Dawid znów chce chodzić

Pracowałem do późna, naprawialiśmy kombajn. Koledzy namówili mnie, żebym pojechał z nimi do sklepu, do Łobżenicy

Jechaliśmy we trójkę daewoo tico. Siedziałem z tyłu, za pasażerem. Kolega, który prowadził na zakręcie, na wysokości góreckiego gaju z jakiegoś powodu zaciągnął hamulec ręczny. Uderzyliśmy w drzewo

Reklama

Poczułem uderzenie w bok, a później ból nie do opisania. Taki, jakiego jeszcze w życiu nie doznałem

Zostałem wyciągnięty z rozbitego samochodu i ułożony na poboczu. Ktoś nadjechał, zatrzymał się i pytał, czy potrzebna jest pomoc. Koledzy odpowiedzieli, że ta jest już w drodze. To nie była prawda. Następnie autem dostawczym, położony na deskach, zostałem przewieziony na podwórko jednego z kolegów, z którym jechałem. Tam wymuszono na mnie, żebym zeznał, że spadłem z wysokości, że w taki sposób doznałem urazu. Taka wersja została też przekazana mojej rodzinie. Karetka przyjechała już po północy i zabrała mnie do szpitala w Pile

Reklama

Wrak samochodu został po cichu zabrany z miejsca niezgłoszonego nigdzie wypadku i utopiony w stawie w Walentynowie. Niedługo potem odnalazł go jeden z sąsiadów. Auto zostało zabezpieczone przez policję. Sprawca wypadku próbował uciec, jednak został zatrzymany

Nie mam żalu o to, że stał się wypadek. To mogło się wydarzyć. Natomiast nie mogę zrozumieć tego wszystkiego, co działo się później. Do tamtej chwili myślałem, że takie historie dzieją się tylko w filmach

Reklama

Ocenił, że musiałbym upaść z ósmego piętra. Trafiłem tam m.in. z urazem rdzenia kręgowego i kręgosłupa, połamanymi żebrami, obrażeniami wewnętrznymi

Część żeber mam wyciętych i zastąpionych specjalną siatką. Kręgosłup wzmacnia mi łącznie osiem śrub

Reklama

Psycholog po jednej z rozmów ze mną był zaskoczony, że tak spokojnie podchodzę do tego wszystkiego. Ja po prostu mam cel. Stanąć na nogi

Pierwszą przepustkę ze szpitala do domu dostałem na zeszłoroczne Święta Bożego Narodzenia. Na stałe wróciłem przed Wielkanocą tego roku

Reklama

Zaraz po wypadku nic nie mogłem wokół siebie zrobić. Nie mogłem się ruszyć, przerzucić na łóżku z boku na bok. Teraz potrafię się sam przesiąść na wózek, poruszać na nim po domu, ubrać się, skorzystać z ubikacji – w sporej mierze znów jestem samodzielny

W jednym ze szpitali powiedziano mi, że pierwsze kroki będą bardzo bolesne. Nie boję się tego, czekam na ten ból

Lekarze stwierdzili, że stanięcie na nogi może mi zająć do pięciu lat. Widząc dotychczasowe efekty, wierzę, że stanie się to szybciej. Wiem, że nigdy nie będę już biegał, że dłuższy spacer będzie niemożliwy bądź męczący, ale zaakceptowałem to. Marzę, by znów mieć w rękach narzędzia, grzebać pod maską, składać i rozkładać motocyklowe silniki. Świat motoryzacji, techniki maszyn rolniczych, samego rolnictwa to całe moje życie

Reklama

Kiedy pojechałem do Dawida i z nim porozmawiałem, uznałem na bazie doświadczeń z mojej wcześniejszej pracy w DPS w Dębnie, że istnieje ogromna szansa na postawienie go na nogi. Okres przedświąteczny to dobry moment na zebranie pieniędzy na turnusy rehabilitacyjne dla Dawida. Żyjemy we wspólnocie i musimy dbać o tych, którzy potrzebują pomocy. Spotkajmy się na Jarmarku Bożonarodzeniowym i podzielmy się sercem z młodym mieszkańcem naszej gminy. Niech to będzie nasz prezent dla Dawida na święta Bożego Narodzenia

Reklama

Przez tych kilkanaście miesięcy w moim życiu wydarzyło się chyba więcej niż kiedykolwiek. Były różne chwile. Dziękuję wszystkim tym, którzy byli i są przy mnie, którzy tak jak ja wierzą, że jeszcze stanę na nogi