Świadkowie tajemnicy przejścia - towarzyszą umierającym

Opowiadań moglibyśmy naliczyć setki

Odchodzący bardzo często proszą o to, żeby do samego końca towarzyszyć im w ziemskim pielgrzymowaniu

Reklama

Dotyk jest jednym z ostatnich zmysłów, jakie odczuwa umierający pacjent

To niesamowita chwila, kiedy czuję bezwładną rękę, która nie trzyma już mojej, bo osoba odeszła. Przez ten dotyk czuję, jak z umierającego uchodzi życie

Zdarza się jednak, że niektórzy nie są pojednani z Bogiem. Umierając, strasznie się męczą

Pani była agresywna, również wobec nas, przeklinała. I tak też umierała

To był młody człowiek. Nie był pogodzony z tym, co go dotknęło. Na wszystko się buntował, wulgaryzował. Nie był też pogodzony z Bogiem i nie chciał przyjąć sakramentów. Umierał w przerażający sposób. Wierzący, żyjący bliżej Kościoła, spokojniej odchodzą

Na siłę niczego nie robimy. Zawsze pozostawiamy wybór. Szanujemy decyzje pacjentów

Większość osób nawraca się jednak w momencie śmierci. Wiele mamy tutaj spowiedzi bez rozgrzeszenia, kiedy ci ludzie wszystko nam mówią. Niejednokrotnie przyznają, że z Bogiem łatwiej cierpieć

To coś więcej

Najczęściej modlitwą ukojenia jest różaniec. Gdy my chcemy chwilę odetchnąć, przerywamy modlitwę, pacjenci sami proszą: nie kończcie, i sami ją kontynuują. Chcą być w łączności z nami, prowadzącymi modlitwę. Również w tym względzie bardzo buduje mnie postawa naszych pielęgniarek i opiekunek medycznych. W końcu modlitwa to działka nie tylko naszych sióstr zakonnych

Bez chwili wahania mogę powiedzieć, że zdarzają się nam tutaj momenty prawdziwego nawrócenia. Zdarza się, że początkowo pacjenci są wobec nas roszczeniowi, pretensjonalni, uważają, że trafili w najgorsze miejsce na świecie. Z czasem się jednak zmieniają. Myślę, że znaczenie ma fakt, że to miejsce związane z Kościołem. Jest codzienna msza święta, są sakramenty, regularne wizyty księży

Reklama

Kto pogubił się na drodze swojego życia, na jego końcu najczęściej szuka Boga. Wielokrotnie miałam takie doświadczenia, chyba mogłabym je liczyć w setkach. Odchodzący pacjenci mówią: „Boże, bądź przy mnie, przyjdź już po mnie. Maryjo, przyjdź”. Nawet takie najprostsze nawoływanie to także wyznanie wiary

Zdążył. Rozmawiali ponad godzinę. Ksiądz, który przyjechał podziękował później za to, że do niego zadzwoniłem i dałem im możliwość porozmawiania. Wszystko sobie wyjaśnili

Symptomy nadchodzącej śmierci są dla nas rozpoznawalne. Każde odchodzenie jest inne, ale pewne sygnały powtarzają się w każdym przypadku

Osłabienie pacjenta, to, że nie ma ochoty na posiłki, zmieniająca się twarz, która szczupleje, wydłuża się nos

Reklama

Dzień przed odejściem mojej teściowej pomalowałam jej paznokcie. Powiedziałam mężowi, że mama może dotrwa do rana, ale nie sądzę, że przeżyje następny dzień. Widziałam to po jej zachowaniu, oddechach, po chłodzie ciała. Zmarła o 6:50. Usnęła i się nie obudziła

Proces przechodzenia to jest wielka tajemnica. Obserwujemy różne sytuacje. Nieraz rodziny opowiadają nam historie życia pacjentów, że były zagmatwane, że miały w nich miejsce nieprzyjemne rzeczy. Dlatego tak ważne jest, żeby dać ludziom możliwość przygotowania się na odejście. Jeżeli człowiek duchowo nie jest na to gotowy, śmierć różnie wygląda. Może budzić przerażenie

Reklama

Czy siostra widzi tę postać? Gdzie? No tu. Ja niczego nie dostrzegam, a konający twierdzi, że przy jego nogach, przy łóżku, właściwe obok mnie, ktoś stoi. Niedługo po tym ta osoba rzeczywiście umiera

