Polska Ukrainka z Okonka

Często jest wśród ludzi. Otacza ją wiele życzliwych osób, które są dla niej skarbem, a przede wszystkim niewyczerpanym źródłem energii. Nie jest sama, bywa jednak czasami samotna. Stara się nie narzekać i patrzeć w przyszłość z optymizmem. Kiedyś znajdzie się ktoś tylko dla niej. Póki co ona jest dla wszystkich, a choć życie artystyczne i zawodowe przysparza jej dużo wysiłku, to daje również sporo radości. Lilia.

– zaznacza nasza rozmówczyni, mieszka w Polsce od 13 lat. Jej historia zaczęła się daleko za wschodnią granicą. Zanim trafiła do Okonka, życie rzucało ją w różne rejony świata. Najpierw Mongolia, potem Buriacja, a nawet Sybir. Wreszcie Drohobycz na Ukrainie, w którym spędziła swoje lata młodzieńcze i zaczęła zakochiwać się w Polsce.

Bozia dała talent

Lilia Czaja, z domu Łeskiw (spolszczony zapis z języka ukraińskiego), jak sama mówi oprócz czytania książek, nigdy wcześniej żadnych pasji nie posiadała. W wieku 7 lat trafiała jednak do szkoły muzycznej, gdzie okazało się, że całkiem dobrze radzi sobie z grą na pianinie. Jej kolejne, szkolne wybory były zatem logiczne: Wyższa Szkoła Pedagogiczna, na której zdobyła uprawnienia do nauczania muzyki, ale  to jeszcze nie było jednak „to”. Prawdziwą pasją okazała się dyrygentura. Swoje pierwsze kroki młoda dyrygentka stawiła na początku lat 90.

– wspomina Lilia Czaja, zaciągając wyraźnym ukraińskim akcentem. Początki nie były łatwe, ale większe problemy w dogadywaniu się mimo wszystko nie istniały. Język polski, ku zdziwieniu naszej rozmówczyni, udało się jej opanować dość szybko.

– mówi. Lata spędzone na dyrygowaniu polskim chórem, a dodatkowo prowadzeniu zajęć muzycznych w Polskiej Sobotniej Szkole oraz ukończenie studiów polonistycznych sprawiały, że polskość stała się stałym elementem życia naszej bohaterki. Dodatkowo coraz częściej wraz z chórem, na przeróżnych koncertach i festiwalach, gościła w Polsce. Więzi się zacieśniały, ich kulminacją stała się przyjaźń z Brygidą Mańkus, ówczesną dyrygentką chóru „Tęcza” z Zakrzewa, z którą zaczęły odwiedzać się także prywatnie.

– wspomina pani Lilia. Tym sposobem, dzięki zaangażowaniu pani Brygidy, nasza bohaterka znalazła się w Złotowie.

To dopiero 40% atykułu. W dalszej części przeczytasz m.in.:

Jedyny taki chór – Początki nie były łatwe. Pani Lilia miała trudności ze znalezieniem stałego zatrudnienia. Poszukując pracy rozpoczynała karierę dyrygencką w Zakrzewie, gdzie na kilka lat przygarnął ją chór „Tęcza”...

Ja już nic nie wiem – W Okonku, jak zapewnia pani Lilia, realizuje się w stu procentach. Spełnia każde wizje artystyczne, nawet te najbardziej szalone. Co ważne, może liczyć na wsparcie swoich chórzystów i aktorów występujących w kabarecie...

Dyscyplina musi być – Pani Lilia jako dyrygent jest znana z szalonych pomysłów, ale i twardej ręki. Zresztą sama uczyła się pod bacznym i rygorystycznym okiem wykładowców...

Subskrybuj i czytaj wszystkie artykuły bez ograniczeń[[pay]]

Jedyny taki chór

Początki nie były łatwe. Pani Lilia miała trudności ze znalezieniem stałego zatrudnienia. Poszukując pracy rozpoczynała karierę dyrygencką w Zakrzewie, gdzie na kilka lat przygarnął ją chór „Tęcza” (została tam drugim dyrygentem).

– wspomina pani Lilia. W niedługim czasie stanęła jednak na czele nowo powstałego chóru Gromada w Starej Wiśniewce. Było to dokładnie 10 lat temu (w tym roku chórzyści będą obchodzić okrągły jubileusz). Życie zawodowe, dzięki nowym kontaktom, również zaczęło się powoli układać. Najpierw kilka godzin zajęć z muzyki w Powiatowym Ognisku Pracy Pozaszkolnej w Złotowie, a potem zastępstwo w Gimnazjum w Okonku.

