Multipleks na miarę Złotowa

– Krystyna Kalka wspomina niemiłe obrazy sprzed lat, gdy burzono kino, przygotowując teren pod budowę marketu, w którym obecnie handluje sieć Tesco. Gdy pracowała maszyna z potężną kulą kruszącą betonową konstrukcję, długoletnia główna księgowa instytucji kultury przechodziła w pobliżu. Nie tylko jej te obrazy na długo utkwiły w pamięci.

– wspomina Leokadia Piątkowska.

– przyznaje kobieta z długimi blond włosami, która przez lata była tutaj kinooperatorem. Zastąpiła w tej roli jej wieloletniego poprzednika Bernarda Kaczmarka. Kurs kinooperatora Leokadia Piątkowska zrobiła w Poznaniu. Zresztą razem z Krystyną Kalką, która sporadycznie także puszczała filmy.

Środek na końcu

– wspomina jedna ze złotowianek. Powodem były problemy z przełożeniem kolejnej szpuli filmowej.

– odpowiada z uśmiechem zapytana o tę historię pani Krystyna. Jej koleżanka Leokadia przyznaje, że pani Krysia wolała obowiązki księgowej, a kinooperatorem bywała w zasadzie wyłącznie z konieczności. Wpadki zdarzały się zresztą także bardziej doświadczonej operatorce. Swego czasu podczas projekcji pani Leokadia przeoczyła jedną ze szpul. Ktoś zapukał do drzwi jej pomieszczenia i zwrócił uwagę na pomyłkę – coś nie grało w przebiegu fabuły. Film się skończył, pani Lodzia, która utwierdziła się w przekonaniu, że faktycznie nastąpił błąd wyszła przed widownię i przeprosiła. Zaproponowała, żeby zaległy fragment odtworzyć i tak też się stało. Nikt się nie awanturował.

Jak wspomina były dyrektor domu kultury, wielkim atutem kina był duży, panoramiczny ekran szerokości dwunastu metrów

Elegancja i perfumy

Taśmy odtwarzano za pomocą dwóch projektorów. Na każdy film składało się średnio pięć–sześć szpul. Każda stanowiła 15–20 minut projekcji. Szpule miały wagę około dwóch kilogramów. Moment, gdy jedna się kończyła, a zaczynała się projekcja z drugiego był bardzo istotny – zbyt długa przerwa wiązała się z ciemnościami na ekranie.

– wspomina pani Lodzia. Najlepszym potwierdzeniem jego jakości jest to, że jeszcze dwa lata temu aparatura ta była używana do emisji filmów w złotowskim kinie.

– mówi Krystyna Kalka, prywatnie wielka kinomanka. „Lot nad kukułczym gniazdem” i „Skazany na bluesa” to dwa jej ulubione tytuły, które można było obejrzeć w Rodle.

– kulminacyjny moment złotych czasów wspomina Paweł Berndt

W płatnej części przeczytasz:

Panorama na świat kina

Kinomaniak

Rozczarowujące „Porno”

Bez cenzury, kolegialnie

Kontrowersyjny „Ksiądz”

Miejsce obecne we wspomnieniach

[[pay]].

Panorama na świat kina

Pracę w Złotowskim Domu Kultury rozpoczął w 1982 roku jako instruktor do spraw filmu i fotografii, jeszcze przy placu Kościuszki.

– wspomina Berndt, który budynek kina przez ponad dwadzieścia lat poznał od podszewki.

– mówi były dyrektor ZDK. W jego pamięci utkwiły też fotele: składane, miękkie, głębokie, obite czerwonym pluszem.​

Leokadia Piątkowska do dzisiaj mile wspomina pracę kinooperatora. Jeszcze dwa lata temu na tym sprzęcie wyświetlano filmy w obecnym kinie

​ Kinomaniak

– mówi Paweł Berndt. Filmowy projektor startował w momencie, gdy na sali było przynajmniej dziesięć osób.

– opowiada były dyrektor. Rozmawiające z nami panie także pamiętają widza, który był zdecydowanie największym w Złotowie kinomanem. Nie opuszczał niemal żadnej projekcji. Gdy był w kinie sam, potrafił wykupić dziesięć biletów, aby tylko zagrali film.

