Od miłosnego zawodu do prestiżu

Jego recenzja została uznana za jedną z najlepszych w Polsce w 2011 roku. Czy w Małym Buczku wychował się krytyk literacki?

Ma zaledwie 21 lat, ale już pierwszy kontakt z tym młodym człowiekiem uświadamia o jego dojrzałości. Wydaje się zupełnie nie pasować do współczesnego, szybkiego i skomercjalizowanego świata, ale to właśnie w takiej codzienności odnalazł swoją życiową pasję – literaturę. Pasję, która przed kilkoma tygodniami pozwoliła mu cieszyć się bardzo prestiżowym osiągnięciem. Miejmy nadzieję, że nie pierwszym, bo wiele wskazuje na to, że wyrasta nam krytyk literacki z prawdziwego zdarzenia.
Wyjątkowa „Dżuma”

Przemysław Kuliński – bo o nim mowa, pochodzący z Małego Buczka, aktualnie student filologii polskiej na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu, wcześniej absolwent gimnazjum w Lipce i Zespołu Szkół Ekonomicznych w Złotowie. Jednocześnie członek Złotowskiego Dyskusyjnego Klubu Książki, działającego przy Miejskiej Bibliotece Publicznej w Złotowie. Klubu, od którego wszystko się zaczęło.
[[reklama]]
Do ZDKK (opiekunem grupy jest Teresa Mackojć) Przemysław wstąpił w 2007 roku, miał wtedy zaledwie 16 lat. Jak wspomina, zamiłowanie do literatury przyszło za sprawą dwóch innych, wielkich młodzieńczych pasji: paleontologii i astronomii. Jako mały chłopak namiętnie zaczytywał się we wszelkich publikacjach dotyczących dinozaurów i gwiazd. – To był taki specyficzny przeskok z prehistorii w niebo – żartuje dzisiaj, ale przyznaje, że właśnie dzięki tamtym zainteresowaniom odkrył w sobie literackie zamiłowanie. Pogłębiał je kontakt ze szkolnymi lekturami, wśród których znajduje się książka, którą do dzisiaj wskazuje jako ulubioną, zdecydowanie jedną z najlepszych, jeśli nie najlepszą, jakie dotychczas czytał: „Dżumę” Alberta Camus.

Dygresyjny styl recenzji

Kluby książki, jak ten działający przy złotowskiej bibliotece współpracują z Instytutem Książki. Współpraca polega m.in. na tym, że członkowie klubów dyskusyjnych piszą recenzje przeczytanych pozycji – z szeroko rozumianej literatury pięknej – poezji, prozy, a nawet pozycji z pogranicza reportażu. Najlepsze recenzje trafiają na internetową stronę Instytutu Książki, a oprócz tego Instytut wybiera najlepszą, najciekawszą recenzję miesiąca. Wyróżnione w ciągu roku prace biorą udział w corocznym konkursie, na którym najlepsze wybierane są w trzech kategoriach: klubów dziecięcych i młodzieżowych, kategorii pośredniej i klubu dla dorosłych. W pośredniej kategorii sklasyfikowana była również recenzja autorstwa Przemysława, który oceniał w niej książkę Małgorzaty Gutowskiej-Adamczyk zatytułowaną „Wystarczy, że jesteś”. – Kilka tygodni temu przyszła informacja, że Instytut Książki, podobno po burzliwych obradach, dokonał wyboru najciekawszych recenzji 2011 roku. W pośredniej kategorii uznano za taką właśnie moją recenzję, w werdykcie napisano, że nagroda przyznana została za dygresyjny styl pisania, jednocześnie jak najbardziej związany z tematem – z radością mówi Przemysław, podkreślając, że przewodnicząca komisji konkursowej dzwoniła nawet do złotowskiej biblioteki i pytała, ile lat ma autor recenzji, bo choć oceniana książka to szeroko rozumiana literatura młodzieżowa, to jednak styl, w jakim napisano recenzję, nie pasował do kogoś młodego, stąd komisja nie wiedziała, czy zakwalifikować pracę Przemka do kategorii pośredniej, czy jednak dorosłej.

