Justyna poza światem. Rozmowa o przetrwaniu na wyspie

Na pewno nie ma w programie niczego, czego mogłabym się wstydzić czy krępować. Poza tym znajomi mówią, że to wspaniale, że się odważyłam wziąć udział w tym programie.

Oglądając amerykańską wersję tego programu mówiłam „Wow! Też bym chciała w czymś takim wziąć udział”. Gdy zobaczyłam zwiastun polskiej edycji „Wyspy przetrwania”, to aż wcisnęło mnie w kanapę. Mój mąż Marek od razu powiedział: wysyłaj zgłoszenie.

Musi być tam i młody, i stary. Ładny i trochę inny. Musi być jakiś przekrój zawodów. Ja jestem księgową, a to zawód kojarzony z nudą. Z taką szarą myszką w okularach, która nad stertą papierów pije kawkę. Ja przełamuję ten stereotyp i to połączenie maratonów z księgowością musiało ich zaciekawić.

Reklama

Na pewno liczona ona była nie w procentach, a promilach. Po zgłoszeniu każdy nieznany numer telefonu wywoływał we mnie skurcz emocji. Może to oni? Po dwóch tygodniach już traciłam nadzieję, aż zadzwonili do mnie w długi weekend majowy, gdy jechaliśmy całą rodziną do Krakowa na maraton. Zapytali, czy mogę być jutro w Warszawie. Cały następny dzień spędziliśmy na castingach.

Ten telefon tak mnie zaskoczył, że nie miałam czasu się przygotowywać. Byłam naturalna.

Pomidor. Nie mogę mówić o tym, co było na castingach.

Reklama

Pomidor.

Mogę jedynie powiedzieć, że przed programem była rozmowa z psychologiem. Producenci musieli pewnie dobrać takich ludzi, którzy są bardzo odporni, ale może i takich, którzy sobie nie radzą?

Kurczę, dostałam się! „Coś się stało?” dopytywały koleżanki w pracy. „Nie, nic, będę jednak potrzebować tego urlopu...” – mówiłam. Bo w biurze też nie mogłam powiedzieć nic na temat programu. Musiałam jedynie zapewnić sobie urlop, być może kilkutygodniowy.

Wiadomo, że farba wylała się trochę wcześniej, bo różne osoby były zaangażowane w mój wyjazd, a dziewczyny z cross fitu i rodzina brały udział w nagrywaniu mojej „wizytówki”. Pokazano w niej mnie za biurkiem, jak biegam, jak spędzam wolny czas, trochę Złotowa. Poza tym koleżanki zaczęły same szukać informacji i, znając moje zamiłowania do ekstremalnych wyzwań, znalazły „Wyspę przetrwania”.

Reklama

Produkcja informowała nas np. co możemy zabrać – nie można było mieć niczego pożytecznego: ani scyzoryka, ani nawet biżuterii. Członkowie ekipy telewizyjnej mieli nawet pozaklejane zegarki, byśmy nie wiedzieli, która jest godzina. Poza tym do końca trzymano w tajemnicy miejsce, do którego pojedziemy. Poznałam je dopiero na lotnisku.

Do dzisiaj nie mogę w to uwierzyć. To chyba mi się śniło. Naprawdę tam byłam?! Dopiero teraz, gdy oglądam zwiastuny widzę, że faktycznie to ja. Na Fidżi! Może w czasie oglądania kolejnych odcinków dotrze do mnie do końca, że to prawda.

Reklama

Nie. Może trochę tam przeklinałam, ale takie były czasem sytuacje, że nerwy mi puszczały. Normalnie nie rzucam mięsem, ale w czasie zadań dawałam upust emocjom. Wracając do uwierzenia, to wszyscy tam zastanawialiśmy się: dlaczego ja?

Nigdy nie byłam nawet w zuchach, ale zawsze imponowały mi silne babki – żołnierki, komandoski. Lubię gdzieś się wyżyć. Może to przez pracę? Zawsze chciałam wziąć udział w „Selekcji” – w tym roku była jej dwudziesta, ostatnia edycja i chciałam się do niej przygotować. Pewnie gdyby nie „Wyspa..” to wzięłabym w niej udział. Ale ma być ona w innej formie, więc może będę jeszcze mieć szansę.

Reklama

Marek Skrentny, z kuchni: – Nie bądź taki pewny...

– Będąc tam starałam się nie myśleć o tym, co jest tutaj. Musiałam skupić się na zadaniach do wykonania, musiałam rozdzielić te dwa światy. Choć długie wieczory (na Fidżi była zima, więc o 18:00 było już ciemno) sprawiały, że miałam dużo czasu na myślenie. Na „szczęście” pomógł mi głód. Wciąż rozmawialiśmy o jedzeniu, zastanawialiśmy się, co kto kupi, gdy już pójdzie do marketu...

Marek: – Pół kobiety przyjechało. Justyna należy do osób szczupłych, ale od razu widać było, że portki na niej wiszą.

