Porządek musi być. Zdaniem radnego Bernarda Krolla w okoneckim ratuszu jednak na próżno go szukać

W załączniku nr 3 Planu Zagospodarowania Przestrzennego z 2010 roku te wszystkie drogi są oznaczone. Co więcej, widnieją pod hasłem: drogi gminne. Z mojej wiedzy, a nie jestem prawnikiem, jasno wynika, że budowa i utrzymanie dróg to zadanie własne gminy. Poza tym doszło do porozumienia pomiędzy mną a ówczesnym burmistrzem, rada to zatwierdziła. Czy oni nie wiedzieli, co robią? Wydawało mi się, że podejmując decyzję o bezpłatnym przekazaniu gruntów idę na rękę gminie, która nie będzie musiała ponosić przez to dodatkowych kosztów. Tym bardziej, że coś takiego jest przecież zarówno u nas, jak i w innych samorządach praktykowane. Dodam, że niejako zostałem obdarowany tymi działkami. Ja nie składałem żadnych wniosków dotyczących przekształcenia ich w budowlane. Co więcej, według planu ma tam też powstać przepompownia gminna. Czy ja mam wybudować, a potem utrzymywać drogę, którą będą jeździć gminne, publiczne pojazdy kierowane z innych gminnych dróg?

Po zawale, prawdę mówiąc, skupiłem się na zdrowiu. Gdy wreszcie udało się je podreperować, wróciłem do tematu. Poza tym zainteresowanie klientów nie było duże. Gmina zresztą też wtedy dysponowała nowymi gminnymi gruntami budowlanymi i ludzie chętnie kupowali je między innymi ze względu na drogi dojazdowe. Moje grunty są uprawiane rolniczo, poszatkowanie ich drogami utrudniałoby uprawę. Dlatego też nie spieszyło mi się. Od 2014 roku jednak, gdy dowiedziałem się, że  w naszej gminie praktykowana jest wymiana gruntów, stwierdziłem, że czas najwyższy zakończyć i moją sprawę. W końcu to mój majątek, człowiek tyrał na to latami. Ma co zostawić dzieciom, więc trzeba zrobić porządek. I tak się zaczęło moje chodzenie do urzędników, do pani burmistrz, pisanie pism, których jest już łącznie z wcześniejszymi chyba kilkanaście. Zawsze słyszałem tylko, że zajmą się tym, ale muszą zdobyć więcej informacji, dokładniej się temu przyjrzeć. Trzy lata minęły. I nagle patrzę, na komisji uchwała dotycząca porozumienia z 2012 roku, dotycząca mojej sprawy: jest poddana pod obrady jako przepis do uchylenia.

Reklama

Nie będę ukrywał, że wycofanie tej uchwały podniosło mi trochę ciśnienie. Powiedziałem kolegom radnym już na wstępie, że ta sprawa dotyczy mnie. Niektórzy wiedzieli o co chodzi, bo przecież sami podjęli decyzję o jej przyjęciu w poprzedniej kadencji (chociaż mam wrażenie, że woleli nie wiedzieć, nie pamiętać). Wyjaśniłem im zatem, co i jak. Dziwiło mnie, że tak niewielu radnych w ogóle zabrało głos w tej sprawie. Po decyzji przewodniczącego o odłożeniu tej sprawy do czasu sesji, czyli na kolejny tydzień, przemyślałem wszystko i stwierdziłem, że nie dam dalej się tak rozgrywać, że chcę tę sprawę wreszcie zakończyć. Dlatego wystąpię do sądu o uregulowanie spraw finansowo–własnościowych. Złożyłem wniosek do burmistrza o rezygnacji z bezpłatnego przekazania gruntów prosząc o załatwienie sprawy na zasadach zgodnych z prawem praktykowanych w naszej gminie. Myślę, że wartość działek, które chciałem przekazać bezpłatnie, to około 50 tys. złotych.

Ja już nie mam siły walczyć z urzędem. Może to trochę głupio wygląda, że radny walczy w swojej sprawie. Ludzie mogą tak na to patrzeć. Ja jednak jestem też przede wszystkim mieszkańcem. Tutaj wychowałem dzieci, płacę podatki. Z tą gminą związałem się w 1978 roku. Jeśli my, radni, urzędnicy będziemy tak wszystkich traktować i wszystkie sprawy będą tak traktowane, to po co nam ta gmina? Jestem rozgoryczony zachowaniem urzędników i pani burmistrz. To co mówią niektórzy mieszkańcy, że z pracownikami urzędu ciężko się rozmawia i trudno załatwić swoje sprawy, potwierdzam, jest w tym racja. I wcale nie chcę się tu w tym momencie jakoś wypromować, bo na to już jestem chyba za stary. Zależy mi jednak, żeby urząd wykonywał swoje zadania, do których został powołany.

Reklama

Pani zaproponowała ten wywiad, a ja się zgodziłem. To jest mój protest, krzyk na takie załatwianie spraw mieszkańców.

