Polonistka na Dzikim Zachodzie. Rozmowa z Alicją Awłasewicz

Panią Alicję można spotkać niemal na każdej imprezie organizowanej na terenie Jastrowia i gminy. I nie chodzi tu zabawę. To jest jej praca. Z mikrofonem na scenie z szacunkiem wita publiczność, przedstawia artystów, zapowiada kolejne punkty programu. Być może jako konferansjer jest najbardziej rozpoznawalna, ale gdy schodzi ze sceny wciąż pozostaje równie promienna i pełna pozytywnej energii, którą stara się przekazywać m.in. w Specjalnym Ośrodku Szkolno–Wychowawczym, gdzie uczy języka polskiego i prowadzi bibliotekę.

Sceniczne obycie

Chociaż nigdy nie marzyła o byciu aktorką, to pociąg do sceny miała już od dzieciństwa. Uczyła się w szkole w Trzciance, gdzie autorytetem była dla niej Wiesława Szczygieł. M.in. dzięki niej z powodzeniem brała udział w konkursach recytatorskich. W 1979 wygrała nawet etap wojewódzki i wystartowała na jeszcze wyższym szczeblu, ale tam została pokonana przez tremę. Stres związany z wystąpieniami publicznymi będzie towarzyszyć jej zawsze, ale z czasem zacznie sobie z nim radzić.

– opowiada. Jej występy na gminnych scenach w roli konferansjera zaczęły się w latach 90.

– pani Alicja zawsze pojawia się na scenie i wita publiczność.[[pay]]

Każda impreza wymaga od niej przygotowań. W pierwszej kolejności trzeba opracować scenariusz, nie raz należy brać pod uwagę różnego rodzaju ceremoniały i tradycje, związane np. z dożynkami. Trzeba wiedzieć, w jakiej kolejności witać gości itd. Ważny jest także wygląd, odpowiedni makijaż i strój adekwatny do rodzaju wydarzenia. Z artystami, których ma zapowiadać stara się zaprzyjaźnić na backstage’u, porozmawiać i w miarę możliwości ich poznać. Szczególnie miło wspomina wizyty prof. Bralczyka i Marii Czubaszek, którą zapowiedziała jako Alicję, bo tak śp. pani Maria miała na drugie i jako imienniczki postanowiły spłatać takiego psikusa publiczności. Zdarzają się też sytuacje nieplanowane, ale doświadczona prowadząca zapewnia, że dzięki obyciu scenicznemu potrafi z nich wybrnąć.

– przeważnie takie sytuacje są potem obracane w żart.

Jeśli chodzi o scenę, to Alicja Awłasewicz uwielbia także teatr. Od początku swojej pracy w szkole stara się przekonywać do tej formy sztuki swoich uczniów. Nie tylko zabiera ich na różne spektakle, ale zdarzało się, że sama z nimi je przygotowywała. Wcześniej w jastrowskiej „Jedynce”, a potem w SOSW  z gimnazjalistami, którzy w trakcie kolejnego etapu nauki realizują projekt edukacyjny i tutaj postawiła na teatr właśnie.

– nie boi się przy tym stawiać na nowoczesne aranżacje. Według niej takie projekty pozwalają rozwijać osobowość i pracować nad sobą.

– podczas gdy poza sceną niektórzy mogą mieć z tym problem.

Poszłem na stołówkę

Także podczas nauczania języka polskiego w Specjalnym Ośrodku Szkolno–Wychowawczym skupia się często na emocjach. Wraz z uczniami analizuje teksty literackie  i ich ekranizacje w poszukiwaniu bohaterów, z którymi uczniowie mogą się utożsamiać lub odnaleźć w historii postaci chociaż cząstkę siebie. Zresztą niedawno ukończyła biblioterapię, dzięki której zyskała dalsze umiejętności służące pomocy uczniom poprzez literaturę.

– opowiada o specyfice swojej pracy w ośrodku i podkreśla, że język polski daje szerokie możliwości.

Jeśli już mowa o polszczyźnie to pani Alicja jest pod tym względem lokalnym ekspertem. Od 18 lat bierze udział w organizacji dyktanda powiatowego, do którego sama przygotowuje teksty. Robi to na ostatni moment, aby zminimalizować ryzyko, że nieopatrznie zdradzi komuś trudne wyrazy,  które znajdują się w tekście. 

– tegoroczna edycja już 29 listopada. Po latach organizacji i sprawdzania dyktand ocenia, że znajomość ortografii wśród ludzi jest na porównywalnym poziomie. Zmienia się natomiast cały czas sam język polski i to w kierunku, który nie zadowala Alicji Awłasewicz. Nie spodobało jej się np. gdy niedawno na konferencji dowiedziała się od prof. Markowskiego, że zwroty takie jak „pójść na stołówkę, na aulę, na świetlicę” są dopuszczalne, choć co do zasady powinno się mówić „do stołówki, do auli i do świetlicy”. Wszystko zmierza niestety w kierunku dowolności.

– polonistka zauważa, że coraz mniej zwracamy uwagi także na akcentowanie. Sama się zresztą na tym łapie. Niemniej podkreśla, że jej zdaniem pewne uwarunkowania lokalne działają na korzyść naszego sposobu wysławiania się.

Bibliofil

Język polski najlepiej poznawać i ćwiczyć poprzez kontakt z książkami. Pani Alicja uwielbia polską literaturę, w której namiętnie się zaczytuje. Z pasją opowiada o pozycjach, które ostatnio przeczytała, a że zdarza się jej  czytać kilka książek równocześnie i gdy się zainteresuje, to potrafi skończyć jedną w jeden dzień, to jest o czym mówić. Lubi m.in. książki obyczajowe i uważa, że gdyby wysłuchać historii ludzi, którzy jako pierwsi przybyli do Jastrowia po wojnie, to byłby z tego niezwykle ciekawy materiał na książkę. Zafascynowana krajowymi autorami z niesmakiem odebrała decyzję o objęciu dekomunizacją ul. Kruczkowskiego.

– protestuje. Miłośniczka książek oprócz czytania ma nawyk ich kupowania. Lubi mieć własne i pierwsza je przeczytać. Już jako dziecko lubiła bawić się w szkołę i bibliotekę. Swoje książki, najczęściej szkolne nagrody, pieczętowała i numerowała. Pokazuje zresztą jedną pamiątkę, która zachowała się z tamtej dziecięcej biblioteczki. Teraz brakuje jej takiego podejścia organizacyjnego i nie zawsze potrafi się odnaleźć w znacznie większym księgozbiorze, który zgromadziła.

[[/pay]]