Z życiem za bary

Ale co pani robi?! Łyżwiarze dziwią się kobiecie z siekierą w ręce. Drobna blondynka dziobie w lodzie ściskającym jezioro Juchacz, a potem biega w tę i z powrotem. Robi pajacyki i rozbiera się. Panowie wytrzeszczają oczy. Kobieta w stroju kąpielowym zimą to rzadkie zjawisko.

– w morsowaniu Emilia Bara zakochuje się od pierwszego zanurzenia. Panowie mają minutę na zrobienie jej zdjęcia – tyle kobieta wytrzymuje w wodzie o temperaturze 4 stopni Celsjusza.

– twierdzi. Tyle że przemrażać ciało można stopniowo. Rekordziści spędzają w lodowatej wodzie po kilkanaście minut i przepływają, także krytym kraulem, nawet kilkaset metrów.

– pracownica Nadleśnictwa Lipka opisuje początek przygody z morsowaniem. Cztery lat temu weszła do przerębla, bo lubi ciepło. Tak, zimne kąpiele rozgrzewają.

– opowiada mieszkanka osiedla Winiarnia w Lipce.

– zapewnia. O tym, że jest jej ciepło świadczą pootwierane w mieszkaniu okna. Za nimi jakieś – 10ºC, a po domu hula wiatr. Ciekawe, jak to przemrażanie znosi biegający po pokoju jak szalony czarny labrador. Cieszy się na widok gościa tak bardzo, jak jego pani po lodowatej kąpieli.

– zdradza leśniczka. Zwykle z siekierą nad Juchacz jeździ raz w tygodniu. Niestety kąpie się sama, bo jej koledzy z pracy boją się zimnej wody. Dla przypadkowych ludzi Emilia Bara jest wówczas niespodzianką. 

– mówi rozmarzona.

Morsowanie staje się coraz popularniejsze. Miłośników zimowych kąpieli spotkać można w Debrznie i w Złotowie. Pani Emilia chciałaby dołączyć do którejś z grup, w końcu morsy opisują się jako osobniki stadne. Przeciwwskazań do przemrażania ciała nie widzi.

– radzi lipczanka.

To dopiero 40% artykułu. W dalszej części przeczytasz m.in.:

Wredna skóra – Skóra z byka, młot z jabłoni i wzory z internetu. To przepis Emilii Bary na pasjonujący wieczór...

Oswajanie sąsiadów – Żeby poczuć ciepło w sercu Emilia Bara zostawia mieszkanie w Winiarni i jedzie do rodziców. Tam może hałasować do woli...

Subskrybuj i czytaj wszystkie artykuły bez ograniczeń[[pay]]

Wredna skóra

Skóra z byka, młot z jabłoni i wzory z internetu. To przepis Emilii Bary na pasjonujący wieczór.

– mówi, zapraszając do drugiego pokoju. Przez uchylone okno wieje chłodem. Pod nim jest minipracownia rozłożona na drewnianym stole. Pierwszy oczy atakuje jeleń. Jasnobrązowy, wybity na ciemnym tle, zdobi notes. Muszę taki mieć. Pytam, jak powstał.

– ostrze, o którym mówi E. Bara, zaczepione jest na palcu niczym szeroka obrączka.

– na stole jest też młotek gumowy i kilkanaście stempli z grawerunkiem wilczej łapy czy lecącym orłem. Nimi kaletnik wybija gotowe wzorki.

– jeśli obraz ma pozostać jaśniejszy (jak nasz jeleń) lub być w innym kolorze, pani Emilia traktuje go blokerem, który nie pozwala farbie się wchłonąć. Całość woskuje, co natłuszcza skórę, zabezpiecza ją przed wodą i pękaniem, nadaje połysk. Do szycia brzegów używa niewielkiego widelczyka, którym robi dziurki pod szwy. Całość szyje specjalną woskowaną nicią.

– twierdzi miłośniczka rękodzieła, podnosząc wzrok znad stołu. Za nią, na korkowej tablicy, są dwa zdjęcia. Na górnym czarnoskóry chłopiec w szerokim uśmiechu. Zaka ma sześć lat i mieszka na Madagaskarze. Emilia Bara wysyła mu pieniądze.

– opowiada o adopcji na odległość, organizowanej przez Zgromadzenie Ducha Świętego. Zaka jest półsierotą. Pod opieką mieszkanki Lipki jest drugi rok.

– pokazuje krótko ostrzyżonego urwisa. I od razu chwali się, że Zaka nie marnuje jej pieniędzy – zdał do następnej klasy. Dziewczynka jej siostry musi powtórzyć rok. Emilia może napisać na Madagaskar, że jest z „synka” dumna. Misjonarze mu to przetłumaczą, a potem, w imieniu chłopca, odpiszą.

– kobieta tłumaczy, dlaczego wspiera dziecko gdzieś na drugim końcu świata. Może kiedyś w prezencie wyśle chłopcu pasek albo piórnik.

Pocztą pantoflową rozniosło się, że Emilia Bara ćwiczy się w kaletnictwie, więc coraz trudniej jej opędzić się od zamówień. Dzwoni kolega z prośbą: Emilia, za tydzień żona ma urodziny, zrób coś ładnego. A ona zwykle nie odmawia.

– mówi, stukając w puncę, a końcówka narzędzia zostawia ślad na garbowanej roślinnie bydlęcej skórze.

Oswajanie sąsiadów

Żeby poczuć ciepło w sercu Emilia Bara zostawia mieszkanie w Winiarni i jedzie do rodziców. Tam może hałasować do woli. Podobno oni się cieszą, gdy dmucha w sygnałówkę.

– mówi, wyciągając złoty róg owinięty paskiem skóry.

Gorzej jest sąsiadom z bloku. Sygnałówka myśliwska jest głośna, a jej odgłos mógłby wyrwać z kapci najspokojniejszego sąsiada. Dlatego Emilia ćwiczy u rodziców. Ci są przyzwyczajeni do muzyki, bo ich córki od najmłodszych lat grały na pianinie. Na lekcje wozili je do Debrzna.

– kobieta na chwilę zawiesza głos. Zaraz jednak przechodzi do techniki.

– to nic w porównaniu z orkiestrą Technikum Leśnego w Tucholi, w którym E. Bara grała na flecie poprzecznym. A mimo to kocha ten instrument.

– twierdzi leśniczka. Jeśli tak się stanie, będzie musiała więcej ćwiczyć.

– mówi pół żartem.[[/pay]]