Przystanek Alaska - Ameryka oczami Łukasza Gmurczyka

W sumie nie było trudno. Wystarczyło zapłacić za wizę, postarać się o dokumenty, przedstawić zaświadczenie o niekaralności i wykazać się znajomością angielskiego w stopniu komunikatywnym. Nawet niekoniecznie, bo jeden z kolegów, który z nami wyjechał, kompletnie nie znał języka. Nauczyliśmy go kilku najpopularniejszych zwrotów, wcześniej sprawdziliśmy w internecie, jakie najczęściej pojawiają się podczas testów w konsulacie i wystarczyło.

Spodobało mi się od razu po przylocie, od pierwszej rozmowy z jednym z miejscowych. Siedział na przystanku, gdzie czekałem na autobus i mówił, że zgubił żonę. Oznajmił, że spotkają się chyba dopiero w domu, gdzie dotrze na stopa. Kilkaset kilometrów dalej

Mężczyzna przestrzegł mnie tylko, żebym uważał na Alasce, bo czarne niedźwiedzie, w przeciwieństwie do białych, potrafią wchodzić na drzewa.

Trafiłem na najcieplejsze lato od wielu lat. Poza tym nie była to część Alaski, w której o tej porze roku jest najzimniej. Zdarzały się dni, kiedy temperatura powietrza wynosiła nawet ponad 20 stopni. Najzimniej było w okolicach 3–4 stopni, kiedy wybrałem się do Fairbansk. Wiały za to bardzo silne wiatry. Znajomi trafili bardziej na północ, opowiadali, że tam rzeczywiście było mroźno. To była już typowa tamtejsza dzicz. Jeździły tam wyłącznie ciężarowe transporty z ropą naftową i innymi materiałami.

Reklama

Amerykanie jakby nie wiedzieli o wojnie na Bałkanach. Już po dwóch tygodniach między chłopakami zaczęło kipieć

Już w pierwszych dniach pobytu zauważyłem, że był tam lokal z sieci Sicily’s Pizza. Pracowałem już kiedyś w takim, postanowiłem, że tam dorobię sobie na upragniony wtedy komputer

Dorabiałem tam przez pierwszy miesiąc. To były ciężkie tygodnie. W tym lokalu pracowałem od godziny piętnastej do pierwszej w nocy, spałem dwie godziny i na trzecią w nocy szedłem do tej wymarzonej pracy na polu golfowym, gdzie mieliśmy zajęcie do południa. Wtedy znowu trochę snu i na piętnastą na zmywak do lokalu

Pole golfowe było pięknie położone. Przy dobrej pogodzie widoczny był McKinley

To w ogóle piękne tereny. Anchorage otoczone jest górami, było wiele możliwości spacerowania, organizowania górskich wycieczek i oczywiście wędkowania.

Reklama

Zaczynaliśmy już o trzeciej w nocy, ponieważ pierwsi gracze pojawiali się na polu już od szóstej rano. Do tego czasu kosiliśmy trawę, a później były dodatkowe zajęcia, które nie przeszkadzały w graniu: czyszczenie zalesienia, krzewów, serwis maszyn, porządki w magazynie czy warsztacie. Bez jeżdżących kosiarek nie byłoby możliwości obrobienia tych wszystkich hektarów w tak szybkim czasie. Tym bardziej, że pole było zróżnicowane na trzy strefy z odmienną długością trawy

Reklama

Często zabierał mnie w różne miejsca, najczęściej wędkowaliśmy, co było jego wielką pasją. Oczywiście najczęściej na łososia. Nauczył mnie filetować je i wędzić. No i łowić

Niesamowity gość, człowiek wielkiego serca. Był dużo starszy ode mnie, w pewnym sensie zastąpił mi ojca, którego straciłem. W sumie obaj byliśmy dla siebie dużym wsparciem. Bardzo żałuję, że straciliśmy później kontakt. Mam nadzieję, że uda się go odzyskać.