Reklama

– Nie było lekko, nikt nas nie dokarmiał poza okiem kamery. Ekstra kalorie były tylko wtedy, gdy wygraliśmy coś w którejś grze. Poza tym jedliśmy to, co sami zdobyliśmy.

Po wylądowaniu uderzył mnie jej słodki zapach. I ludzie – serdeczni, uśmiechnięci, wyluzowani. Nikt tam się nie spieszy. Ujął mnie ten fidżitime.

Lot trwał trzydzieści sześć godzin, ale na miejscu myślałam już tylko, kiedy to wszystko się zacznie. Kiedy podzielą nas na plemiona itd.

Pomidor. Bez szczegółów, ale były bardzo wyczerpujące. Czasami staliśmy długo w palącym słońcu i nikt się z nami nie cackał. Powiedzieli: „radźcie sobie”. Poza zdobywaniem jedzenia trudne było utrzymanie higieny. Nie było jak umyć włosów (robiły mi się dredy), kombinowaliśmy, jak i czym umyć zęby...

Reklama

Dokładnie. To, że wszystko jest pod ręką. To, że ma się telefon i stały kontakt ze światem. Nawet kłótnie z mężem i dzieciaki wrzeszczące do ucha „mama, mama, mama”.

Chyba pomidor... bo nie będzie niespodzianki, elementu zaskoczenia.

Nigdy! Jeśli się czegoś podejmuję, to nigdy nie żałuję. Gdy jest ciężko mówię sobie, że dam radę. Podczas biegania czasem pytam siebie, po co tak biegnę, ale myśl o późniejszej satysfakcji pcha mnie do przodu.

W ogóle nie myślałam o kasie. Jak coś, to fajnie, przyda się, to będzie taka wisienka na trocie, ale najważniejsze są przeżycia, których nikt mi nie zabierze. Fidżi? Gdzie to jest? Tam chyba jest pierwszy sylwester...

Reklama

Ta przygoda zakończyła się tak samo nagle jak się zaczęła. Wow! Czas wracać do rzeczywistości. Na szczęście ja szybko adaptuję się do nowych warunków, dlatego na wyspie nie miałam problemu, że muszę spać na ziemi, że nie mam prysznica. Nie marudziłam, bo wiedziałam, na co się zdecydowałam.

Czekali na mnie z kwiatami i transparentem...

Marek: – Napisałem „Nareszcie...”, „Trzymamy kciuki na naszej wytrwie przespania” i „Twój mąż wytrzymał”, bo musisz wiedzieć, że ja tu miałem swoją wyspę przetrwania. Zostałem z rozpoczętym remontem, wystawiło nas dwóch pseudofachowców i sam teraz kończę łazienkę.

Reklama

– Miałam wątpliwości, czy lecieć i ich tu z tym zostawiać, ale dali sobie radę.

Wszyscy byli zawiedzeni, bo nic nie mogłam powiedzieć.

Marek: – Własnemu mężowi nic nie chciała powiedzieć! Więcej dowiaduję się teraz z tych zwiastunów w telewizji niż z ust Justyny. „Chociaż imię podaj” – wołałem. Jakie bym pytanie nie zadał, to ona nic. Dobrze, że nie słyszałem „pomidor”.

– Byłam trochę zmęczona tym nieopowiadaniem...

Marek: – Do dzisiaj?! Jak nie moja żona...

– Tak naprawdę to dopiero teraz zaczynam żyć „Wyspą przetrwania”. Rusza reklama, ludzie zaczynają o tym mówić. I muszę się z tym zderzyć na nowo. Zwłaszcza, że ja nie lubię się oglądać czy słuchać. Na pewno będzie: Boże, co ja tam robiłam! Jejku, jak ja wyglądam!

Dalej będę biegać i szukać wyzwań, bo to kocham. Nasyciłam się już biegami survivalowymi, na które zajawkę miałam rok temu, a teraz bardzo kręcą mnie biegi górskie. Wciąż chcę przekraczać granice: dłużej, dalej, więcej.

Chcę wycisnąć z życia, ile się da.

Zarażam tą pasją dzieciaki, bo chcę im dawać jakiś wzorzec. Mam nadzieję, że moja postawa nauczy je odwagi i pewności siebie. Że dzięki temu będą sobie dobrze radzić w życiu.

Pewnie i dopytują, kiedy one będą, bo przecież wzięły udział w nagraniu tej pierwszej zajawki o mnie.

To prawda. Mamy z mężem doświadczenie telewizyjne. (śmiech)

Marek: – No mamy parcie na szkło. (śmieją się oboje)

– Nie, to wychodzi naturalnie. Kiedyś byliśmy oboje w „Randce w Ciemno”, osobno. Zgadaliśmy się o tym programie na trzeciej naszej randce, tu w Złotowie. Później, gdy planowaliśmy wesele, byliśmy w programie „Gotowi na ślub”. Jeśli już, to wybieram programy, w których szukam czegoś dla siebie. Może kiedyś spróbujemy jakiegoś programu rodzinnego...

Dzieciaki podrosną, to pojedziemy. (śmiech)