Szkoła Buchwaldów

Bardzo zacni ludzie. Super, że o nich pamiętacie

Niesamowici ludzie. Klasa sama w sobie. Do dziś wzbudzają mój ogromny szacunek i respekt.

Nieodżałowanej pamięci, bardzo szlachetni i wybitni Nauczyciele!!! Nareszcie ktoś wpadł na pomysł, by uczcić Ich pamięć, dokonania.

To był stary KOMUCH.

Super nauczyciele mnie uczył Czesław , wymagający i sprawiedliwy. Pełny profesjonalizm. Nikt tak chyba w pół polski nie uczył francuskiego a na studiach technicznych na zajęciach z języka francuskiego po LO w Złotowie nie chcieli nas widzieć taki mieliśmy zasób wiedzy. Ciekawe co porabia ich córka. Dziś dyscyplina na zajęciach do przeszłość.

mnie uczyła Ona, wysoki poziom i nawet francuski akcent....zdałem z francuskiego na studia bez problemu.

Też miałam przyjemność z panią Janiną uczyć się języka. Noty moje nie były porywające, ale do dnia dzisiejszego wiele pamiętam, bez problemu zadałam egzamin na studia z języka obcego ( za moich czasów jeszcze były wymagane). Państwo Buchwald mieli specyficzne poczucie humoru. Jedni się ich bali ( myślę że to był jakiś iracjinalny strach), inni nie, jedni podziwiali, niektorzy nawet uciekali do innych szkół, ale myślę, że wszyscy ich szanowali. Do tej pory pamiętam za co dostałam swoją pierwszą ocenę niedostateczną :). Lekcję francuskiego, pomimo moich "trój" bardzo lubiłam. Wspominam z łezką w oku nauczycieli z tamytch czasów liceum, którym się chciało.

A mnie nauczył fotografować, do dziś pamiętam zajęcia na kółku fotograficznym. Zawdzięczam Mu moją pasję fotografowania ! Był też moim wychowawcą i nauczycielem. Cztery niezapomniane lata nauki w LO. Kiedyś powiedział mi, co powinnam robić w życiu... I miał rację ! Sprawdzam się zawodowo i realizuję z pasją ! Kilka lat temu liczyłam na spotkanie w LO, niestety los chciał inaczej.

Z tym skewerem raczej bym uwazal, aby nie zostal przypadkiem zbeszczeszczony :) Co prawda o zmarłych nie mówi się żle.... Ja ich bardzo dobrze wspominam ale mnóstwo uczniów mialo jak najgorsze zdanie - moze nie o jakosci nauczania, bo tak uczących nauczycieli ze świecą szukać, ale o metodach pedagogicznych, naprawde hardcorowych nawet w tamtych komunistycznych czasach. Wielu osobom bardzo pomogli ale wielu tez zlamali życiorysy.

Oboje mieliśmy przyjemność przyjmować wiedzę z j. francuskiego od Pani Janiny. Mamy wyłącznie pozytywne wspomnienia. Była bardzo wymagająca, przy tym niezwykle sprawiedliwa; może dzięki temu potrafiła utrzymać właściwą dyscyplinę, a to warunek sprawnego przyswajania wiadomości (do takich oczywistych wniosków człowiek dochodzi na ogół dopiero po latach). Na studiach w Poznaniu nie mieliśmy większych problemów z kontynuacją poznawania tego pięknego języka znad Garonny i Sekwany, bowiem solidne były podstawy ze złotowskiej szkoły średniej (wiwat LO!). Pamiętamy, iż mała wówczas Madzia wypowiadała swe pierwsze słowa właśnie po francusku. Mała - dziś wielka i znana! Pomysł uczczenia pamięci tych nietuzinkowych pedagogów uznajemy za bardzo trafiony i cenny, choć pewnie nadanie adekwatnego miana którejś z ulic (ul. M.Cz. Buchwaldów) jeszcze bardziej by to małżeństwo nobilitowało. Może w przyszłości, przy drugim podejściu?...