Amerykański sen Martyny

Ulotka może zmienić wszystko. Martynie wystarcza jedno zdanie – Witaj w Ameryce. Jest rok 2010, a ona uczy się w pierwszej klasie „Ogólniaka” w Złotowie. Ofertę wyjazdu do kraju wielkich możliwości znajduje na szkolnym korytarzu.

– Martyna Wróbel nigdy dotąd nie była za granicą Polski. Podróże odbywała na mapie i w głowie. Ale marzyła o wyjeździe. Dlatego wybrała kierunek lingwistyczny z geografią.

– stwierdza. To samo mówi mamie, a ta przytakuje. Dzieci mają w końcu szalone pomysły. Taki wiek. Samo przejdzie. Na „nieszczęście” w liceum Martyna jedzie na wycieczkę. Paryż – Wenecja – Barcelona. Już wie, że chce być obywatelką świata. A gdzie może się spotkać z tym wielkim światem? W USA.

– Martyna ma już dowód ze swoim zdjęciem. Okrągła buzia, lekki uśmiech, niepewny wzrok.

– podkreśla dziś 22–letnia mieszkanka Kleszczyny.

Brooklyn Bridge NYC (Martyna druga od lewej)

Kliknij sobie rodzinę

Z Martyną Wróbel poznajemy się w „Ogólniaku”. Jest piątek, ostatni uczniowie szurają po korytarzach, ale na spotkanie nikt nie zagląda.

– mówi w progu pracownica Au Pair in America. To organizacja będąca częścią Amerykańskiego Instytutu Studiów Zagranicznych (AIFS). Z jej inicjatywy w 1986 roku powstał pierwszy program wymiany kulturalnej pod nazwą „Au Pair”. Skorzystać z niego mogą kobiety w wieku od 18 do 27 lat. Absolwentka liceum w Złotowie do USA pojechała we wrześniu 2013 roku. Miała 19 lat.

– wyjaśnia studentka Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu. Ludzi, z którymi miała zamieszkać na rok poznała przez internet.

– opowiada o zasadach programu. Przed wyjazdem trzeba omówić szczegóły, jak choćby płatność za benzynę w „służbowym” aucie.

– M. Wróbel wyjaśnia, dlaczego wybrała rodzinę z Bostonu. Czy mogła przeczuwać kłopoty, jakie ją tam spotkają?

Czas badania

O co chodzi w tym baseballu? Dzień po przyjeździe do Bostonu (wcześniej przez kilka dni uczestniczki programu szkoliły się pod Nowym Yorkiem) Martyna trafia na lokalne święto – mecz czerwonych skarpet (Boston Red Sox). Pani domu, do którego trafia, pracuje w Banku Narodowym Ameryki, w sekcji marketingowej i ma wejściówki na najważniejsze wydarzenia sportowe. Spotkanie trwa kilka godzin, a Polka nie ma pojęcia, o co w nim chodzi.

– wspomina pierwsze zderzenie z obcą kulturą. Najtrudniej jest jej przełamać chęć zbliżenia się.

Red Sox vs. New York Yankees game Boston

Wszystkich i wszędzie. Amerykanie przytulają i całuję Martynę na potęgę.

– twierdzi. Walczy z nim kilka tygodni. Kulminację przeżywa podczas święta dziękczynienia.

Czy wspomina o nowych doświadczeniach z wielką hondą, na szybie której podczas pierwszej jazdy niemal nie rozbiła sobie nosa? Wszystko przez automatyczną skrzynię biegów. A może o pierwszym zaskoczeniu na skrzyżowaniu?

– zapewnia.

Na pewno nie mówi o dzieciach. O skakaniu z okien i innych próbach, którym ją poddają.

– Martyna Wróbel wzięła pod opiekę troje dzieci: dwunastoletnie bliźniaczki i ich czternastoletniego brata.

– mówi szczerze, że było trudno. I to mimo że przez tydzień wszędzie jeździł z nią tata dzieci. Zadaniem opiekunki (miała zapewnione jedzenie, nocleg i około 200 dolarów kieszonkowego) było wożenie dzieci do szkoły i na zajęcia pozalekcyjne. Tenis, piłka nożna, baseball, futbol.

– opowiada auperka, jak nazywa się uczestniczki programu.

Bezpiecznie pod helikopterem

15 kwietnia 2013 roku ok. godz. 14:49 czasu lokalnego (20:49 czasu polskiego), w czasie trwania maratonu w Bostonie, doszło do wybuchu dwóch bomb. Zginęły 3 osoby, a 264 zostały ranne. Martyna trafia tam rok później. Nad głową ma helikoptery, a na każdym rogu witają ją uzbrojeni funkcjonariusze. Do centrum miasta nie sposób wnieść torby, do której wcześniej nie zajrzał policjant. Mimo to 19–latka z Polski czuje się tam bezpiecznie.

– utrzymuje. Może to przez miłość? Martyna zakochuje się w Bostonie. Przez rok spędzony w USA utwierdza się w przekonaniu, że to wspaniały kraj. Mimo wad, które dostrzega. Dlatego zamierza tam wrócić.

Boston - miasto, które pokochała

– mówi, zbierając różowe ulotki zachęcające do wzięcia udziału w programie. I choć twierdzi, że pokochała USA, to jednak nie mogłaby tam zostać na zawsze.

Ciekawe, czy tak samo powiedzą jej siostry – bliźniaczki, które od trzech miesięcy pracują w Londynie. Nad Tamizę wyjechały także dzięki programowi Au Pair.

– twierdzi Martyna Wróbel. Dlatego zachęca dziewczyny do wyjazdu: