Nie zatrzymają się!

Bieganie stało się dla nich sposobem na życie. Liczą kilometry, wyznaczają kolejne cele

Wystarczy pójść na złotowską promenadę. Biegają bez względu na pogodę, na porę dnia. Liczy się trening. Z tygodnia na tydzień jest ich więcej, bo bieganie to dziś styl życia. Zaczęli od zwykłego stowarzyszenia, obecnie znani są w wielu miastach Polski. Każdy ma inne cele, każdy inną motywację, ale, jak mówią, nigdy nie przestaną.

Maraton w 03:05:37 s
Stowarzyszenie Biegaczy Ziemi Złotowskiej istnieje od czterech lat. Pomysłodawcą i założycielem jest Jan Czekała z Okonka. Pan Jan to wielokrotny maratończyk, który na dystansie 10 km legitymuje się czasem 00:37:24 s, a maraton ukończył z czasem 03:05: 37 s. - Organizowałem biegi Wyzwolenia w Okonku czy Maraton Lipcowy. Zauważyłem, że sporo ludzi biega. Marzyło mi się, aby ich zjednoczyć i dziś mogę śmiało rzec, że to marzenie się spełniło, bo założyliśmy stowarzyszenie. Dodatkowo stworzyliśmy cykl Grand Prix, w skład którego wchodzą biegi w Złotowie, Okonku, Jastrowiu czy Łąkie. Jest gdzie biegać.
Stowarzyszenie grupuje się często na zasadzie spotkań towarzyskich. - Spotykamy się często, imprezujemy – śmieją się zawodnicy. W stworzonej organizacji mimo wszystko jest więcej zawodników z samego Złotowa. - Okonek się od nas odłączył – mówi wprost Agnieszka Barabasz. Na dziś czynnych biegaczy jest 22, to ludzie płacący składki, ale ogólnie jest większa ilość. Osoby bezrobotne są zwolnione ze składek.
[[reklama]]
Apetyt rośnie
Motywacje każdy ma swoją. - Nie chciałem być grubasem – mówi wprost Daniel Wiśniewski, który dzięki bieganiu zgubił już 40 kg. - Bieganie jest dla mnie tym samym, czym dla innych poranna kawa czy papieros. Bez biegania nie mogę żyć – mówi Andrzej Pydyn. - Biegam też dla wspaniałego towarzystwa - dodaje. Dla innych motywacją jest przebiegnięcie maratonu – tak jak dla Reginy Pydyn, która chce w tym roku w Warszawie pokonać dystans 42 km. – Chcę móc nazwać się maratończykiem, dlatego zamierzam przebiec swój pierwszy maraton - wyjawia. Większość biegaczy zaczynała swą przygodę z bieganiem od przebiegnięcia Biegu Zawilca (około 4,2 km).
- Apetyt rośnie w miarę jedzenia. Najpierw jest 5 km, potem półmaraton itd. - wylicza Rafał Wiśniewski, dodając, że bieganie jest jak nieuleczalna choroba. Inni oglądają seriale, a oni biegają. Ponoszą koszty na sprzęt, wpisowe, trzeba dojechać na turniej, ale to wszystko mało ważne. Często swój dzień zaczynają od przebiegnięcia kilku kilometrów.
[[nowa_strona]]
Promenada jak arena
Jak reagują przechodnie i kierowcy na widok biegacza? - Dziś nie widzę drwin czy szykan zarówno ze strony starszych, jak i młodych. To się zmieniło. Nie ma porównania do lat minionych, kiedy to z zawiści czy braku kultury osobistej różnie bywało. Ludzie czasami pukali się w głowę, patrząc na nas – zaznacza Rafał Wiśniewski. - Czasami zdarzają się klaksony aut, ale to raczej z sympatii – mówi A. Barabasz. - W tej chwili bez biegania nie mogę żyć. Jeżeli jestem zdrowa, dzień zaczynam od przebiegnięcia jakiegoś dystansu – zdradza pielęgniarka Regina Pydyn. - Budząc się rano, myślę o treningu – dodaje. A jest biegać jest gdzie. Promenada to główny teren, gdzie można ich spotkać, za co są wdzięczni burmistrzowi S. Wełniakowi. – Za to należy się włodarzowi miasta Nobel –jasno deklaruje jedna z miłośniczek biegania.
[[reklama]]
Cel: maraton
Z dokumentacji wynika, że przebiegli w sumie gigantyczny dystans. – Ja przebiegłem 2500 km – mówi Daniel Wiśniewski. 1500 i 1100 km przebiegło małżeństwo Pydyn. Od 80 do 100 km tygodniowo robią średnio biegacze ze Złotowa. – Na 5 km nie chce się nawet rozbierać – śmieje się A. Barabasz.
Biegają w całej Polsce. Jedni, jak małżeństwo R. i A. Pydyn, w ciągu ubiegłego roku wystartowali w 40 biegach. – To naprawdę dużo, to bieganie niemal w każdy weekend - mówi Rafał, który deklaruje, że jego bieganie to od początku do końca ciężka praca.
A cel jest często ten sam – maraton. Podobno przeżycie po pierwszym maratonie jest ogromne. Ma się łzy w oczach. Niektórzy płaczą jak dzieci. - Pierwsza myśl jest taka: po co mi to!? Później, już na mecie, nie wybaczyłbym sobie, że nie ukończyłem maratonu, a byłem tak blisko. Człowiek zarzeka się, że nigdy więcej, ale gdy wyleczy rany, po miesiącu zastanawia się z kolegami i koleżankami, gdzie jedziemy na następny – mówi Daniel Wiśniewski.
Zmorą maratończyków są kryzysy na trasie. - Na 35 - 37 kilometrze jest tylko jedna myśl: żeby nie stanąć. Jeżeli człowiek zatrzyma się, to już dalej nie pobiegnie. Totalna blokada psychiczna i jest koniec – mówi Andrzej Pydyn. Na te słowa ze śmiechem reaguje Daniel Wiśniewski, który, kiedy przebiegał swój pierwszy maraton, dopiero na 40 km modlił się o dobiegnięcie. - Na ostatnich kilometrach jednak był taki doping kibiców, tak mocny, że nie ma możliwości, żeby stanąć – uśmiecha się od ucha do ucha pracownik Urzędu Gminy w Krajence.
[[nowa_strona]]
To się nie znudzi
Wśród biegaczy jest rywalizacja, ale ta zdrowa. – Są u nas ludzie w różnym wieku, ja jednak nie pobiegnę w czasie Rafała – mówi A. Pydyn, który zaczynał bieganie 12 lat temu w Pile w półmaratonie. – Jak widzę Agnieszkę z przodu od razu mam motywację, żeby przyspieszyć – śmieje się D. Wiśniewski.


