Rzuca wszystko i jedzie do Maroka starą Wołgą!

03/05/2026 16:00

– Próbuję otaczać się ludźmi, którzy żyją pozytywnie. Robią rzeczy nietypowe. Społeczność Złombolowa nie żyje tylko w czasie rajdu, żyje cały rok – mówi Adam Kolasiński

Adam Kolasiński od ponad 12 lat jest zawodowym kierowcą tira. Kilka lat temu na granicy hiszpańsko–francuskiej, podczas postoju spotkał ekipę, która na zawsze zmieniła to, jak spędza wolny czas.

– Miałem wtedy tzw. pauzę weekendową. Niedziela rano. Odsłoniłem firany w swojej ciężarówce po przebudzeniu i zobaczyłem jakieś 500 metrów dalej Lublina naszej polskiej produkcji. Nie dowierzałem! Podszedłem więc bliżej i zapytałem, jak to możliwe. Wtedy po raz pierwszy usłyszałem hasło „Złombol” i przepadłem.

Złombol to największy rajd charytatywny na świecie. Od początku, tj. od 2007 roku, zasady są niezmienne: uczestnicy pokonują tysiące kilometrów, siedząc za kierownicą starych aut z byłego bloku wschodniego, a przy okazji rajdu zbierają pieniądze na dzieci z domów dziecka.

Martyna Janiak: Ile czasu minęło od momentu, gdy po raz pierwszy usłyszałeś o rajdzie i stawiłeś się na starcie?
Adam Kolasiński: Trochę to trwało, ale to z racji życiowych zawirowań. Przed pandemią, w grudniu 2019 roku znalazłem ogłoszenie – stary Polonez. Oznajmiłem wtedy mojej żonie wieczorem: „Jutro rano jadę po samochód”. Zabrałem pieniądze, wsiadłem w pociąg i pojechałem. Auto jednak przez 2,5 godziny w ogóle nie chciało odpalić. Kiedy wreszcie się udało, pilnowaliśmy, żeby nie zgasło i podpisaliśmy szybką umowę. Od razu pojechałem nim wtedy do domu, do Debrzna–Wsi.

Zakładam jednak, że była to tylko jazda próbna, a polonez miał wkrótce ruszyć w znacznie dłuższą trasę?
Tak, w styczniu organizatorzy Złombola ogłosili, gdzie będzie meta tegorocznego rajdu. Padło na Turcję. Byłem zadowolony – miałem aż pół roku, żeby przygotować auto. Krótko potem przyszła jednak pandemia i zapadła decyzja, że jednak nici z tak dalekiego wyjazdu....