Rozczarowujące „Porno”

W czasach największej świetności kinowa sala rzadko była pusta. Wręcz przeciwnie, często pękała w szwach.

– wspomina Paweł Berndt. Niemniej publiczność wychodziła rozczarowana, bo spodziewała się zobaczyć... coś więcej.

– opowiada były dyrektor ZDK.​​ ​

W tle pamiętne przejście z przestronnego holu do sali projekcyjnej

Leokadia Piątkowska również pamięta tłumy, jakie do kina wybrały się na „Titanica”. Ale w jej pamięci rekordy pobiło „Ogniem i mieczem”.

– wspomina operatorka.

Przyznaje, że zawsze starali się o jak najszybsze pozyskiwanie nowości, choć łatwo nie było, bo pierwszeństwo miały duże miasta. Dlatego od czasu do czasu zdarzały się wyjazdy do Poznania, aby u dystrybutora załatwić szybszą projekcję oczekiwanej premiery.

Bez cenzury, kolegialnie

Gorsze czasy dla Rodła powstały wraz z erą magnetowidów i epoką wypożyczalni kaset VHS.

– wspomina Paweł Berndt. Gdy podczas rekordowych frekwencji na widowni brakowało miejsc, czy zdarzało się, że ktoś próbował wykorzystać znajomości i załatwiać wejściówki za podarki czy inne przysługi? Pani Leokadia  przekonuje, że takich sytuacji nie było, ale zdarzały się dodatkowe seanse, gdy spora była grupa proszących o dodatkową projekcję. Krystyna Kalka zapewnia też, że nie było taryfy ulgowej – darmowego oglądania filmów dla bliskich pracowników kina. Ale już sami pracownicy owszem, mieli w tym względzie dużo więcej swobody.

W Rodle nigdy nie mieli też nakazów względem tego, co można puszczać w kinie, a czego nie wolno emitować. Jak dobierali repertuar?

– wspomina Krystyna Kalka.

Kontrowersyjny „Ksiądz”

Paweł Berndt wspomina jednak, że zdarzały się filmy kontrowersyjne, które w Złotowie spotkały się nawet z bardziej lub mniej nagłośnionymi protestami.

– wspomina były dyrektor ZDK. Innym filmem podobnego kalibru były „Dzieciaki” w reżyserii Larry’go Clark’a.

W 2004 roku kino Rodło zostało zburzone

Dzieciaki, a właściwie młodzież, ale nie filmowa, a realna–złotowska najbardziej utkwiła w pamięci Krystyny Winiarskiej. Przez wiele lat pracy w złotowskiej kulturze pani Krysia była m.in. kasjerką i bileterką w Rodle. Obok miłych współpracowników, dobrych, służbowych relacji, najchętniej wspomina właśnie młodzież, która w ogóle nie dawała popalić. Nawet sytuacje, gdy ktoś na gapę próbował wejść na projekcję były rzadkością. Potwierdzają to Krystyna Kalka i Leokadia Piątkowska. Widzowie z alkoholem? Zdarzało się, że weszli na salę i spod pazuchy sięgali po wniesiony trunek.

– wspomina Krystyna Winiarska.

Miejsce obecne we wspomnieniach

Kolejki za biletami, wiszące przy drzwiach kotary, charakterystyczny przedsionek, w którym kupowało się bilety, a którego ściany wyklejone były plakatami promującymi premiery. Dalej przestrzenny hol z krzesłami, fotelami i stolikami, kilkumetrowe wąskie zejście do sali i wreszcie największe pomieszczenie kina. Sala, która każdorazowo po projekcji czy wydarzeniu kulturalnym, po tym jak widownia powstała na nogi, wypełniała się jednoczesnym, charakterystycznym odgłosem automatycznie składających się foteli. Nieco starsi bywalcy kina doskonale pamiętają zapewne chwile spędzone w tym, na swój sposób magicznym miejscu. Miejscu, jakiego w Złotowie już nie ma.

Przy wielu projekcjach filmów czy kulturalnych wydarzeniach kinowa sala pękała w szwach

– bez chwili wahania porównuje Krystyna Kalka.

Piotr Steffen, Szymon Chwaliszewski
fot. Archiwum Muzeum Ziemi Złotowskiej, z prywatnych zbiorów L. Piątkowskiej oraz A. Kosiby [[/pay]]