Chór może być fajny!

Unikać sztampy – taki jest ich przepis na sukces. Nieskomplikowany, bo jego głównym składnikiem jest ciężka praca. Przyprawiona dyscypliną. Obowiązkowe próby dwa razy w tygodniu, wciąż nowe utwory do nauki, wymagająca dyrygent...

– uśmiecha się wiceprezes Stowarzyszenia Społeczno–Kulturalnego Sonata, w ramach którego funkcjonuje chór, Jerzy Mikietyński. Mężczyzna przyznaje, że w czasie, gdy zaczynał przygodę ze śpiewaniem, dynamiką systematycznie rozbudowywanego repertuaru był zaskoczony. Ten musi być jednak pojemny, wszak znajdują się w nim pieśni na każdą okazję – sakralne, patriotyczne, biesiadne i gospel, do tego kawałki typowo rozrywkowe...

Choćby przybliżonej liczby utworów, z którymi chór może wyjść na scenę nie jesteśmy się w stanie doliczyć.

– rozsuwając kciuk i palec wskazujący demonstruje sekretarz Jadwiga Chudziak. Biorąc pod uwagę zaledwie pięcioletnią działalność jest to rozstaw imponujący. Za ich wyborem stoi Lilia Czaja. Dyrygentka – jak słyszymy – bardzo wymagająca.

– wyjaśnia Halina Gonciarek, członkini zarządu stowarzyszenia. Lilia Czaja powyższe doniesienia z uśmiechem prostuje:

Wyszli z kościoła

Zaczęło się od księdza Andrzeja Szewczyka. To on, usłyszawszy podśpiewujących w szkole nauczycieli rzucił hasło, by skrzyknąć chór parafialny. Pomysł okazał się nośny – chętni znaleźli się na poczekaniu, a pierwszym testem powodzenia inicjatywy (dodajmy – zaliczonym) był świąteczny występ przygotowany na Boże Narodzenie. Typowo kościelny charakter to jednak tylko początki zespołu. Gdy na horyzoncie pojawiła się Lilia Czaja, zapadła decyzja o budowie świeckiego chóru. Nowy rozdział w życiu wokalistów rozpoczął się w lutym 2011 roku. To wtedy, w trakcie spotkania jakie odbyło się w sali kina Włókniarz, zdecydowano: działamy. Na rozterki nie było czasu – miesiąc później, na Dzień Kobiet, zaplanowany był pierwszy występ. Dlatego dylematy typu „czy aby na pewno się do tego nadaję?” trzeba było odsunąć na bok, przejść ponad nimi do pracy. Bo plan był ambitny. Dodajmy, że publiczność, która pamiętnego 8 marca przyszła do kina specjalnie dla Sonaty, nie zwiodła się. A trema? Pewnie, że była. Do dziś jest.

– zdradza Jerzy Mikietyński. Prezes stowarzyszenia Leopold Wiśniewski, który również jest weteranem sceny także przyznaje, że trema potrafi go dopaść na deskach. Tym bardziej, że dyrygent od swoich zasad nie odstępuje, a jedna z nich mówi, że każdy z chórzystów przynajmniej raz w roku musi zaśpiewać partię solowo, ewentualnie w duecie. Stres niweluje zawód.

– wyjaśnia Halina Gonciarek. Zresztą Lilia Czaja zaznacza, że nie wymaga od wokalistów niemożliwego.

– tłumaczy, dodając, że wspomniane wcześniej trzymanie poziomu wcale nie oznacza, że w chórze śpiewać mogą wyłącznie osoby obdarzone wybitnym głosem.

– Lilia Czaja na małe niedoskonałości ma metodę: drobny kamuflaż.

Chórzyści mają świadomość, że nadużywać go nie można.

– uważa Jerzy Mikietyński. Nie tylko profesjonalizm jest receptą na sceniczny sukces. Leopold Wiśniewski wskazuje jeszcze jedną składową: utrzymywanie kontaktu z publicznością.

Dobra robota

Chórzyści z Sonaty osiągnęli sukces. Dowód? Każdy występ to około setki słuchaczy i czasem taka liczba zaproszeń, że wszystkich przyjąć nie sposób.

– cieszy się Halina Gonciarek, a Lilia Czaja zaznacza:

– nie bez satysfakcji mówi Jerzy Mikietyński. Miarą efektywności są ci, którzy są stałymi bywalcami koncertów Sonaty.

– nasi rozmówcy zgodnie przyznają, że gdy widzą taką reakcję, pracować po prostu się chce. Motywacją są i brawa, i łzy. Te drugie pojawiają się nie tylko, kiedy rozbrzmiewają sentymentalne treści, ale i przy okazji muzycznych kabaretów, w które ostatnio bawią się chórzyści z Okonka.

Pod statecznym sterem

Władzę w Stowarzyszeniu Społeczno–Kulturalnym Sonata, w ramach którego działa chór i które istnieje od 2013 roku, mimo przewagi liczebnej pań, dzierżą panowie. Podczas lutowego zebrania, w trakcie wyborów uzupełniających byłą prezes Danutę Perłowską, która złożyła rezygnację z członkostwa w stowarzyszeniu, zastąpił dotychczasowy wiceprezes Leopold Wiśniewski. Jego zastępcą – i obie kandydatury przeszły jednogłośnie – wybrano Jerzego Mikietyńskiego, który co prawda członkiem organizacji jest od kilku miesięcy, ale działając aktywnie udowodnił, że można mu powierzyć sprawy chóru. Jak sprawdza się męski duet?

– śmieje się Lilia Czaja.

– komentuje pan Leopold, a Halina Gonciarek dodaje, że panów cechuje chyba większa zdolność do trzeźwych ocen niż panie. One są bardziej emocjonalne. I, jak to kobiety, bardziej wymagające – przynajmniej w kwestii strojów.

– uśmiecha się pan Leopold i dodaje:

No proszę, a jednak prezentują się jak milion dolarów.