Mój przyjaciel rower

Osiemdziesiąt dwa lata na karku i niezłomność w jeździe jednośladem. Pan Smolarz co świt wyrusza w drogę. To objedzie miasto, to odwiedzi rodzinę czy ulubioną Górkę Klasztorną. Jeździ, bo lubi i dobrze się po tym czuje.

Swoją przygodę z rowerem rozpoczął w wieku trzynastu lat. Niewiele później, bo na początku lat 50., gdy podjął naukę zawodu elektryka, rower stał się nieodłącznym elementem jego życia.

– tłumaczy 82–latek. Z biegiem lat nie musiał już dojeżdżać do pracy dwukołowcem, lecz pozostał wierny swojej maszynie.

– przyznaje.

Pan Janusz swoją przygodę z rowerem rozpoczął w wieku trzynastu lat

I jeździł, z lubością obserwując zmieniające się przez dziesięciolecia okolice. W rezultacie złotowskie ziemie zna jak własną kieszeń, a i sam stał się jakby częścią krajobrazu. W 2006 roku w „stajni” pana Smolarza pojawił się wyjątkowy pojazd, bo napędzany siłą akumulatorów. Zaprzecza, jakoby zaczęło brakować mu sił. Po prostu nie było już potrzeby tak się męczyć, bowiem najdalsze trasy sięgały stu kilometrów:

– smuci się, po czym dodaje:

– cieszy się.

Za największą trudność na trasie uważa silny wiatr, który zmusza do wzmożonego wysiłku. Obecnie nie wyjeżdża z domu bez telefonu, by w razie potrzeby dzwonić po pomoc:

– przyznaje z uśmiechem. Unika również upałów, dlatego bardzo wcześnie wstaje, by wyjechać na długo przed tym, jak ludzie wyjdą do pracy. Przy łóżku pana Janusza wisi osobliwy portret. Widnieje na nim w wyprostowanej pozie, mając za tło złotowskie muzeum, a przed sobą umieszczony na pierwszym planie ukochany rower.
Sam przyznaje, że zdrowie zawdzięcza po części regularnej jeździe:

– mówi. Dzisiaj jeździ po 15–25 kilometrów dziennie, w dalsze trasy wyruszając raz na tydzień bądź dwa. Zapytany o to, jak długo zamierza jeździć odpowiada, że nie wie. Patrząc na niego nie mam jednak wątpliwości, że koniec tej podróży jest jeszcze daleko za horyzontem.

Mateusz Konitzer