Sukces to jest wiara... i właściwi ludzie - Jan Dulat i badminton powracają... w Jastrowiu

Trzeba być jeszcze raz takim dobrym jak w innych sportach. Proste porównanie: prędkość lotki osiąga do 380 km/h, piłki tenisowej do 200 km/h

Oprócz spraw technicznych są to siłownia, biegi, ćwiczenia ogólnorozwojowe. Jest to sport o charakterze szybkościowo–wytrzymałościowym, mile widziane są tu świetna koordynacja i spore zasoby siły. Zawodnik cały czas jest w ruchu: przód, tył, góra, smecz… no i myślenie

Reklama

Silna psychika jest niezbędna. W sportach drużynowych zawsze ktoś nam pomoże. Ja staram się dzieciom wpajać badmintona także od tej strony mentalnej, taktycznej. Dlaczego grać krótkim serwem? – żeby przeciwnik podniósł lotkę, a ty żebyś mógł smeczować. Badminton to nauka myślenia i to szybkiego, z czasem staje się to już odruchem u zawodnika. Są tacy, którzy spalają się już przed meczem, inni znów, niczym bokserzy, używają gry psychologicznej. Jeśli człowiek się boi usztywnia się

Reklama

Do pewnego momentu można wygrywać będąc „luzakiem”, ale nie długo… On wygrywa, bo gra na luzie, a wy się boicie. Z czasem poczujecie się pewniej i nie będziecie bać się mocniej uderzyć, wtedy zaczniecie go ogrywać

W tej dyscyplinie od lat prym wiodą Azjaci. Europejczycy też osiągają wysokie wyniki na arenie międzynarodowej, choćby Szwedzi. Azjaci grają wszystko w dół, Europejczycy dostosowują styl gry do przeciwnika, do jego słabych stron. Wiele zależy tu właśnie od sposobu gry, od taktyki. Polacy są wyszkoleni tak dobrze jak Azjaci, tylko są o ułamek sekundy wolniejsi

Reklama

W Polsce badminton nie jest popularny, choć jest teraz taki boom na badminton rekreacyjny. W każdym mieście coś w tym kierunku się robi. Będąc w Szkocji pół roku temu wchodzę na halę, a tam boiska w rządku, wszystko przygotowane, kto chce przychodzi i gra…

Wychowałem się w Zbąszyniu, to stamtąd wywodzą się pierwsi mistrzowie Polski z roku 1964 w grze mieszanej, Stanisława i Bolesław Suterscy. Sam zacząłem grać 55 lat temu. Nie było jeszcze wtedy Polskiego Związku Badmintona, imprezy organizowały TKKF–y. Byłem gdzieś tam w czubie w woj. poznańskim wtedy, drugi, trzeci… Choć był taki zawodnik z Leszna, z którym nie mogłem wygrać, ale to chyba gdzieś w psychice bardziej siedziało

Reklama

W Złotowie wszystko zaczęło się, kiedy pracowałem w Polmo. Organizowali tam mistrzostwa regionu północnego, będące eliminacją Mistrzostw Polski Związków Zawodowych Metalowców. Poszedłem zobaczyć. Popatrzyłem tak i założyłem się o beczkę piwa, że dam im fory 13:0 i że wygram mecz do 15 punktów. No i wygrałem, choć piwa do dziś nie dostałem… Te mistrzostwa organizował Paweł Wroński. I tak to się zaczęło

Wygrałem zawody rejonowe, a na Mistrzostwach zająłem III miejsce. W TKKF–ie w Złotowie wspólnie z Waldemarem Rafalskim i Czesławem Trusińskim zaczęliśmy organizować turnieje. Potem badminton pojawił się w szkołach i wreszcie, w 1984 roku, powstała też sekcja badmintona w Sparcie Złotów. Była 10–osobowa grupa seniorów, do tego sporo młodzieży

Reklama

Naprawdę sporo osób się tam przewinęło, mieliśmy trzy boiska treningowe. Czasem w czterdzieści osób jechało się „ogórkiem” na zawody. Były i sukcesy.

Wywalczyliśmy nawet z klubem prawo do gry w pierwszej lidze, ale ze względów finansowych tam nie zagraliśmy. Wszystko to było możliwe dzięki świetnym ludziom. Swoje cegiełki dołożyli m.in.: śp. Brunon Radowski, Jerzy Janiak i Jerzy Jankowiak. To był czas pogody dla badmintona. Skończyło się, bo pojawiła się inna praca, inne obowiązki. Do tego zarząd nie miał jasno określonej dalszej wizji sekcji

Reklama

Trochę przypadkowo, za sprawą synowej. Usłyszałem, że coś tam się dzieje.

Stowarzyszenie [Wielkopolskie Stowarzyszenie Społeczno–Gospodarcze – red.] wiele dobrego zrobiło dla jastrowskiego badmintona, dla samej jego popularyzacji. Wiadomo, że nie każdy zostanie zawodowym graczem. I nie trzeba tu zbytecznych wydatków, nie potrzeba rakiet za 300 złotych, wystarczą takie za 40

Reklama

Rodzice po jakimś czasie postanowili zrobić oddzielną sekcję badmintona. To właśnie od dołu, od rodziców wszystko się zaczęło, to oni mnie do tego namówili. Założyliśmy UKS „Kometka”, kiedyś nazywaliśmy tak grę w badmintona. Mamy taki plan – dzieci, które są teraz w trzeciej klasie, jak będą w szóstej – żeby zorganizować Mistrzostwa Polski Młodzików w Jastrowiu i zdobyć tam dobre miejsca. W Złotowie w 1991 roku w Szkole Podstawowej nr 3 udało się zorganizować Młodzieżowe Mistrzostwa Polski. [Elwira Milczyńska zdobyła tam brąz w singlu i złoto w deblu – red.].

