Dom Wędrowca - czyli wspólnota mieszkańców którzy nie mieli w życiu łatwo

Ten pomysł kiełkował od wielu lat. Jego realizacja wynikła z sytuacji, która nam się w życiu przydarzyła. Niepowodzenie w biznesie przełożyło się na problemy finansowe i zlicytowanie całego dorobku przez komornika. Wówczas dotarło do mnie, jak niewielki błąd wystarczy, by zostać niemal bez niczego. Zapłaciliśmy wysoką cenę, ale nie poddaliśmy się. Zresztą wielu moich znajomych śmieje się, że u mnie im jest gorzej, tym lepiej, bo wtedy jeszcze wyżej zakasuję rękawy i działam jeszcze bardziej. Jednak to nie udałoby się bez wsparcia rodziny. Obecny właściciel gospodarstwa, gdzie przebywamy, czyli bank, wyraził zgodę na to, żebyśmy tu zostali. Tym samym można powiedzieć, że razem z żoną byliśmy pierwszymi mieszkańcami Domu Wędrowca – miejsca, gdzie mogą żyć ludzie, którym coś w życiu nie wyszło, a którzy chcą zacząć od nowa. Inna rzecz, że jeszcze przed problemami, które nad nami wyrosły myśleliśmy o czymś takim. By nie być w jesieni życia ciężarem dla dzieci chcieliśmy zbudować miejsce, gdzie zamieszkaliby ludzie w podobnym wieku, którzy pomagaliby sobie nawzajem, opiekowali się sobą, tworząc wspólnotę. Dom Wędrowca to nie jest wizja. To już istnieje. Teraz jest natomiast czas, gdy chcemy zacząć szerzej o nim mówić.

Dom starców czy dom seniora źle się nam kojarzy. Jakby w tych nazwach, w domyśle było zapisane, że tam już nie ma przyszłości, pozostaje tylko czekać, aż czas na ziemi dobiegnie końca. Wędrowiec to natomiast odkrywca, którego ciągle coś inspiruje, zmusza do działania, bo to go trzyma przy życiu. Nazwa wzięła się też trochę z historii mojej rodziny. Ojciec i babcia byli w czasie wojny zesłani na Syberię. Tułali się po świecie i w sumie niechętnie wspominali tamten okres. Być może przez ich nieliczne relacje, a być może dlatego, że sporo na ten temat czytałem i czytam jest we mnie obawa przed wojną, jej konsekwencjami. Oto bowiem system, politycy i wojskowi wmawiali ludziom, by stawali przeciwko sobie. By się gnębili, nękali, zabijali.

Reklama

Współcześnie takie rzeczy też się dzieją, np. w Syrii. Gdy jest się młodym łatwo było nabierać się na narzucane slogany. Z wiekiem przychodziło natomiast opamiętanie, nierzadko pojednanie wrogów. Dom Wędrowca ma być właśnie takim miejscem, gdzie ludzie, którzy reprezentowali różne poglądy, obozy, frakcje potrafią usiąść przy jednym stole, podać sobie ręce i porozmawiać ponad podziałami, bo doszli już w życiu do miejsca, gdy wiedzą, co jest naprawdę w ważne. To jednak nie ma być miejsce tylko dla ludzi starych. Jesteśmy również otwarci na młodych, którzy z różnych względów też szukają oparcia, by np. podjąć pracę, zrealizować się w tym co potrafią, bo nikt inny nie daje im takiej szansy.

