Anioł Farmacji. Nagrodzona jako jedna z dziesięciu w kraju

Na wstępie muszę wyjaśnić, że to nazwisko powinno pisać się inaczej, bo nasi przodkowie nie byli Niemcami, lecz Szkotami. Wcześniejsza pisownia to: Reynolds. Podobnie brzmiące Reinholz pojawiło się w czasach zaboru pruskiego. Aptekarską historię zapoczątkował w 1918 roku pochodzący z Koronowa Józef Reinholz - mój dziadek, absolwent studiów farmaceutycznych w Berlinie i Fryburgu, który kupił w Łobżenicy aptekę. W przyszłym roku będzie więc setna rocznica jej uruchomienia. Budynek stoi do dziś przy ul. 1 Maja. Dziadek zginął w pierwszych miesiącach drugiej wojny światowej za swoją działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości oraz jako przedstawiciel miejscowej inteligencji i władzy. W okresie międzywojennym był w Łobżenicy m.in. prezesem Rady Narodowej, przewodniczącym Rady Nadzorczej Banku Ludowego oraz honorowym prezesem OSP. Należał również do miejscowego Kurkowego Bractwa Strzeleckiego. Przynależąc do Chrześcijańskiej Demokracji działał na rzecz Kościoła, będąc jednym z fundatorów przebudowy łobżenickiej fary w latach 30-tych. Został rozstrzelany w nocy z 11 na 12 listopada 1939 roku przez Niemców w Paterku i pochowany w zbiorowej mogile. Po wojnie najstarszy z trzech synów, a mój ojciec Bogdan Reinholz postarał się o ekshumację szczątków jego oraz pozostałych pomordowanych i pochowek z honorami. Natomiast w czasie wojny apteką zarządzał sprowadzony do miasta przez hitlerowców Boris Hoppner, Estończyk z Talina, który był niemieckiego pochodzenia. Kiedy w 1945 roku do apteki wróciła moja babcia Halina, wszystko co miało większą wartość było skradzione przez okupantów lub komunistów. Do 1951 roku, czyli do momentu ukończenia przez mojego ojca studiów farmaceutycznych w Poznaniu apteką kierowała farmaceutka z Bydgoszczy. W tym samym roku nasza apteka została też upaństwowiona. Zabytkowe meble wywieziono do Muzeum Farmacji w Krakowie. W 1964 roku Cefarm Bydgoszcz wybudował obecną aptekę przy ul. Sportowej, do której się przenieśliśmy, bo stary budynek był już zbyt ciasny. Jego przebudowa była nieopłacalna.

Reklama

Całe dzieciństwo kojarzy mi się z apteką przy 1 Maja. Tam się bawiłam, odrabiałam lekcje, jadłam, pomagałam babci, która mnie wychowywała. Tata cały poświęcał się pracy. Mawiał nawet, że: „można czytać gazetę, ale trzeba siedzieć w aptece i pilnować interesu”. Był też społecznikiem, zaangażowanym w wiele spraw miasta, pomimo tego, że za działalność w Armii Krajowej był w czasach komuny prześladowany. Tata był miłośnikiem przyrody, wędrówek po lesie, tam odpoczywał. Mieliśmy taki rodzinny zwyczaj, że co niedzielę wsiadaliśmy w naszego niebiesko–białego moskwicza i jechaliśmy do lasu pospacerować. Znałam więc doskonale wszystkie lasy w okolicy i to był czas, jeszcze chyba w szkole podstawowej, że marzyłam, by być leśnikiem. Później myślałam o stomatologii, jednak tata wybijał mi to z głowy, opowiadając, jak ciężki to zawód. Widział we mnie, jedynym dziecku, swojego następcę. Chyba nawet porozmawiał z śp. panią Krystyną Szyszymar – miejscową stomatolog, bo i ona przekonywała mnie, że powinnam iść na farmację, tak jak dziadek i tata. Decyzję podjęłam w trzeciej klasie liceum.