Reklama

To był mój warunek

Rodzice przypilnują, atmosfera jest inna… Badminton w Jastrowiu żyje dzięki rodzicom tych dzieci, dzięki dyrekcji Szkoły Podstawowej, dzięki burmistrzowi, który także nas wspiera. W zajęciach w Jastrowiu pomagają wszyscy, którzy mogą: pani Marzena Głuszek wicedyrektor Specjalnego Ośrodka Szkolno–Wychowawczego, na drugim korcie zajęcia prowadzi Karolina Woźniak wuefistka z gimnazjum w Jastrowiu, pomaga też komendant Policji w Jastrowiu podinsp. Błażej Redzimski. Artykuły, które pięknie pisze pani Joanna Redzimska również służą całemu przedsięwzięciu

Reklama

Zaczęliśmy w październiku, najpierw był jeden trening tygodniowo. To trochę mało, więc teraz są już trzy. Wszystko tak jak chciałem

Za nikim nie muszę biegać, do nikogo nie muszę mieć pretensji. Wyjazdy zapewniają rodzice. Wszyscy są otwarci i pomagają jak mogą. Ja jestem tam tylko trenerem. Moja w tym wszystkim jest jedynie satysfakcja

Fajnie byłoby wprowadzić w szkołach choć jedne zajęcia z badmintona dla dzieci z klas 1–3, ale i to da się zrealizować

Reklama

W sukces trzeba wierzyć, wtedy on przyjdzie

Centrum squasha z jednym kortem?

Dużo lepszym pomysłem tu w Złotowie byłoby stworzenie centrum badmintonowo–squashowego. Właściwie wystarczy wyrysować linie boiskowe, zakupić maty [w chwili obecnej na żadnym obiekcie ZCAS nie ma linii boiskowych do badmintona – red.], przy centrum mogłaby też powstać sekcja dla dzieci. Dzieliłem się tym pomysłem z burmistrzem, wyliczyłem, że są to niewielkie pieniądze. Nie spotkałem się niestety dotąd z żadnym odzewem ze strony władz miejskich

Tu trzeba ludzi, którym by się chciało. Kiedy badminton zaczynał się w Złotowie, był dyrektor „Jedynki” Ryszard Szymaniak, dyrektor Teresa Cicha, dyrektor Alicja Andrzejewska z Ogniska Pracy Pozalekcyjnej

Znowu trzeba coś zrobić… To jest ta różnica

Tymczasem założenie klubu to tylko koszt zatrudnienia instruktora, do tego sala, 1500 zł na rakietki, lotki za 800 i cały sezon można grać. Nawet gdyby taki pomysł nie wypalił, to pozostanie baza, dzieci będą „zagospodarowane”. Tak czy siak byłaby to wartość dodana. Dla dzieci z klas 1–3 nie ma w mieście oferty sportowej. Akademie sportowe w Złotowie nie sprawiają, że ktoś do nas przyjeżdża. Tu jest tylko wewnętrzna rywalizacja pomiędzy nimi

Wystarczy chcieć to pchnąć do przodu, odbiorcy się znajdą. W Złotowie można by naliczyć z 200 osób związanych w ten czy inny sposób z badmintonem. Przewodniczący Rady Miejskiej Złotowa Krzysztof Żelichowski był przecież jednym z wyróżniających się badmintonistów złotowskich

Nikt by sobie nie przypomniał o Dulacie, gdyby nie badminton w Jastrowiu i gdyby nie artykuły w prasie właśnie. Bo jeśli nie Złotów, to może zrobi to Jastrowie. Mają tam bazę, ponad 200 miejsc noclegowych, jeziora, tereny treningowe… Idealnie by było, gdyby badminton pojawił się również w Złotowie, ale tylko w szkołach

Wtedy marzenia o centrum mogłyby mieć realny wymiar

Zrobić ośrodek na poziomie krajowym czy nawet europejskim. Da się to zrobić. Po co? Zaczną przyjeżdżać do nas ludzie

Porządny turniej badmintona to około setka ludzi. Muszą gdzieś spać, coś jeść… Miasto trąbi, że Złotów to miasteczko turystyczne, ale nie samą promenadą da się to zagospodarować. Takich promenad w Polsce jest wiele, a takich ośrodków nie ma. Wystarczy taka hala i pewna otoczka, bo ośrodek to nie tylko turnieje, to także obozy treningowe, letnie i zimowe. W mieście brakuje wyobraźni

Zbudowano stadion, na który nikt nie przyjeżdża, bo nie ma warunków do treningów. Obok jest Zacisze, które narzeka, że nie ma obłożenia. W interesie hotelarzy jest pomoc takim inicjatywom, bo to jest interes wspólny. Nie mój, nie twój, a wspólny… Wiadomo, od samego startu wiele jest problemów organizacyjnych, potrzebna jest współpraca, zaangażowanie różnych podmiotów

Mówi się, że nie mamy sukcesów, bo nie mamy klas sportowych. W takiej klasie z dwadzieściorga dzieci do danej dyscypliny predyspozycje będzie miało sześcioro z nich. Po co to? Żeby było więcej godzin dla prowadzącego i trzeba to głośno powiedzieć. Szkoły sportowe tak, ale średnie. Żeby pojawił się sukces nie może być bylejakości. Mieszkam tu czterdzieści lat i zawsze tak było, potrzeba by zmienić cały system szkolenia, żeby coś się ruszyło. Dzieci kończą szkoły i nie zostaną w Złotowie, żeby grać w piłkę. To takie wieczne mydlenie sobie oczu. Dodatkowo szwankuje współpraca pomiędzy miastem, gminą i powiatem. Nie ma tu wizji.