Było to około trzydzieści osób. Ludzie dowiadują się o nas np. „pocztą pantoflową” i trafiają tu na różne okresy czasu. Czasem na kilka dni, czasem na zimę. Jednego roku przezimowaliśmy na przykład osiem osób. Nikogo nie trzymamy tu na siłę, wbrew jego woli. Stałych mieszkańców jest siedmiu. Jeśli chodzi o podział zadań, to każdy ma przypisany właściwy sobie zakres. Razem z żoną to koordynujemy, ale proszę tego nie mylić z rządzeniem – prezesowaniem. Tu nie ma ludzi postawionych niżej czy wyżej, bo takie były założenia u podstaw Domu Wędrowca – jednak pewna koordynacja jest potrzebna. Przy gospodarstwie działają dwie spółdzielnie socjalne, które wyrosły na kanwie Formacji Dźwierszno. Świt Dobry założyliśmy z inicjatywy stowarzyszenia. Spółdzielnia Eko- Dźwierszno, to działanie naszej Formacji i Ośrodka Wsparcia Ekonomii Społecznej w Poznaniu OWESETAP. Udziela nam on daleko idącego wsparcia i posiada akredytację ministerialną. To dzięki tej współpracy i pozyskanym pieniądzom wykonaliśmy remont w pomieszczeniu, gdzie produkujemy wędliny, kupiliśmy specjalistyczny samochód czy chłodnię. To wszystko sprawia, że u nas jest nie tylko nocleg, ale i praca. Zaczynaliśmy od rekonstrukcji historycznej, tworząc zespół Ułanów. Nadal trzymamy konie, nadal się tym zajmujemy. Ponadto, dzięki organizacji wielu imprez, np. Hubertusa czy „Dzikich Pól” wyspecjalizowaliśmy się w czymś co nazywam „kuchnią polową”. Chodzi o to, że potrafimy zorganizować imprezę od strony gastronomicznej bez użycia prądu, gazu czy lodówki. Działamy tak jak nasi przodkowie sprzed kilku wieków, serwując kuchnię w niemal niespotykanym wydaniu. Produkujemy własne wędliny, mając wśród mieszkańców wykwalifikowanego rzeźnika, który ma taką samą licencję jak agent 007 James Bond. Ostatnio weszliśmy też w transport oraz usługi leśne. Łapiemy się wszystkiego, bo choć korzystamy z programów pomocowych, utrzymać się na powierzchni nie jest lekko.

Reklama

Wśród pewnej grupy osób z pewnością wzbudzamy obiekcje i kontrowersje. To nieuniknione. Napływają do nas ludzie z całej Polski i docierały do mnie opinie, że ściągamy tu pijaków i złodziei. Nasz naród niestety ma taką przypadłość, że często dany krąg osób wie na temat zainteresowanego więcej niż on sam. W Domu Wędrowca nie ma miejsca na alkohol, jest za to miejsce na pracę. Ludzie, którzy tu trafiają, są po różnych przejściach, mogą się pozbierać, zacząć od nowa, choć w innych miejscach postawiono by już na nich krzyżyk. Ciężko pracują na sukces, który kłuje w oczy. Kilka osób z okolicy sądziło, że przychodząc do nas pieniądze będą wpadały im do kieszeni bez robienia niczego, a jeszcze będzie można się napić. Nic z tego. Cieszy natomiast fakt, że bardzo dobrze współpracujemy np. z księżmi misjonarzami z Górki Klasztornej czy Młodzieżowym Ośrodkiem Wychowawczym w Łobżenicy. W ostatnim czasie dostrzeżono też nasze zaangażowanie w powiecie pilskim. Z rąk starosty odbieraliśmy nagrodę za upowszechnianie wartości patriotycznych w kulturze małych ojczyzn. Myślę, że wspólnie z naszymi partnerami łagodzimy historię, kładziemy nacisk na to że nie mamy już wpływu na coś co się wydarzyło, ale mamy wpływ na dzisiaj i jutro. Postrzegamy historię w taki sposób, aby nie dzieliła współcześnie żyjących. Każdy ma prawo do swoich poglądów, a takie projekty jak „Szarżą pod Krojantami”, „Piłsudski w Górce Klasztornej”, czy eventy w Jastrowiu świadczą o nas jak najlepiej. Świadczą że poprzez nasze przekazy dajemy możliwość innego spojrzenia i zrozumienia faktów. Staliśmy się gwarantem że dobro narodowe nie staje się własnością jednej tylko opcji.

Jesteśmy tu gościnnie. W sumie nie wiadomo, na jak długo. To, co robimy, robimy chyba dobrze, bo bank nas nie wygania. Naszym marzeniem jest jednak stworzenie tego miejsca od nowa. Nie chodzi tu o to, żeby na podłogach były perskie dywany i złote klamki. Chcemy, by powstały skromne mieszkania dla takich Wędrowców jak my. Teren mamy upatrzony. Nie jest daleko stąd. Nie chcemy uciekać z Dźwierszna, bo tu to wszystko się zaczęło. Wierzę, że tylko kwestią czasu jest realizacja tego marzenia.

Reklama

Temat grodziska jest w toku. Korespondujemy z muzeum w Berlinie, gdzie znajduje się urna twarzowa odnaleziona w Dźwiersznie. Współpraca jest w tym względzie możliwa. Jesteśmy w stałym kontakcie z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w Poznaniu i Nadleśnictwem Złotów. Grodzisko daje nam możliwość promocji całej okolicy. Ba! Naszego kraju! Nie chcemy zaprzepaścić tego potencjału, który byłby dobrem wspólnym, dla wszystkich, w tym dla instytucji zarządzającej w szczególności.