Reklama

Zdałam egzaminy na farmację na Akademii Medycznej w Poznaniu i dostałam „stypendium fundowane Cefarmu”, które później trzeba było odpracować. Warto dodać, że wówczas farmaceuta to nie był zawód, który gwarantował wysokie zarobki. Magistrowie w aptekach zarabiali kiepsko, jednak te studia dawały szeroki wachlarz możliwości pracy poza apteką, np. w sanepidzie. 60% - 70% osób na roku to byli ci, którzy nie dostali się na medycynę. Często po roku próbowali ponownie dostać się na kierunek medyczny. A jak to było po wyjeździe z Łobżenicy? Wielkie miasto przytłaczało, kiedy w głowie przewijały się jeszcze obrazy z wędrówek po lesie. Na początku nie mogłam się zaaklimatyzować. Mieszkanie na stancji... Studia też łatwe nie były. Trzeba było się przykładać, żeby je ukończyć. Ratowało mnie to, że w Poznaniu mieliśmy rodzinę, mieszkało tam też wielu znajomych moich rodziców. Sporo czasu spędzałam, odwiedzając ich. Gdyby ich Pan o te czasy zapytał, pewnie śmialiby się, że właściwie to mieszkałam u nich. Z czasem przywykłam do wielkomiejskiego zgiełku...

Reklama

Myślałam. Tak jak żal było wyjeżdżać z domu na studia, tak podobne rozterki przeżywałam przed powrotem w rodzinne strony. Miałam znajomych, przyjaciół... Z wieloma z nich kontakt utrzymuję do dzisiaj. Mój tata jednak wówczas dość krótko podchodził do tego tematu. Mówił, że albo zostaję na uczelni i tam rozwijam się w zawodzie, albo wracam. Na decyzji o powrocie zaważyło głównie to, że mój ojciec był po zawale, schorowany – potrzebował pomocy. Do Łobżenicy wróciłam w 1978 roku. W 1979 rozpoczęłam specjalizację pierwszego, a później drugiego stopnia farmacji aptecznej. Ten 79’ pamiętny jest też dla mnie dlatego, że od lutego do końca czerwca w miejscowym liceum uczyłam chemii, zastępując nauczyciela, którego powołano wówczas do wojska. Taka mała przygoda z byciem pedagogiem też mi się więc przydarzyła.

Kiedyś było bardzo mało gotowych leków. Pyralgina, Antyneuralgina, Streptomycyna, Biseptol... z pewnością ich reklam nie było ani w telewizji, ani w radiu. Najwięcej szło środków przeciwbólowych. Wiele, bardzo wiele leków recepturowych robiliśmy. Było tak, że magister albo technik przez osiem godzin dnia pracy nie wychodził z tzw. „receptury”, czyli stanowiska sporządzania leków. Towar dostarczany ciężarówką przyjeżdżał z Cefarmu z Poznania raz w miesiącu! Dla porównania teraz jest to nawet dwa razy dziennie. Zamówienie wysyłaliśmy listem na tydzień przed dostawą i czekaliśmy, co przywiozą...

Reklama

Wielu wydaje się, że na aptece można zrobić biznes. Owszem, był taki czas, jednak nie trwał długo, a rzeczywistość się bardzo pozmieniała. Kiedy na przełomie lat 80 i 90-tych podjęłam kroki, żeby znów stać się właścicielem apteki, a nie kierownikiem opłacanym przez Cefarm, pojawiały się wątpliwości. Na tamte czasy wiązało się to ze sporymi kosztami. Zaryzykowałam i to była pierwsza prywatna apteka w regionie północnej Wielkopolski po upadku komuny. Obecnie sporo złego robią sieci, gdzie pacjenta aż nazbyt traktuje się jak klienta, wciskając np. leki, często mu nie potrzebne. Jednak apteka, która jest w sieci, jest z takich „akcji” rozliczana. Nie ma tygodnia, żebym nie dostawała od którejś z tych dużych korporacji propozycji współpracy. Podejmować jej nie zamierzam, cenię sobie to, że jestem niezależna.

