Buszuję coraz odważniej. Rozmowa z pasjonatką fotografii

Dzięki niemu w ogóle zaczęłam zauważać otaczający mnie świat. Że świeci Słońce, że zieleń jest zielona, bo obok nas istnieje świat, o którym nie miałam dotąd pojęcia. Nie zauważałam go w codziennym biegu.

Czasem tak, dlatego że chwytam na zdjęciu chwile tak ulotne i dla mnie nowe. Gdy spotykam zwierzęta czy pięknie padające światło, to mówię: wow! Zachwycam się światem i cieszę się, że mogę w nim żyć.

Nie tak intensywnie, do czasu gdy zachwyciłam się zdjęciem zobaczonym w internecie. Był na nim batalion o świcie nad Biebrzą, w otoczeniu pięknych kropel rosy. Batalion jako ptak był mi w ogóle nieznany. Wtedy zastanowiłam się, czy też mogłabym czegoś takiego doświadczyć. Tak postanowiłam kupić aparat. To było trzy lata temu.

Reklama

Są lasy, jeziora, łąki i choć wcześniej je widziałam, to jednak nie zaglądałam w nie głębiej. Dopiero od niedawna buszuję w nich odważniej. Fascynują mnie zwierzęta i przygoda związana z ich podchodzeniem. Ubieram się w maskujące kolory, nie używam perfum i wychodzę do lasu przed świtem lub po południu, choć nie wiem, czy cokolwiek spotkam. Czasem, po godzinach przygotowań, wracam z niczym. A czasami idę „na żywca” i spotykam zwierzęta, których przysłowiowy Kowalski na pewno nie spotka na ulicy.

Gratką dla mnie są borsuki. Dwa lata temu spotkałam maluszka, który doprowadził mnie do swojej rodziny. W ubiegłym roku rodzina borsucza miała troje młodych, w tym roku - pięcioro. Obserwuję to miasto borsucze regularnie. Teraz ta rodzinka przygotowuje się do zimy – kopie nowe nory (było ich dotąd dziewięć, w tym roku powstały dwie nowe, więc jest ich w sumie jedenaście, nigdy nie wiadomo z której wyjdą) i włóczy ściółkę, by wymościć swoje gniazdko. Gratką dla mnie jest też łasiczka, kuna leśna, bobry, zimorodek.

Reklama

Fotograficznie i obróbkowo jestem laikiem. Mam najprostszy program, w którym czasem wykadruję zdjęcie, lekko je wyostrzę i zastosuję autokontrast. Nie używam żadnych fajerwerków, ale też jestem zwolenniczką naturalnych zdjęć. Nie sztuką jest zrobić złe zdjęcie i potem je poprawić. Poza tym ja bardzo krytycznie podchodzę do swoich zdjęć. A że raz na zdjęciu zimorodka wymazałam gałązkę i profesjonalista to zauważył, i stwierdził, że bolą go aż od tego oczy, to skończyłam z ingerencją w fotografie. Jestem amatorem, który się uczy.

To jest tak fascynująca przygoda, że jeśli raz się tego spróbuje, to potem chce się tego więcej, bardziej. Na tym polega pasja. Człowiek nie patrzy na to, że będzie niewyspany czy że się czasami spóźni do pracy (co oczywiście mi się nie zdarza – śmiech).

Reklama

Wrzucam moje zdjęcia na facebooka i tyle. Teraz odważyłam się wysłać jedno na konkurs, ale o tym cicho sza. Tam są miliardy zdjęć, ale chciałam spróbować. Jeżeli ja tego nie zrobię, to nikt za mnie tego nie zrobi.

Jednak nie chwalę się swoimi pracami, nie jestem chwalipiętą. Jedynie wymieniam się uwagami z Darkiem Staneckim, który także fotografuje. Robię to w dążeniu do podniesienia poziomu moich zdjęć. Poza tym publikując moje fotki chcę, by ludzie zobaczyli, że wokół nich istnieją tak piękne rzeczy. Tutaj. Teraz. By zachwycili się tym, co jest wokół nas.

Reklama

W środowisku fotografików mówi się, że amator marzy o sprzęcie, zawodowiec o kasie, a mistrz o świetle. Ja jestem na początku drogi, a już marzę o świetle. Tyle że mistrzem nie jestem…

O to, co zrobić, by być dobrym fotografikiem musi Pan zapytać kogoś dobrego. Ja jestem amatorem. Nie mam wzoru, osoby, którą staram się naśladować. Nie powielam prac innych, szukam własnej drogi. Podstawa to zaprzyjaźnić się ze sprzętem i poznać jego działanie. Ja cały czas się uczę.

Na razie nie. Tylko przyroda! Obserwuję portrety i pejzaże, czasami mnie one fascynują i podziwiam kunszt ich autorów, ale póki co najbardziej pociągają mnie zwierzęta.

Reklama

Poczytuję na ten temat. To naturalne, że jeśli coś sfotografuję, to szukam informacji co to jest, uczę się łacińskiej nazwy i wielu innych rzeczy. Muszę wiedzieć, gdzie dane zwierzęta bytują, kiedy mają okres godowy i tak dalej, żebym nie chodziła po omacku.

Adrenalina skacze mi o 1500%! Czuję szczęście. Na przykład gdy ostatnio borsucza mama wyprowadzała swoje młode i pozwoliła mi obserwować je z około pięciu metrów. Nie wiem, dlaczego. Przecież to niemożliwe, żeby mnie nie czuła i nie widziała. A ona spokojnie je odrapywała i wygryzała im insekty. Czuł się przy mnie bezpieczna ze swoim potomstwem, zaufała mi? Magia.

Reklama

Niektórzy mi kibicują i mówią: „fajnie, że masz pasję”. Inni parzą na mnie jak na dziwoląga, bo jakaś ruda, na zielono ubrana baba lata nad ranem po lesie z aparatem za przysłowiowymi sarenkami - czy to jest normalne? Nie wszystkich ten świat zachwyca. Każdy interesuje się czymś innym albo nie interesuje się niczym, niestety.

Uciekam, to prawda. Nie chodzi o to, że jest mi tam lepiej, bo ja dobrze czuję się wśród ludzi. Lubię rozmowy z klientami, cieszę się gdy zadowoleni wychodzą ze sklepu i wracają do niego kolejnego dnia. Zwłaszcza, że mam w sobie gen sprzedawcy, bo moja babcia także wykonywała tę pracę. Jednak w lesie, z aparatem, odpoczywam.

Reklama

Nie wybiegam tak daleko w przyszłość. Marzę o tym, by ten świat nadal istniał, a zdrowie pozwoliło mi go podglądać. Może uda mi się kupić lepszy sprzęt, bo bez niego trudniej uwiecznić pewne rzeczy.