Bolesław Palichleb wychował polskich olimpijczyków. A w Złotowie sprzedawał buty

– Mirosława Palichleb w 1990 roku sporo wie o butach, jak to kobieta, ale nic o handlu nimi. By wziąć szybkie lekcje rzuca pracę w banku.

– Bolesław Palichleb od dawna namawiał żonę na rezygnację z tego mało dochodowego zajęcia. On już jeździł do Odry Cieszyn po wafle, słodycze, kawę. – Do Andrychowa cała kawa przychodziła z Austrii. Tam brałem ją z pierwszej ręki. Na mnie tu czy w Wałczu wszyscy byli źli za tak niską cenę, ale oni mieli kilku pośredników, a ja nie – w rodzinne strony B. Palichleb jeździł siedemnastoletnim dużym fiatem. Prezentem na raty od generała Ziętka, wojewody katowickiego, za sukcesy w podnoszeniu ciężarów.

Pierwsza „galeria handlowa” w Złotowie powstawała właśnie w hali po Jastrobecie. W przetargu urządzonym w magistracie państwo Palichleb wzięli jeden boks. I z pieniędzmi z kredytu w walizce pojechali po towar.

– pani Mirosława śmieje się z siebie sprzed dwudziestu sześciu lat.

– otwarcie własnego biznesu było dla złotowian skokiem na głęboką wodę.

Ręce im drżały, gdy mieli zapłacić, więc … nie zapłacili wcale.

– pani Mirosława przyznaje, że wtedy stał się cud.

– zaproponowała hurtowniczka. Tak ruszył pierwszy w hali targowej sklep z butami.

Pracownicy hurtowni wrzucili na kupionego za namową telewizji poloneza kartony (pani Mirka nie sprawdziła nawet faktury) i zaczęło się[[pay]].

6:30. Świeżo upieczeni prywaciarze spali po nocnym upychaniu butów w za małym boksie. Obudził ich telefon koleżanki.

– pani Mirka dobierała buty, korzystając z podarowanej ściągi.

– na jednym z archiwalnych zdjęć widać M. Palichleb w sklepie. Z niepewnym uśmiechem przygląda się damskim półbutom.

– twierdzi.

Pani Mirosława przyznaje, że gdy otwierała sklep z butami, niczego o nich nie widziała

Palichlebom szło doskonale. Mimo że ich kredyt, wzięty na 9%, Balcerowicz zmienił na 90%. Pani Mirka do dziś nie może mu tego wybaczyć. Ale „cwaniaków” rozumie.

– jej zdaniem kapitalizm to bardzo korupcjogenny system.

– wyjaśnia.

– dodaje pan Bolesław.

Z czasem w Złotowie powstały inne sklepy z obuwiem. Obroty w hali targowej spadły, a obciążenia wzrosły.

– pani Mirka na emeryturę przeszła w 2006 roku. Pan Bolesław firmę zamknął sześć lat temu.

– pyta złotowianka.

Wagon ciężarowców

Logika znika w porywach serca. Państwo Palichleb są tego dowodem.

– pani Mirka drażni męża, który w 1959 roku w rodzinnej Bielsku Białej zaczął dźwigać ciężary.

– broni się mężczyzna, bo i dziś, w wieku prawie 76 lat, ma krzepę niczym tur.

Zresztą nasi mistrzowie w podnoszeniu ciężarów jak Andrzej Cofalik, Waldemar Baszanowski czy Zygmunt Smalcerz, na siłaczy nie wyglądali. Ten pierwszy był wychowankiem Bolesława Palichleba. Dwóch ostatnich pani Mirka poznała w drodze na wczasy w Bułgarii.

– jednym z trenerów kadry był wówczas pan Bolek.

– ciężarowiec przyznaje, że przyszła żona zdobyła go nogami.

– to chyba nie czas na romantyczne kobiece wspomnienia. A może to przez pierwszą randkę?

– powiedziałam.

– odrzekł.

– teraz pani Mirka pozwala sobie na głośny śmiech.

Widzicie Państwo ten wzrok? Mimo narzekania pani Mirosława jest dumna z osiągnięć męża

Ciężar sukcesu

W górach zawsze było ciężej. Nawet oddech trudniej wziąć niż na nizinach. Za to górale są zaprawieni. Charakterni i silni. Taki też jest Bolesław Palichleb. To rodzinne.

– chwali się pan Bolek i wyciąga zdjęcia z kolejnych reklamówek. Brakuje tylko fotki ze skoczni, bo nasz bohater przygodę ze sportem zaczynał w nartach.

– B. Palichleb ma żal, że władze Wisły nie uczciły pamięci Dzidka choćby tabliczką. Może jeszcze sam wyjdzie z taką inicjatywą.

Po kolejnym skoku pan Bolek wylądował wśród ciężarowców. Miał dziewiętnaście lat i nieco ponad sześćdziesiąt kilogramów wagi.

– rekordy zawodnika wagi piórkowej to 137 kg w wyciskaniu, 125 kg w rwaniu i 160 kg w podrzucie.

