Szkoła integracji. Historia 70 lat istnienia

Najbardziej brakowało jej krzyża. W obu klasach. Zeszytów też nie było, książek i przyborów także. Można się domyślać, że Helena Szczoczassowa chciała wierzyć. Po tym, co przeszła w obozie koncentracyjnym w Torgau szukała oparcia w Bogu. W nowo powstałej polskiej szkole w Łąkiem krzyża nie było, więc za jedną z pierwszych wypłat kupiła krucyfiksy do sal lekcyjnych. 

– 9 czerwca 2017 roku, podczas obchodów 70–lecia szkoły powie o niej dyrektor Iwona Peciak. Uroczystość odbędzie się w kościele.

– zauważy jeden z pierwszych uczniów placówki Józef Maciej Roślicki.

Helena Szczoczassowa była którąś z kolei nauczycielką w Łąkiem (trafiła tu 29 września 1945 roku z Mielca). Pierwszy pedagog uciekł po trzech dniach, tak przeraziły go warunki panujące w wiejskiej szkółce. Dwaj kolejny poszli w jego ślady z tego samego powodu. Na szkołę składały się dwie duże sale lekcyjne, kancelaria i mieszkania dla nauczycieli. Było kilka ławek, krzesła, stoły, tablica i skromna biblioteka. Uszy kłuła polszczyzna mieszkańców. Na Ziemiach Odzyskanych mało kto mówił w języku Mickiewicza, o płynnej polszczyźnie nie wspominając. Zaraz po wojnie Łąkie i okolice były językowym tyglem. Niby polskim, ale jakby z innej planety. Zwłaszcza w oczach dzieci.

– wspomina najsłynniejszy absolwent miejscowej szkoły Maciej Roślicki. Pochodził z centralnej Polski i uważał się za prawdziwego Polaka.

– opowiada były dziennikarz Gazety Krakowskiej. Dziś ówczesny sposób myślenia nazywa uproszczeniem. Czego jednak było oczekiwać od dzieci, skoro i dorośli na przybyszów ze wschodnich rubieży Rzeczypospolitej wołali „hadziaje”...

Lekcja tolerancji

Do pierwszej klasy polskiej szkoły w Łąkiem poszło sześćdziesięcioro dzieci, powstało harcerstwo i kursy dla analfabetów. W 1947 roku zapisano już 120 uczniów. Pani Helena uczyła klasy I, II i III liczące w sumie 77 dzieci. Dziś nie do wyobrażenia. To był inny świat.

– mówi J. M. Roślicki, który przez lata podtrzymywał kontakty z pierwszą szkołą. Pomagał np. w organizacji wyjazdów perełce tej placówki – zespołowi mandolinowemu „Frygi”.

– opowiada o pierwszych latach nauki. Jest dumny, że tutaj zaczynał tę przygodę.

– 9 czerwca 2017 roku wpisuje się do kroniki ponownie.
W jego pamięci Łąkie z lat powojennych to wieś dobrze zorganizowana. Na dryl niemiecki rzecz jasna. Była tu stolarnia, kuźnia i młyn. Nawet stacja paliw była pod sklepem. Zdaniem pana Macieja bańka na paliwo, zardzewiała już, na pewno pod ziemią jeszcze leży. W gospodarstwach zaś były urządzenia, jakich osiedleni tutaj Polacy nie znali.

– autochtonów, to pojęli tajemnice uprawy ziemi i obsługi maszyn – M. Roślicki przyznaje, że i ci zza Buga i z centralnej Polski uczyli się tego niemieckiego ordnungu.

Nauczyciele to szczęściarze

Namiastkę swych doświadczeń Józef Maciej Roślicki przekazał obecnym uczniom i nauczycielom szkoły w Łąkiem podczas obchodów 70–lecia placówki. 9 czerwca byłych zasłużonych działaczy oświatowych wspominała dyrektor Iwona Peciak:

W gronie zasłużonych musiał znaleźć się śp. Roman Kęciński. Dyrektor, którego pamięć uczniowie czczą co roku biegami przełajowymi (tegoroczna edycja odbyła się 3 czerwca). Jednak Zespół Szkół w Łąkiem od 30 września 2011 roku nosi imię nie któregoś z zasłużonych miejscowych działaczy, lecz Janusza Korczaka. Przygotowania do jego nadania trwały kilka lat. Z wyboru tego społeczność jest bardzo zadowolona, a jeszcze bardziej z tego, że szkoła w Łąkiem wciąż istnieje i ma się dobrze. Bo nadal są uczniowie, którzy chcą uczyć się w niej świata. Do nich podczas uroczystości zwracała się dyrektor:

Prawdy Polaków wciąż aktualne

Ideałem byłoby, gdyby prawdy wpajane młodemu pokoleniu w szkole w Łąkiem zostały w nim na lata. Tak jak w Macieja Roślickiego wrosło „Rodło” i Pięć Prawd Polaków.

– uważa blisko osiemdziesięcioletni absolwent szkoły w Łąkiem, który wciąż z ochotą odwiedza tę placówkę.

Więcej zdjęć w galerii:

[[gal=17147]]