Jest taki niesmak. Takie zachwianie wiary w demokrację, praworządność, w fachowe załatwianie sprawy, bez względu na politykę. Sprawa związana z przekazaniem tych dróg kosztowała mnie dużo nerwów. Niejedną paczkę leków uspokajających zjadłem, a to chyba nie na tym polega, aby petent musiał brać leki uspokajające, aby załatwić coś w urzędzie? Gdyby to była tylko jedna, moja sprawa, to mógłbym to sobie wytłumaczyć. Ludzie piszą do nas, do rady i burmistrza listy, przychodzą też. Czasami mam wrażenie, że sprawy te często są umniejszane, bagatelizowane, przekładane w czasie albo po prostu mówi się mieszkańcom wprost, że to nie problem gminy. Tymczasem nawet nie zawsze chodzi o pieniądze, a dobrą wolę. Ja w urzędzie od czasów wyborów bywam często, orientuję się w tym wszystkim. Co ma jednak zrobić taki zwykły mieszkaniec, który nie ma pojęcia o przepisach?

Reklama

Czy się zawiodłem? No nie da się ukryć. Z kim bym nie rozmawiał, zawsze na wierzch wychodzi polityka, to 9 do 6 [liczba radych w Radzie Miejskiej – przyp. red]. Czasami myślę, że tych 6 radnych jest niepotrzebnych. My tylko przedłużamy czas obrad. Reszta raczej nie zabiera głosu, chociaż przepraszam, może traktuję kolegów w tym miejscu niesprawiedliwie, ale takie odnoszę wrażenie. I jak patrzę na górę na to, co się dzieje na szczeblu centralnym, to co my się dziwimy, jak i to samo jest w takim małym Okonku. Nigdy nie pchałem się w politykę, tym bardziej, że żona pracowała w gminnym domu kultury. Staraliśmy się być neutralni, bo wiadomo, władze się zmieniają. Poza tym Okonek to mała miejscowość, my wszyscy się tutaj znamy. I te podziały są nam niepotrzebne, powinniśmy zawsze mieć na względzie każdego mieszkańca, a nie jakieś przynależności. Poszedłem do wyborów z komitetu śp. R. Duszary. Po długich namowach i przemyśleniu, że jednak może coś się uda zrobić, zgodziłem się, chociaż zawsze z Romkiem staliśmy po dwóch stronach barykady. Przyszła jednak demokracja, więc te podziały, myślałem, zniknęły. Okazuje się, że niekoniecznie. Jestem jednak daleki od krytyki i zabraniania komuś przynależności partyjnych, bo nie mam do tego przecież prawa. Na takim poziomie, jakim jest gmina, uważam, że mimo wszystko jest to niepotrzebne.

Nie wiem jeszcze. To zależy od tego, jak te wybory będą wyglądały. Chciałbym startować indywidualnie, więc jeśli będę musiał się opowiedzieć za jakąś opcją polityczną to nie wiem, czy się zdecyduję. Czasami mam dość służby w radzie, bo wydaje mi się, że niewiele się zmienia, że nie mam wielkiego wpływu na to wszystko. Coraz częściej spoglądam w stronę Złotowa, tam gdzie mieszkają moi synowie. Wtedy sobie też myślę: dlaczego w tym Okonku jest tak, że ci nasi młodzi wyjeżdżają? Czemu nic nie robimy, żeby ich zatrzymać? Zbudowałem duży dom i co? Tylko my dwoje w nim zostaliśmy. Gdy jednak przyjeżdża mój wnuk i mówi: dziadek, u ciebie jest tak fajnie, jak będę duży to zamieszkam w Okonku, wtedy znowu pojawia się nadzieja, że jednak jest dla kogo to robić, że może nie dziś, ale w przyszłości i nasza gmina będzie przyjazna młodym.

Reklama

Moim zdaniem problem tkwi w tym, że ciągle u nas rządzą ci sami ludzie. Zmieniają się barwy, poglądy, ale ludzie zostają raczej ci sami. Okonek potrzebuje świeżego spojrzenia. Radni powinni się zmienić, ale nie mentalnie, a osobowo. Władza natomiast musi pamiętać, że nie jest nieomylna i że jest tutaj po to, aby służyć nie tylko tym, którzy ją wybrali, a wszystkim. U nas tego ciągle nie ma i chyba to jest największy problem. Poza tym jesteśmy biedną gminą i uważam, że jeśli już coś robimy, to róbmy to porządnie, jak np. remonty dróg. Lepiej zrobić mniej, na lata, a nie na chwilę. Potem mamy taką sytuację, że wszystko psuje się naraz. Te drobne remonty przecież kosztują i to niemało.
Korzystając zatem z okazji, w związku ze świętami Bożego Narodzenia, chciałabym życzyć mieszkańcom wszystkiego dobrego, a przede wszystkim mądrych decyzji w najbliższych wyborach.