Prestiż i satysfakcja

Jeśli podkreślić prestiż Instytutu Książki, a tym samym konkursu, jaki organizuje, wychodzi na to, że recenzja Przemysława uznana została za jedną z najlepszych recenzji literackich, jakie napisano w Polsce w ubiegłym roku. W nagrodę za zwycięstwo w swojej kategorii student z Małego Buczka otrzymał iPoda, ale jak podkreśla, absolutnie nie chodzi tutaj o nagrodę, a właśnie o prestiż, a co za tym idzie o ogromną satysfakcję. – Tym bardziej, że naprawdę spore wrażenie zrobiło na mnie konkursowe jury, w którego skład wchodzili m.in. Tomasz Pindel i Szymon Kloska, autorzy audycji emitowanej na antenie RMF Classic zatytułowanej „Literatura na piątkę”, a więc ludzie, którzy na co dzień zajmują się krytyką literacką – podkreśla nasz rozmówca.

Paradoksalnie sam Przemysław nie był wcale zadowolony z efektów pracy nad zwycięską recenzją. W jego ocenie to jedna z najsłabszych, jeśli nie najsłabsza, jaką napisał w ubiegłym roku.

Student z Torunia zdecydowanie bardziej woli czytać niż pisać, ale w wolnych chwilach, i to od lat, sam podejmuje się literackich prób. Pierwsze miały miejsce jeszcze w młodzieńczym wieku, były to raczej grafomanie, które, jak z sentymentem dzisiaj wspomina, były wynikiem pierwszego miłosnego zawodu. Dzisiaj tworzy bardziej dojrzałą poezję, jego zdaniem z całkiem przyzwoitym efektem, w każdym razie od lokalnych poetów naszego powiatu słabszy absolutnie się nie czuje. Czasami wysyła swoje prace do czasopism literackich, ostatnio udało mu się zamieścić kilka utworów w znaczącym na tym rynku piśmie, „Migotaniach”, jednym z bardziej prestiżowych czasopism traktujących o literaturze.

Fan Liverpoolu

Co z tego wszystkiego wyniknie? 21-latek przyznaje, że cokolwiek w życiu robi nie jest to przypadkowe, gdzieś w świadomości kiełkuje mu wizja połączenia w przyszłości pasji z zawodem. Będzie zatem krytykiem literackim? – Na razie staram się po prostu robić swoje. Najpierw muszę ukończyć studia licencjackie, później czeka mnie magisterka, a nie ukrywam, że myślę o specjalizacji krytyczno-literackiej – przyznaje. Da się z tego żyć? – Nie jest to raczej źródło przysłowiowych kokosów, ale jestem skromnym człowiekiem, nie mam wielkich wymagań od życia. Z takiej pracy na chleb na pewno wystarczy, powinno też być na drobny luksus, a przede wszystkim chcę mieć czas na czytanie książek. Naprawdę niewiele potrzeba mi do szczęścia – mówi chłopak. Obecnie czyta nawet ponad dziesięć książek w miesiącu i ponad setkę w ciągu roku, pomimo tego, że wiele czasu zajmują przecież codzienne studenckie obowiązki. – Generalnie wciąż brakuje mi na wszystko czasu. Zwłaszcza, że interesuje mnie szeroko rozumiana kultura, z którą uwielbiam obcować. Lubię też sport, szczególnie piłkę nożną, jestem wielkim fanem Liverpoolu. Jednak to książki są zdecydowanie na pierwszym miejscu – przyznaje. Skoro tak, jedyne co pozostaje to życzyć Przemkowi kolejnych, coraz bardziej znaczących sukcesów na polu krytyki literackiej.

Piotr Steffen
fot. Paulina Śliwka