Szalony quadowiec

Srogie miasto zamieniła na Kamień - niespełna 6 lat temu wróciła od hanysów w rodzinne strony. Ultimatum miała jedno. - Powiedziałam mężowi, że pójdę na wieś jak mi kupi quada - śmieje się Bożena Ratajska

Charyzmatyczna przewodnicząca Koła Gospodyń Wiejskich w Kamieniu ciągle tęskni do zabrzańskiego zgiełku, synów i przyjaciół, którzy zostali na Śląsku, gwary, której dziś nie sposób się wyzbyć. Piecze kreple, smaży karminadli na tigliku, pali cygarety i wspomina srogie miasto. Bena, jak mówią o niej znajomi, 30 lat spędziła z hanysami na Górnym Śląsku, do spokojnego krajobrazu wsi niełatwo było jej się więc przyzwyczaić. - W ruchu muszę być, nie usiedzę w miejscu – opowiada przechodząc do swojej największej pasji – quadów. - Quadowiec jestem – śmieje się, dodając, że potrafi okiełznać praktycznie każdą maszynę. Ciągnik? Nie ma sprawy. Kombajn? Bardzo proszę. Motocykl? Oczywiście! Auto? Że też w ogóle pytam... - Chyba tylko kozy nie ujeździłam – głośny śmiech wypełnia kuchnię, w której siedzimy. Na stole ciasto. - Lubię piec – mówi B. Ratajska – zakalec jeszcze nigdy mi nie wyszedł. - Strucle makowe, kreple – ilość nie gra roli, z piekarnika wychodzą czasami blacha za blachą – wszystkie pyszne. Panią Bożenę ciągnie nie tylko do pieczenia, ale i do pracy – również społecznej. Praktycznie każdy letni festyn obstawia z kolegą Zdzisławem Domoniem z quadami. Wożą dzieciaki dopóki paliwa starczy. Na spokojnie. Szaleństwo zaczyna się na bezdrożach. Jest grząsko, jest mokro – jest fajnie! Oglądam filmik nakręcony telefonem komórkowym – robi wrażenie. Nasza rozmówczyni, ubrana w kilka warstw mantel, z przepaską na czole i włosami postawionymi na sztorc zupełnie nie przypomina kobiety, która siedzi przede mną. Eleganckiej. Nadmiar energii zdradza tylko rozentuzjazmowany, mocny głos.

Słowniczek
Kreple – pączki
Tiglik – patelnia
Karminadli – kotlety mielone
Cygarety – papierosy
Mantel – ubrania
Srogie – wielkie
[[reklama]]
Nie tylko babska rzecz

„Wsi spokojna, wsi wesoła” - wspominając dawny Kamień aż chciałoby się zacytować Kochanowskiego. Dziś w dużej mierze został tylko przymiotnik spokojna, choć i to nie zawsze. - Jesteśmy wszyscy bardzo chętni do pracy, bo człowiek pamięta, jak było kiedyś – mówi B. Ratajska. - Życie było inne, weselsze – to o tym, wiedzionym przed 30. laty. – Chciałabym, żeby coś tu się działo, żeby było dokąd pójść, bo co z tego życia? Życie i tak jest krótkie – pani Bożena nie zamyśla się jednak, w głowie kłębią się już kolejne myśli. Receptą na aktywność okazał się być pomysł utworzenia KGW, a impulsem do działania nowa sala wiejska. Pierwsze zebranie w tej sprawie odbyło się w styczniu, w jego trakcie wybrano zarząd. Funkcję przewodniczącej, którą wybrano jednogłośnie, powierzono właśnie naszej rozmówczyni. - Jestem dumna, że mnie wybrano – społeczne zaufanie widocznie napędza kobietę do pracy. Na zastępczynię B. Ratajskiej wybrano Joannę Cichą, a na skarbnika – Mariolę Król. W sumie KGW zbudowało 28 osób (lista wciąż jest otwarta), w tym, co ciekawe, 4 mężczyzn – Zdzisław Domoń, Marcin Kowalski, Ryszard Cichy i Waldemar Nogalski. Na myśl od razu nasuwa się pytanie, czy panowie, w bądź co bądź typowo kobiecej organizacji, mają co robić? Oczywiście! Jak zapewnia Z. Domoń, jest wiele do zrobienia. Mężczyzna pierwszy „sprawdzian” przeszedł podczas zabawy, w trakcie której „robił za kelnera”. „Bena” też – oboje wspominają to doświadczenie sympatycznie. Była już zabawa, były Walentynki i Dzień Kobiet, przewodnicząca nie zwalnia jednak ani na chwilę – ma już w głowie plan na kolejną imprezę. I wsparcie koleżanek. - Dziołchy są chętne, cieszą się ze spotkań – zapewnia B. Ratajska. - Jestem z nich bardzo zadowolona – dodaje.
[[nowa_strona]]
Żadnych plot

- Co pomyślę, co powiem – to zrobię – u Beny słowo, choć bywa, że i ostre, droższe od pieniędzy. - Mam jedną zasadę: żadnych plot. Nienawidzę tego. Jak ktoś coś do mnie ma, niech powie w oczy – mówi. Szczerość i praca – kredo pani Bożeny jest proste. Jak o szczerości mowa: - Jestem nerwus – Bena przyznaje to otwarcie. Nie tylko to – jak trzeba – przeklnie, zapali, raz na pół roku wypije „małpeczkę”. Pracą nie czuje się obciążona, obowiązki bierze na siebie z przyjemnością. - Muszę być w ruchu – powtarza. W Zabrzu pracowała w klinice jako salowa, nachodzić od zawsze musiała się więc sporo. Przywykła do bieganiny. Do aktywności też. - Najszczęśliwsza jestem na quadzie – w tej kwestii nie ustępuje. KGW też pobudza Benę do działania. Pieczątkę przewodniczącej już ma, pozostaje czekać na listę inicjatyw, które zostaną jej ręką przypieczętowane.

Patrycja Koplin