Reklama

Łowienie łososi to nie taka prosta sprawa. Dwie podstawowe techniki to z wody i z klifu. Z wody, gdy stoi się po pas w rzece, w taki sposób udało mi się coś złapać. Z klifu, gdy stoi się kilka metrów nad ziemią, nie złowiłem ani jednej sztuki. Trzeba opanować zarzucanie i kręcenie kołowrotkiem w odpowiednim momencie. Żeby to było możliwe, trzeba umiejętnie obserwować ławice. Japończycy kupowali w tym celu specjalne okulary z antyrefleksami. Ponoć kosztowały dużo pieniędzy. Kluczowe jest zarzucanie, musi być o tyle wcześniej przed ławicą, żeby nie skręciła albo żeby się nie rozproszyła

Trzeba uważać na niedźwiedzie, które mają znakomity węch. Wiadomo, że złowione ryby wyrzucało się na brzeg czy do wiadra. Gdy się zbliżały niedźwiedzie, lepiej było je zostawić i poszukać nowego łowiska. Wtedy ponoć nie atakują ludzi, chodzi im tylko o ryby.

Paradoksalnie nie było to nad rzeką, a na polu golfowym w trakcie pracy. Był mały, ale bałem się, co widać zresztą na zamazanym ze strachu zdjęciu. Nie było gwarancji, czy w pobliżu nie ma gdzieś dorosłej sztuki. Tam w ogóle trzeba uważać na niedźwiedzie, nawet w mieście. Te zwierzęta bardzo odważnie podchodzą pod domy, zwłaszcza wieczorami, kiedy grzebią w śmietnikach. Nawet wychodząc na papierosa na chwilę trzeba było obserwować otoczenie.

Reklama

To była wyprawa prostą, asfaltową drogą, która w całości prowadziła przez lasy. Są odcinki, że lokale czy stacje oddalone są od siebie o 100–200 kilometrów. Wtedy rzeczywiście czułem lęk. Po pierwsze przez te niedźwiedzie, po drugie przez tabliczkę, na której miałem napisane, gdzie jadę. Miejscowi mają tam zwyczaj strzelania do znaków drogowych, ćwiczą w ten sposób celność. Gdy szedłem faktycznie widziałem w znakach dziury po kulach. Gdy jechało auto nie trzymałem tych tabliczek przed sobą, tylko w wyciągniętej obok ręce.

Tam to w sumie normalka. Samochód co kilkadziesiąt minut to czasami luksus. Niekiedy nie jadą godzinami

W końcu poratował mnie kierowca ciężarówki. Gdy mnie zabrał, dowiózł mnie już do Fairbanks. Po drodze pomogłem mu jeszcze rozładować ziemniaki w jednym miejscu. Swoją drogą mają tam ciekawy zwyczaj. Tam nie ma zasięgu telefonii komórkowej, więc przy zabudowaniach ludzie stawiają skrzynki, w których jest kartka i ołówek. Tam zostawiają sobie wszelkie informacje: np., „będę wracał za kilka dni”

Powrót był bardziej zabawny, choć też były momenty, że maszerowałem samotnie przez trzy, cztery godziny. W końcu zabrało mnie dwóch chłopaków, którzy przyjechali na Alaskę z Nowego Jorku. Najpierw mnie nie zabrali, dopiero po kilkunastu minutach i wymianie zdań między sobą, cofnęli się po mnie

Skończyło się na tym, że wszyscy kosztowaliśmy regionalne napoje alkoholowe i musieliśmy zostać na noc. Knajpa nie była szczególnie oblegana, była na totalnym odludziu.

Wpadłem na fajny pomysł. W każdym mieście, gdzie byliśmy danego dnia, kupowałem miejscową gazetę. Po przyjeździe pierwsze strony każdej z nich oprawiłem w ramki, które do dzisiaj wiszą w moim pokoju. Dzięki temu wciąż wiem, gdzie byłem danego dnia

Sam ten przejazd był wyjątkowym przeżyciem. W ramach toalety przystanki robiliśmy najczęściej na wielkich parkingach, gdzie zatrzymywały się ciężarówki. Rozkładaliśmy tam ciuchy, robiliśmy pranie, kąpanie, wszystko w publicznych miejscach. Później, żeby zaoszczędzić wchodziliśmy w kilku na jeden bilet. Jeden się załatwiał, drugi się kąpał, a trzeci mył zęby

W Nepalu nie byłem, ale w regionie, który zwiedzałem zaczynały się już Himalaje. To jest niesamowita część świata. Na pewno tam jeszcze wrócę. Podobnie do Ameryki, którą chciałbym pokazać swojej żonie i dzieciom. Gdy będą już większe, na pewno razem tam pojedziemy

Ameryka była taka, jaką pod wieloma względami ją sobie wyobrażałem. Żyjąc tam możesz wszystko: dorobić się, ale też się stoczyć. Jeśli chodzi o podróżowanie, rewelacyjny kontynent. Kiedyś na pewno tam jeszcze pojadę.