Jeśli odchodzący mówi, że widzi białą postać i nie widzę po nim strachu, ja również nie czuję lęku. Choć prawda jest taka, że zdarzają się tutaj różne sytuacje, również nietypowe. Niejednokrotnie jest cicho, ciemno, ale mnie to nie przeraża. Pewnie dlatego, że wiem, po co tutaj jestem. Po to właśnie, żeby na końcu zapalić świeczkę, pomodlić się, zrobić znak krzyża. I jestem wewnętrznie spokojna. Wiem, że więcej nie mogę dać temu człowiekowi

Reklama

Kiedy o tym pomyśleć, rzeczywiście może wydawać się przerażające, że odchodzący coś widzą, wpatrują się w jeden punkt, często mówią, że widzą kogoś bliskiego z rodziny. Powinniśmy w to wierzyć. Przecież podczas mszy w kościele, przy wyznaniu wiary, mówimy, że wierzymy w rzeczy widzialne i niewidzialne. Wierzę, że odchodzący widzą ten drugi świat

To zależy. Od stanu zdrowia, od sił

Niektórzy bardzo długo odchodzą. W tym czasie nasze siostry zakonne się wymodlą, my się wymodlimy, a ta osoba wciąż jakby wraca i żyje jeszcze kilka dni. Później znowu następuje przełom, załamanie zdrowia, bezdechy i dopiero po tym, nawet po kilku dniach, łagodnie albo z trudem umiera

Jeżeli jest czyściec, moim zdaniem niektórzy zaznają go już tutaj. Właśnie przez długie, trudne konanie

Dla mnie, jako wierzącej, ma to sens i ja w to wierzę

Moim zdaniem będąc w takim stanie odchodzący są bardziej po drugiej stronie

Są jednak rzeczy, które są powtarzalne. U większości jest to spadająca łza. Następuje też głębszy oddech, zatrzymanie i wydanie tzw. ostatniego ducha. Przychodzi odpoczynek. To jest wielka tajemnica przejścia z jednego życia w drugie. Po doświadczeniu wielu takich sytuacji wydaje mi się, że ten moment jest do uchwycenia

Jeszcze nigdy nie usłyszałam od żadnego z pacjentów, żeby ich wywieźć czy odgrodzić. Chcą być do końca przy drugiej osobie. Pomimo tego, że odchodzący niekiedy bardzo cierpią, wyginają się, różne są fizjologiczne objawy tych chwil. Zawsze mówią: „zostanę do końca, proszę mnie nie zabierać, też będę się modlić. Jeśli razem rozwiązywaliśmy krzyżówki, a w świetlicy graliśmy w karty, nie chcę się od niego odwracać”

Mężczyźni mają większy lęk przed śmiercią

Choć nie zawsze mają siłę, żeby prowadzić modlitwę. Wspieramy ich wtedy

Zdarza się, że telefonuję z informacją. Reakcji jednak nie ma. Jedynie padają słowa: proszę nas poinformować, gdy będzie po wszystkim

Odchodziła kilka dni. Nie mogła umrzeć, bo czekała na nich. To była agonia w wielkich męczarniach, bolała ją każda cząstka ciała. Skontaktowałam się z nimi, przedstawiłam sytuację. Nie przyjechali. Powiedziałam jej, że odnalazłam rodziców i że nie przyjadą. Przytuliłam ją i powiedziałam, żeby dłużej się nie wzbraniała, żeby spokojnie przeszła na drugą stronę. Odeszła natychmiastowo, zmarła w kilka minut. Od tej chwili minęły cztery lata, pamiętam wszystko, jakby działo się wczoraj.