Reklama

Do tego, żebym została radną, zaraz po powrocie namawiał mnie tata – zaangażowany w sprawy miasta. Nie chciałam o tym słyszeć. Podobnie było, kiedy wiele lat później z taką propozycją przyszedł do mnie kolega z klasy LO Hipolit Wojciechowski. Przekonały mnie dziewczyny z apteki, mówiąc, że sobie poradzę. W Radzie Miejskiej w Łobżenicy przepracowałam dwie kadencje i nie ukrywam – podobało mi się to.

Już nie. Mam sporo obowiązków w swojej firmie, której, zgodnie ze słowami mojego taty, trzeba pilnować. W aptece jestem zawsze – na każdy dzwonek i w święta, nawet o 3 nad ranem, bo traktuję swoją pracę jak służbę już od 39 lat. Od 25 lat działam ponadto w samorządzie Wielkopolskiej Izby Aptekarskiej w Poznaniu – tam też mam co robić.

Chyba mam to w genach. Podróżnikiem był już mój dziadek. Na początku XX wieku odwiedzał m.in. takie kraje jak Włochy, Wielka Brytania, Francja. Z rodzicami i ich znajomymi też sporo jeździliśmy po kraju, głównie nad morze albo w góry. Później, już na studiach podróżowałam sama. Bułgaria, Rumunia, RFN – gdzie mieliśmy rodzinę... Dziś nie brzmi to może egzotycznie, ale w tamtych czasach to jednak był inny świat. Właśnie wśród znajomych moich rodziców, z którymi podróżowaliśmy, byli moi przyszli teściowie i mąż. Znaliśmy się więc z Jurkiem od dziecka, choć nasze drogi zeszły się ponownie wiele lat później. On też kochał podróże. Oboje szczególnie upodobaliśmy sobie Hiszpanię. Jurek marzył, żebyśmy ruszyli w wyprawę dookoła świata. Niestety odszedł nagle z tego świata, na parę miesięcy przed tym planowanym urlopem.

Nie wiem, kto mnie do niego zgłosił. Byłam bardzo zaskoczona, kiedy w grudniu zadzwonił telefon z informacją, że znalazłam się w setce nominowanych do głównej nagrody i że oddano na mnie bardzo dużo głosów. Nie potraktowałam tego zbyt poważnie. Jednak kiedy w lutym zadzwonili po raz drugi z prośbą, żebym przyjechała do Warszawy i przygotowała informacje na swój temat dotarło do mnie, że to nie są żarty. Potem, około 13 marca, nadeszły kolejne informacje, że na 90% mam tytuł „Anioła Farmacji” i żebym dotarła do stolicy na kilka godzin przed galą, żeby być na próbie... A sama gala? 1000 osób, które były w Filharmonii Narodowej w Warszawie robiło wrażenie, podobnie jak oprawa tego wydarzenia, to co działo się na scenie. Pozostaje mi tylko podziękować za to, że pacjenci obdarzyli mnie tak dużym zaufaniem, że aż tylu z nich oddało na mnie swój głos. To dla mnie wielki zaszczyt i nobilitacja. Motywacja do dalszej pracy.

Reklama

Swoje lata może mam, ale czuję się dobrze w swojej pracy. Niektórzy śmieją się, że aptekarze umierają na posterunku. Tak było z moim tatą – służył ludziom do końca. Sama znam też kilka przypadków farmaceutów, którzy dobijają do 90-tki, a nadal świetnie sobie radzą. Czy ze mną też tak będzie?  O emeryturze nie myślę. Odpoczywam podczas podróży, w czasie spędzanym ze znajomymi, rodziną. Czuję, że jeszcze wiele przede mną.