Stanisław Jendrzejewski chce wrócić do samorządowej polityki

Odpowiem jak Smoleń: „Noooo pewnoooo!”. Przygodę z samorządem rozpocząłem 1 października 1972 roku, kiedy likwidowane były Gromadzkie Rady Narodowe. Wcześniej pracowałem jako wychowawca i kierownik internatu w łobżenickim zakładzie poprawczym. Komitet partii, do której przynależności nie ukrywam, wypatrzył mnie i przedstawiając propozycję nie do odrzucenia obsadził na stanowisku naczelnika gminy Łobżenica. Mając dwadzieścia dziewięć lat byłem najmłodszym naczelnikiem w ówczesnym województwie bydgoskim. Szybko okazało się, że praca w samorządzie koresponduje z moim charakterem, że weszła mi w krew. Dobrze dogadywałem się i dogaduję z ludźmi, zyskałem akceptację społeczną, wywiązując się ze swoich deklaracji i nawet do dzisiaj wielu obecnych czy byłych radnych bądź sołtysów chętnie konsultuje się ze mną, ceniąc moje doświadczenie. Cenią też moją otwartość i szczerość, bo nigdy nie patrzyłem na nikogo z góry oraz zawsze mówiłem to, co myślę. Mam bowiem w życiu dwie maksymy, które od lat realizuję. Pierwsza to „Zgoda buduje, a niezgoda rujnuje”, druga: „Oczy się boją, ale ręce zrobią”.

Reklama

Jeszcze zanim zostałem burmistrzem w 1998 roku byłem też radnym Rady Miejskiej w Łobżenicy i Wojewódzkiej Rady Narodowej w Pile. Jak widać, nie rozstawałem się już za bardzo z samorządem, zdobywając wiedzę na temat zarządzania, finansów publicznych czy oświaty. Nie było tak, że przynależność do PZPR pomagała mi w pracy w tych starych czasach. Z perspektywy lat odnoszę wrażenie, że było wręcz przeciwnie. Osobną historią jest, jak i ile razy partyjni towarzysze ryli pode mną, by mi zaszkodzić. Otrzymałem nawet naganę z ostrzeżeniem. Wyższą karą mogło być już tylko wydalenie z partii. Cóż, nie zawsze robiłem po myśli towarzyszy, będąc zdania, że tu na dole powinniśmy w dużej mierze decydować sami o sobie, bez uprawnia polityki. To świetnie było widać w kadencji 1998 – 2002. To były czasy, gdzie w radzie i zarządzie gminy zasiadały osoby z różnych środowisk, reprezentujące różne poglądy, od lewa do prawa, a mimo to dogadywaliśmy się bardzo dobrze. Powstała gminna oczyszczalnia ścieków wraz z kolektorem tłocznym z Łobżenicy do Liszkowa, przejście wodociągowe pod Łobżonką, hala widowiskowo–sportowa, dokończyliśmy budowę szkoły w Dźwiersznie Małym i rozpoczęliśmy budowę gimnazjum. Wszystko w cztery lata, bez żadnych dotacji unijnych i bez zarzynania finansów gminy, o czym się mówiło, a co jest nieprawdą. Mówiło się też, że Jendrzejewski przepije gminę. Gmina istnieje, nie zlicytowali jej, a ja mogę się pochwalić, że od dziesięciu lat nie wziąłem do ust ani kropli alkoholu.

Reklama