Pan hulajka. Konstruktor amator pojazdów na prąd

– tak Eugeniusz Kucharski wspomina swojego ojca Edmunda. W czasie wojny pan Edmund wraz z żoną był na przymusowych robotach w Niemczech. Do Lipki sprowadzili się po zakończeniu walk. Gienek był wtedy małym smykiem.

– E. Kucharski potwierdza, że w dzieciństwie wszystko wydaje się większe. Gdy dorastamy jakby się zmniejsza.

– wspomina przełom lat 40–tych i 50–tych. Wtedy jednak od dłubania w skrzynce z dźwiękami wolał biegać do lasu i nad wodę.

– mówi dziarski 72–latek. A gdy jego tata zaczął tracić świat z oczu i przestał hobbystycznie naprawiać radia i on stracił kontakt z elektroniką.

Jazda z prądem

Sztywny niczym posąg, z laczkami wbitymi w aluminiowe podnóżki i ręką zaciśniętą na manetce śmiga przez Lipkę. Po zakupy, do kiosku, na pocztę. Czasem daje się komuś przejechać. – Ale jeśli ktoś waży powyżej setki, to nie – zastrzega Eugeniusz Kucharski.

– pyta. 83 kg.

– mieszkaniec Lipki wręcza mi kierownicę do „hulajki”, jak nazywa swój pojazd. Nie jeździłem czymś takim od czasów podstawówki, gdy z zapałem ujeżdżałem najpierw kultową czerwoną motorynkę, a później charta, którym brat dojeżdżał na praktyki.

Idzie zaskakująco łatwo. Lekkie przekręcenie manetki w dół i ruszam między ogrodami działkowymi Spółdzielni Mieszkaniowej „Zacisze”. Pierwszy raz na prądzie. Im mniejsze kółka, tym bardziej wywrotny pojazd, ale udaje mi się bezpiecznie zawrócić. Silnik pracuje cichutko, nie zagłusza myśli, więc zastanawiam się, czy tak samo chętnie pan Gieniu dałby się przejechać walcem albo spycharką. Przez lata był operatorem ciężkich maszyn drogowych. Budował i remontował pasy startowe. W roku 1967 zaliczył nawet dwumiesięczny epizod na lotnisku w Debrznie Wsi. Gdy Gdańskie Przedsiębiorstwo Robót Drogowych upadło, zatrudnił się w Spółdzielni Kółek Rolniczych w Lipce jako traktorzysta. Jeździł nieraz od świtu do północy, więc nie miał czasu na naprawianie elektroniki, choć czasem ktoś jakiś drobny sprzęt przyniósł.

– przypomina historię ojca bankowca. Jednak na poważnie za zabawy z prądem wziął się dopiero na emeryturze. W roku 2005.

– twierdzi, odpalając papierosa od papierosa. Mówi, że normalnie pali jednego na godzinę – półtorej, ale tą rozmową się emocjonuje. Pierwszy raz ktoś go do gazety poda.

Prąd tak kręci…

– E. Kucharski pokazuje na młyn wiatrowy, stojący w ogrodzie. W nim prądnica talerzowa własnej roboty.

– domorosły konstruktor opisuje swoje dzieło. Przed nim, na ławie z narzędziami, ustawionej na tarasie przed ogrodowym domkiem leżą akumulatory. Osiem od hulajnogi, jeden samochodowy. Przechodzone, ale trochę woltów z wiatraka łapią. Czasem z prądu z wiatru korzysta samochodowa żarówka na 12V. Oświetla mini warsztat.

Stary góral ze złomu, bateria na szarą taśmę i można jeździć

To tutaj pan Gieniu robi swoje przeszczepy. Niby chirurg przekłada części jednej maszyny do drugiej. Hulajka, której pozwolił mi dosiąść, ma podesty na stopy z blachy aluminiowej spotykanej na schodach w fabrykach (jej kawałek E. Kucharski dostał od kolegi), rowerowe siodełko, rowerowy bagażnik i przedłużoną ramę. To nią mężczyzna jeździ po zakupy. Silnik ma w kole, a między stopami zamocowaną baterię litowo–jonową na 36 V. 

– mówi, widząc moje zdziwienie.

Swoją hulajką pan Eugeniusz wyciąga 20–25 km/h. Z górki i z wiatrem może nawet 30 km/h.

– twierdzi, czym mnie uspokaja. Słusznie zrobiłem, nie rozpędzając się zanadto. Nie mówiąc o wyjeździe gdzieś poza teren ogrodów. Lipczanin także nie wypuszcza się zbyt daleko.

– zauważa.

Ale i na to jest rada. Lipczanin, niczym pomysłowy Dobromir (polski dobranockowy serial animowany tworzony w latach 1973–1975, wyprodukowano dwadzieścia 10–minutowych odcinków), rozwiązał ten problem. Z zaplecza wyprowadza „górala” – marzenie wszystkich chłopców w latach 90–tych, z grubą ramą, amortyzatorem i wielkim kołem z przodu, na oponie z grubym bieżnikiem. Zdobył go na złomie. Ale coś tu jest nie tak. Z tyłu, zamiast koła rowerowego, jest znacznie mniejsze i grubsze z silnikiem w środku. Pod jedną ramą szarą taśmą przymocowana została bateria, a pod drugą w ten sam sposób konstruktor zamocował sterownik. Silnik jest bezszczotkowy, bo w takim, jak twierdzi nasz rozmówca, nie ma co się zepsuć.

– zapewnia Eugeniusz Kucharski i proponuje kolejną przejażdżkę. Teza się potwierdza: im większe koła, tym łatwiej się steruje. Co prawda koło przednie jest trochę krzywe i bije, ale w jeździe to nie przeszkadza. No i są pedały, więc odpada strach o wyczerpanie baterii.

Póki co pojazdy E. Kucharskiego może nie prezentują się najlepiej wizualnie, ale są w trakcie przemian.

– zapowiada lipczanin. Powolutku, własnymi siłami wyszykuje je na glanc. I znowu wyjedzie na Lipkę. Twierdzi, że więcej mu nie trzeba.

– mówi, wprowadzając góralo–hulajkę do warsztatu. Jej czas jeszcze nadejdzie.