać pracę, a po ślubie mieszkanie, przy czym był jeden warunek: musi reprezentować Flotę. Pan Leon trochę się wahał, na podjęcie decyzji dostał więc miesiąc.

– wspomina, dodając, że nie bez znaczenia były wówczas obietnice o budowaniu mocnej kolarskiej sekcji w Złotowie, a także o wydzieleniu z czasu pracy czterech godzin na trening. Opcja kazała się kusząca, ale...

Pan Leon prezentuje dla niego najważniejszy, bo ostatni dyplom jaki zdobył w swojej karierze

To koniec

Nim Leon Wrzeszcz na dobre zadomowił się w LZS PGZS Złotów pojechał na czteromiesięczny obóz kadry narodowej LZS, której był członkiem. Za ten okres, jako rekompensatę, miano mu wypłacić utracone zarobki, ale... Jak to się skończyło, już wiemy.

– nasz rozmówca dodaje, że tym postanowieniem świadomie przekreślił szansę na start w zawodach dookoła Rumuni. Swojej decyzji nigdy jednak nie żałował, ponieważ dzięki niej zdobył w przyszłości dobrą pracę. Pasje i treningi zamienił na naukę. Leon Wrzeszcz skończył najpierw technikum mechaniczne, potem studia na kierunku konstrukcja i eksploatacja maszyn, by ostatecznie, pnąc się po szczeblach zawodowej kariery, w 1985 awansować na stanowisko dyrektora Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej w Pile, gdzie pracował aż do emerytury. W tzw. międzyczasie odnalazł inną pasję – myślistwo. Od 1979 roku zaprząta ono jego myśli bez reszty. Dowodem celnego oka naszego rozmówcy, wcześniej kolejno sekretarza, skarbnika, łowczego i wiceprezesa okoneckiego koła Łoś, są trofea, które zdobią ścianę jednego z pokojów.