To tylko część składu drużyny pod nazwą Stowarzyszenie Biegaczy Ziemi Złotowskiej

Większość miast organizację maratonów, półmaratonów czy innych biegów uważa za doskonałą promocję. - To duży nośnik reklamy, ludzie już wiedzą przez nasze stowarzyszenie, poprzez biegi Piasta czy Zawilca, gdzie leży Złotów, przez co przyjeżdżają do nas chętnie – mówi D. Wiśniewski. - Dobrze żyjemy z biegaczami z Piły i kiedy jedziemy na zawody mówią wprost, że wszystkie miejsca będą już pozajmowane. Jest przysłowie: Złotów – Piła jedna siła – śmieją się amatorzy biegania.
Członkowie stowarzyszenia w 2012 roku pobiegli łącznie w 91 biegach. - Są biegi nocne, są takie, w których zwozi się windą ludzi do kopalni i biegną do góry, są biegi, w których ludzie są skuci w kajdany i biegną parami. Wyobraźni organizatorom nie brakuje. Prześcigają się w pomysłach, a wszystko po to, aby wszczepić w nas więcej aktywności ruchowej – mówi Rafał Wiśniewski.
- Mamy biegaczy, którzy naprawdę liczą się w Polsce, jak J. Wojtasik, który trenuje z innymi obciążeniami. Oni biegają dla wyniku, my się bawimy, chcemy ukończyć bieg i to nam daje największą frajdę. Mamy zamiar biegać do końca życia – deklarują.

Karol Zabel