Sztuka w życiu młodej mamy – Anny Kanurskiej

Na początku próbowałam różnych technik. Ołówek, węgiel, długopis. Zaczynałam od rysunku, tworzyłam portrety ludzi, bo w tym czułam się najpewniej. Było to 8 lat temu, chodziłam wtedy jeszcze do gimnazjum

Miło mi, gdy goście hotelowi, odwiedzający Poziomkę, dostrzegą moje prace wywieszone gdzieś w jej zakamarkach. Niejednokrotnie zauroczeni odkupywali je od nas, musiałam wówczas pozbyć się do nich sentymentu

Emocje. Radość, złość, smutek i wszystkie uczucia, które mi towarzyszyły, zawsze napędzały mnie do tworzenia. Przyznaje, że kiedyś jej kolekcja zdominowana była głównie przez obrazy nieco bardziej stonowane, w ciemnych, mrocznych barwach

Miałam takie prace, w których na prawdę przelewałam na płótno swoje emocje. Tych prac było niewiele. Pozbywałam się w ten sposób niechcianych odczuć, jak się później okazywało – razem z obrazem, który później był przeze mnie sprzedawany. Muszę przyznać, że nie było mi łatwo się z nim rozstać, ale kiedy już to zrobiłam, odczuwałam ulgę

Od niedawna to się zmieniło. Teraz maluję bardziej pogodne i barwne ekspresje. Zdaje się, że stało się to w momencie, kiedy na świat przyszła moja córeczka. Pokolorowała  moje życie i rozweseliła moją duszę

Reklama

Jestem dość młodą osobą, niektórzy nawet zaniżają mój wiek i oceniają mnie na piętnastolatkę. Jak każdy miałam plany na przyszłość, więc kiedy dowiedziałam się o ciąży, załamałam się. Przez pierwszy miesiąc nie mogłam się z tą myślą pogodzić. Dzięki wsparciu rodziny i partnera zaczęłam wierzyć, że będzie dobrze. Mówili mi: ,,Po porodzie wszystko się ułoży” – no i ułożyło się. Pokochałam tego maluszka z całego serca i teraz nie wyobrażam sobie życia bez niego

Reklama

Już kiedy byłam w ciąży zaczęłam tworzyć za pomocą promarkerów różne scenki komiksowe, obrazujące zmagania przyszłej mamy. Przedstawiałam jak ona przebiegała, opisywałam swoje uczucia, czasem podchodziłam do tego z humorem

Stworzyłam w związku z tym facebookowego bloga. Chciałam w ten sposób zjednoczyć wszystkie młode mamy, wesprzeć je i przełamywać różne stereotypy związane z macierzyństwem

Reklama

W pewnym momencie zrobiłam sobie przerwę w tworzeniu, jednak po urodzeniu Marysi stwierdziłam, że bezczynność i rutyna zabijają moją kreatywność, a długa przerwa sprawia, że wypadam z wprawy. Teraz tworzę w każdej wolnej chwili, a nawet angażuję w to swoją córeczkę. Mimo niespełna kilkunastu miesięcy ma już na koncie swoją pierwszą pracę stworzoną samodzielnymi rączkami. Miała przy tym ogromną frajdę, nie wiem właściwie, kto większą

Chodziłam przez pewien czas do szkoły artystycznej, w której uczono rysunku i malarstwa. Doszłam wówczas do wniosku, że nie lubię, kiedy ktoś narzuca mi swoją wizję tworzenia. To musi wypływać z głębi mojej duszy. Musiałam się z niej wypisać. Działając samodzielnie mam nad moją interpretacją i pomysłami większą kontrolę.

Plany były inne, ale wszystko się pozmieniało. Zbiegło się to też z tym, że zaszłam w ciążę, a moje zainteresowania nieco uległy zmianie. Wkrótce planuję studiować pedagogikę o specjalności: animator społeczno–kulturowy. Umożliwi mi to w przyszłości pracę z dziećmi i dorosłymi, organizowanie różnych zajęć z rysunku, muzyki i teatru

Widzę w niej własną działalność, taki punkt artystyczny, w którym ludzie mogliby do mnie przychodzić, przelać swoje emocje na obrazach czy zrobić to samo w formie tanecznej. Miejsce, w którym można byłoby dać upust swoim emocjom, a także nauczyć się czegoś nowego