– twierdzi mężczyzna, który podczas dwugodzinnego treningu przerzucał 30–40 ton żelastwa.

– pani Mirosława nie kryje, że nie pała miłością do tego sportu.

– podsumowuje, choć pan Bolek protestuje. W trakcie rozmowy ani razu nie poprosił, by coś powtórzyć.

Mirosława Palichleb jednak swoje wie. Pozrywane mięśnie i więzadła, uszkodzone stawy, odklejająca się siatkówka... Ten sport zdrowy na pewno nie jest. Panu Bolesławowi uszkodził nerw kręgowy.

– przyznaje emerytowany trener.

– wtrąca znowu pani domu.

Mimo wszystko to jednak ona prosi, by mąż pochwalił się sukcesami. Złotą Odznaką Polskiego Związku Podnoszenia Ciężarów, medalem Zasłużony Działacz, przyznanym przez Janusza Przedpełskiego, wicemistrzostwem wojska (w nagrodę służył krócej) oraz Mistrzostwem Polski w 1967 roku w sześcioboju w kategorii lekkiej. Na sześciobój składało się rwanie, podrzut, sprint na 60 m, pięcioskok z miejsca, pływanie i rzut kulą za siebie.

B. Palichleb zawodnikiem był przez 14 lat. Za to trenerem podnoszenia ciężarów blisko cztery dekady

Gdy mistrz rezygnuje

Bolesław Palichleb zapisał chlubną kartę w historii polskiego sportu. Najpierw jako trener ROW Rybnik (od 1965 roku).

– pan Bolek pracę jako trener zaczął w 1962 roku. Przez kilka lat był jednocześnie zawodnikiem, czego dowodem są dyplomy i zdjęcia z zawodów. W 1974 roku pożegnał się z Rybnikiem (murzyn zrobił swoje, murzyn może odejść – usłyszał po wejściu zespołu do I ligi) i założył klub w Czerwionce.

– B. Palichleb wyciąga kolejne pamiątki. Zasypany nimi ma cały strych, czasem po prostu je rozdaje.

– zamyśla się pani Mirka.

W Czerwionce trener Palichleb odnosił największe sukcesy.

– wspomina trener, który karierę zakończył w 1990 roku. Wtedy na dobre zakotwiczył w Złotowie. Zamieszkał z żoną w domu przy ulicy Norwida. W budynku po uciekających z miasta Niemcach.

Powrót Niemca

– M. Palichleb pokazuje na pokój gościnny wypełniony pięknie rzeźbionymi meblami z litego drewna. Wspomina, że za ścianą stoi biurko z napisem Schneidemuhl (Piła) – pozostałość po niemieckim policjancie, który mieszkał tu do 1945 roku. Czterdzieści lat temu, a trzydzieści po wojnie, dotykał go syn owego mundurowego. Pani Mirka za chwilę o tym opowie.

Rodzina Łuksza (nazwisko panieńskie pani Mirki) trafiła do Złotowa w 1945 roku. Najpierw zjawił się pan Włodzimierz. Z Wileńszczyny musiał uciekać przed Niemcami, którzy zamknęli go za nie wykonywanie rozkazów.

– kobieta przyznaje, że od razu jej ojciec nazwany został hadziajem. I to mimo że miał fach niezwykle potrzebny – był gorzelanym, który uruchamiał gorzelnie w Złotowie, Radawnicy, Pniewie.

Rodzina Łuksza zajęła dom przy obecnej ulicy Norwida, naprzeciwko szpitala.

– pani Mirka urodziła się już w Złotowie, więc na wozie jej nie było. To, że z domu, który zajęli, uciekła wdowa po policjancie zastrzelonym przez czerwonoarmistów w Pile oraz jej nastoletni syn dowiedziała się z opowieści. Przybysze zza Buga czy z Kieleckiego nie byli przez autochtonów mile widziani. Zdarzało się, że lano im z piętra na głowę gorącą wodę.

– z czasem jednak między sąsiadami zadzierzgnęła się prawdziwa, szczera przyjaźń.

Dzieci bawiły się ze sobą chętnie, a pani Wasielewska, mimo że miała sześcioro swoich dzieci, smażonymi przez siebie plackami częstowała wszystkie maluchy na ulicy.

To przyjaciele zza ściany pomogli Łukszom, gdy do Złotowa przyjechał syn wspomnianego niemieckiego policjanta.

– Mirosława Palichleb przypomina, że zaraz po wojnie Wolna Europa straszyła ludzi kolejną zawieruchą, więc niektórzy repatrianci nie przywiązywali się do przejmowanych gospodarstw. Zdarzało się, że je grabili, inni dewastowali i palili. Pani Mirka mówi, że są ludzie i są bestie.

– pani Mirka była wtedy w pracy w banku ludowym, ale mówi o łzach Niemca.

– to był przykład porozumienia ponad podziałami.

– mówi Mirosława Palichleb, pokazując, jak plączą się ludzkie losy.