Z małej wsi na scenę z Mozilem. 50-lecie zespołu "Frygi"

„Zręczne frygi ze wsi Łąkie, pod Złotowem, w Wielkopolsce. Czy to chłopak, czy dziewczyna szarpią struny w mandolinach. Gdy koncerty grają duże – pod krawatem i w mundurze, to się zdziwić można szczerze, że te frygi to harcerze” – tak zaczyna się utwór, który powstał 2 lata temu we współpracy z Czesławem Mozilem.
Zespół „Frygi” opiera się na harcerzach. Na początku istnienia jeszcze był podział: część osób grała, część nie, ale z czasem wszyscy poświęcili się muzyce.

Za nami głośny jubileusz: 50–lecie zespołu. Jak długo przygotowywaliście się do tej uroczystości?
50 lat, a do samego wydarzenia około pół roku. Zaangażowanych w organizację było kilka osób, w tym ja. W tej chwili w zespole mam 14 osób, a na scenie wystąpiło około 100 osób, jak nie więcej.
To jest i wysiłek fizyczny, i psychiczny, ale też ogromna satysfakcja. Mogliśmy się spotkać ponownie po wielu latach, a dodatkowo wszyscy udowodnili mi, że nauka nie idzie w las.

Ile osób było związanych z zespołem przez te 50 lat?
Co najmniej 250, ale tak naprawdę znacznie więcej. Ja liczę tylko te osoby, które rozpoczęły i zakończyły swoją karierę we Frygach. Czyli byli z nami minimum 5–6 lat. Miałem też takich uczniów, którzy zaczynali, uczyli się pięknie grać, a potem nagle np. zakochiwali się i odchodzili. Ich mi najbardziej szkoda.

Panu – jako nauczycielowi – było żal, że zaprzepaścili swoją szansę?
Tak, jestem emerytowanym nauczycielem. Nauczałem młodsze klasy, prowadziłem też lekcje muzyki.

A jak to się stało, że wybór padł akurat na mandolinę? Niewiele jest takich zespołów w Polsce.
To prawda. Stało się tak przez czysty przypadek. Pracę w szkole podstawowej w Łąkiem zacząłem w 69. roku. Pracowałem 5 lat – w tym czasie prowadziłem chór szkolny i zespół akordeonowy. Potem się ożeniłem, urodziła mi się córka i musiałem się przeprowadzić. Niedaleko, bo do...