– wspomina. Nasz bohaterka dojeżdżała autobusami, siedzenie za kierownicą nie jest bowiem dla niej.

– wyjaśnia. Do dziś zresztą chórzyści przywożą i odwożą swoją dyrygentkę na próby.

– żartuje. Członkowie chórów stali się dla niej bliscy, zresztą to dzięki nim zdecydowała się osiąść w Okonku. Pierwsze lata pani Lilia spędziła w rozjazdach między Złotowem, Okonkiem i Starą Wiśniewką, zapuszczając korzenie w różnych częściach powiatu.

– wspomina pani Lilia. I tak w 2015 roku, dzięki wsparciu chórzystów, ich dyrygentka zamieszkała w Okonku.

Ja już nic nie wiem

W Okonku, jak zapewnia pani Lilia, realizuje się w stu procentach. Spełnia każde wizje artystyczne, nawet te najbardziej szalone. Co ważne, może liczyć na wsparcie swoich chórzystów i aktorów występujących w kabarecie. Naszą rozmówczynię nadal trapi jednak prywatna sfera życia. To zresztą ona ma duży wpływ na to, czy ma się starać o polskie obywatelstwo, czy też nie.

– wyjaśnia. Obecnie pani Lilia posiada kartę na osiedlenie, którą musi odnawiać co 10 lat. Poza tym do wyrobienia obywatelstwa dodatkowo zniechęca ją cała procedura.

– mówi.

– dodaje pani Lilia. Coraz częściej nie widzi też powodu.

Mimo to ciągle czeka na jakiś znak, który utwierdzi ją w tym, aby osiąść tutaj na stałe. Niewykluczone bowiem, że jeszcze kiedyś los rzuci ją w zupełnie inne miejsce na świecie.

Póki co stara się nie próżnować. Każdy dzień to kolejne wyzwania. Kalendarz ma zapełniony do końca roku. Obecnie pod jej opieką są trzy chóry (Gromada ze Starej Wiśniewki, Ballada z Debrzna, Sonata z Okonka) oraz nowy zespół wokalny OK!tawa. Poza tym ludzie na niej polegają.

– zauważa.

Dyscyplina musi być

Pani Lilia jako dyrygent jest znana z szalonych pomysłów, ale i twardej ręki. Zresztą sama uczyła się pod bacznym i rygorystycznym okiem wykładowców.

– mówi. Dyrygentka lubi jak są efekty i to dość szybko, na cackanie się nie ma zatem miejsca.

– mówi.

– wtrącamy.

– z uśmiechem odpowiada pani Lilia. Jej metody się sprawdzają. Gdy tak patrzy na swoich śpiewaków i widzi, jak w wielu z nich ujawniło się i rozkwitło przez te lata wiele skrytych talentów, to napawa ją duma. Jak z cichych, skromnych emerytek wychodzą nagle diabły, które potrafią rozśmieszyć publiczność do łez, zresztą zawsze tłumnie przychodzącą na występy, pani Lilii wie, że jest w swoim żywiole. Nie ukrywa jednak, że zdarzają się jej momenty wypalenia. Gdy ktoś daje tyle energii z siebie ludziom, w pewnym momencie czuje się pusty. Wtedy najchętniej nie wstawałaby z łóżka. W domu raczej niczego nie słucha, woli, gdy jest włączony telewizor i ktoś po cichu mówi, bo nie znosi całkowitej ciszy. Wtedy dyrygentka odpoczywa. Za Ukrainą, a dokładniej za otwartością i emocjonalnością duszy wschodniej czasami tęskni, ale nie bardzo chce tam wracać. Tu ma lepsze warunki dla samorealizacji, nie mówiąc o tym, że ogólny poziom kultury i poziom życia też są lepsze. Tutejsza mentalność społeczeństwa jej bardziej odpowiada. Polska stała się dla niej drugim domem. Sprawili to ludzie i sztuka, w której może od kilku lat realizować się bez żadnych ograniczeń. Czy kiedyś formalnie stanie się Polką? Nie wiadomo, zresztą nawet główna zainteresowana nie potrafi na to pytanie dziś odpowiedzieć. Nadal czeka na powód, który pomoże podjąć jej ostateczną decyzję.[[/pay]]