Pacjent odchodzi, widać, że chce przejść, pożegnać się, ale nie może umrzeć, nie może odejść

Raz zdarzyło mi się, że z moich ust padły do bliskiej umierającej osoby słowa: przecież widzi pani, jak siostra cierpi. Pozwólcie jej odejść. Ona potrzebuje ciszy i spokoju

Normalnością jest, że rodzina chce zostawić bliskiego jak najdłużej przy sobie. Ale czasami to naprawdę jest zatrzymywanie go na tym świecie na siłę. Szturchanie, czytanie gazety, dotykanie, żeby tylko żył

Uporczywe mówienie: zostań, nie odchodź, to jeszcze nie pora, nie zawsze jest dobre. Jakbyśmy to my wyznaczali, kiedy ma nadejść ten czas. Nie my o tym decydujemy. Mamy wręcz obowiązek pozwolić odejść ludziom, którzy są umęczeni cierpieniem. Czasami oni wprost nam o tym mówią: „pozwólcie mi już odejść. Spotkać się z tymi, którzy są po tamtej stronie”

Niejednokrotnie jest tak, że rodzina wychodzi i niedługo po tym pacjent umiera

Najczęściej wołają swoje mamy

Nie sposób pogodzić się ze śmiercią młodego człowieka

Męczące jest poczucie bezradności, gdy choroba i niszczenie ciała postępują, a my nie jesteśmy w stanie nic zrobić

Dziękuję Bogu, że od kilkunastu miesięcy żadne dzieciątko nam nie odeszło. Obecnie mamy poważne stany, ale są stabilne. Inaczej przeżywa się taką śmierć, inaczej jej się towarzyszy. W przypadku dzieci ból związany z odchodzeniem jest dużo większy

Te dzieci są cząstką nas. Gdy odchodzą to tak, jakbyśmy stracili kogoś bardzo bliskiego

Najczęściej rodzice do końca mają nadzieję na uzdrowienie, ale bywa inaczej. Niedawno mieliśmy przypadek, kiedy rodzice modlili się o to, żeby dzieciątko jak najmniej cierpiało i żeby spokojnie odeszło. Maluszek nie miał roku. Byli ufni w Bogu. Potrafili się do tego przygotować. Można było uczyć się od nich wiary. „Widocznie mieliśmy mieć takie przeżycie”

Rodzice nie chcą ich pochować, wtedy my to czynimy.

Wiara jest potrzebna w tej pracy

Czy osoba, która nie wierzy, wykona ważne dla odchodzących i ich bliskich czynności? Położy krzyż na piersi, użyje wody święconej?

Gdy osoby dowiadują się, gdzie pracuję, często mówią: ja bym nie mogła, jestem za wrażliwa. O to właśnie chodzi, żeby być wrażliwym. Wrażliwym, ale konkretnie działającym

Dzięki temu, co robimy, utrzymujemy nasze rodziny, więc to praca jak każda inna. Jeśli jednak chodzi o pochylanie się nad pacjentem, to zdecydowanie bardziej służba i poświęcenie. Musimy zrobić wszystko, aby poprawić chorym jakość życia, a jednocześnie komfort umierania. Żeby przejście było jak najbardziej łagodne, pozbawione bólu, cierpienia i psychicznego dyskomfortu.

Nie ma strachu. Nie ma czego się tutaj bać

Z natury jestem strachliwą osobą. W kamienicy, w której mieszkam, nie pójdę do piwnicy. Tutaj, wiedząc, że niedawno nastąpił zgon, że odwieźliśmy ciało, nie mam obaw chodzić po korytarzach, gdzie nocą jest tylko punktowe światło. W hospicjum czuję się spokojnie. Pomimo niewyjaśnionych rzeczy, które potrafią się tutaj dziać

Bo się dzieją…

Pewne rzeczy trudno opisać

Gdyby zabrano mi możliwość towarzyszenia umierającym, nie mogłabym tutaj pracować

Gdybym tutaj nie pracowała, na pewno byłabym innym człowiekiem. Czy gorszym? Trudno powiedzieć. Ale wiem jedno, że to pacjenci są naszymi nauczycielami

Niezwykłe jest poczucie wdzięczności z ich strony. Niekiedy bardzo otwarcie dają to odczuć. To jest jak miód na serce

Każdy z nas ma swoich ulubieńców. Takie osoby, z którymi czujemy się szczególnie zżyci

Mamy takie czasy, kiedy ludzie boją się mówić o śmierci. Unikają tego tematu, wypierają go ze świadomości. Źle, że człowiek nie daje sobie czasu na to, żeby to wszystko odpowiednio sobie przemyśleć

Nie mam strachu przed odchodzeniem. W hospicjum jest ono naszą codziennością. Jestem pogodzony ze śmiercią. Z tym, że jest i nie da się jej uniknąć. Dotknie wszystkich, więc w tym sensie jest chyba najbardziej sprawiedliwa w tym życiu.