Arkadiusz Michalski o pracy w pasiece i w samorządzie

W 2011 roku zmarła moja ciocia, która miała niewielką pasiekę, odziedziczoną jeszcze po pradziadku. Do tego momentu o pszczołach wiedziałem niewiele. Zachęcił mnie pan Janusz Brzeziński podrzucając hasło: „weź pszczoły, będziesz miał pieniądze”. To był czas, gdy nie cierpiałem na nadmiar gotówki i szukałem możliwości dorobienia. Decyzja, że przejmuję pasiekę zapadła szybko. Potem zaczęły się schody.

Na początku nie byłem świadomy wielu rzeczy. Pszczelarstwa uczyłem się na własnych błędach. Od zera. W moich rękach znalazły się trzy rodziny pszczele. Ule były już wiekowe, ramki w nich różne, w zestawie była stara, ręczna miodarka. Zająłem się unowocześnianiem pasieki. Dzięki narzędziom stolarskim odziedziczonym po tacie mogłem zbudować nowe ule tzw. wielkopolskie, ocieplane, dwuścienne, do których wykonałem stosowne ramki. System został ujednolicony. Nawet nie wiem, kiedy z tych trzech początkowych zrobiło się czterdzieści rodzin. To był przełomowy moment. Pszczelarstwo wciągało mnie coraz mocniej, stając się nie tylko sposobem na dodatkowe pieniądze, ale prawdziwą pasją. Postanowiłem więc zostać pszczelarzem zawodowym.

Reklama

Jest kilka możliwości, np. kursy zawodowe. Ja zdawałem tzw. egzamin eksternistyczny, czyli potwierdzający zdobyte przeze mnie umiejętności zawodowe. Do teorii podchodziłem w Złotowie, natomiast część praktyczna odbywała się już w Pszczelej Woli niedaleko Lublina. Tam musiałem np. po raz pierwszy w życiu zrobić świeczkę z wosku pszczelego. Wyszła całkiem nieźle. Sprawdzano też, czy umiem zadrutować ramki, rozlać miód, opisać etykiety. Zdobyłem 95% na 100% możliwych punktów.

Reklama