Tańcowała igła z nitką...

Okulary na nos, igła w rękę i robota idzie - Jerzy Brzeziński sprawia wrażenie, jakby urodził się z tamborkiem w ręku. Haft krzyżykowy, richelieu, krajeński - monokolorystyczne płótno zaczyna żyć. - Czasami spoglądam na skończoną pracę i myślę: "Jurek, Ty to zrobiłeś?"

Pospiesznie wspinam się na trzecie piętro jednego ze złotowskich bloków. W drzwiach już stoi pan Jurek i przyjacielskim gestem zaprasza mnie do środka. Mamy rozmawiać o haftowaniu. Rozsiadam się wygodnie na kanapie, podnoszę głowę i... szok: ze stojących przy przeciwległej ścianie mebli spoglądają na mnie dziesiątki figurek: laleczki, anioły, baranki, kaczuszki, łabędzie, słoniki, a nawet delfin. Pan Jerzy prezentuje jeden ze swoich najnowszych nabytków – kolekcję z różą. Koszyczek z różą, wazonik z różą, aniołek z różą... cała seria. Te cudeńka nasz rozmówca akurat kupił, spora część z jego zbiorów to jednak prezenty oraz eksponaty u kogoś wypatrzone i „wyproszone”. - To co mi wpadnie w oko już jest moje. Tak długo koło tego chodzę, aż wycyganię – śmieje się nasz rozmówca. - Potrafię być dość zrzędliwy – przyznaje z rozbrajającą szczerością, dodając, że ma świadomość, że jest pasjonatem trochę dziwnym. Nie od ceramiki bowiem wszystko się zaczęło, a od lamp naftowych. Pierwszy okaz trafił w ręce pana Jerzego zupełnie przypadkiem. Nasz rozmówca wybrał się z żoną do Kunowa, do domu, w którym niegdyś mieszkała jego babcia. Zamierzenie było jasne: odnaleźć na strychu kielich, który pan Jurek pamiętał jeszcze z dawnych czasów. Jakież było jego zdziwienie, kiedy okazało się, że odnaleziony przedmiot to nie element serwisu, a podstawa lampy naftowej. - Zabraliśmy ją do domu i wyczyściliśmy. Klosz załatwiła mi znajoma – wspomina. Potem do kolekcji dołączyły jeszcze trzy lampy i to by było na tyle. - Trudno dzisiaj coś takiego znaleźć – tłumaczy nasz rozmówca. - Na strychach gdzieś tam jeszcze pewnie takie lampy zalegają, ale starzy umierają, młodzi robią porządki i nie mają już sentymentów – żałuje. Nie wszystkie eksponaty, które pan Jurek posiada w swojej mini-kolekcji, są sprawne, niemniej jednak z dwóch śmiało można korzystać. - Tylko wlać naftę i zapalić – chwali, dodając jednak, że nie miał jeszcze okazji sprawdzić, jak duże światło daje ich płomień. - Szkoda mi – mówi z uśmiechem. Lampy przedstawiają dużą wartość, nie ma tu jednak mowy o aspektach finansowych, a emocjonalnych. - Na te lampy nie ma żadnej ceny – wyjaśnia pan Jerzy – to pamiątki rodzinne. Należy do nich także prezent od teściowej, prawdziwa perełka – gliniane talerze. Równie ważne są dla naszego rozmówcy dwa kieliszki, będące pozostałością po prezencie ślubnym babci. - To od nich wszystko się zaczęło – pan Jerzy naświetla sprawę. Potem, z biegiem lat, naszemu rozmówcy przybywało pasji.

[[reklama]]
Mężczyzna?!

Pierwsze dla pana Jerzego spotkanie złotowskiego Klubu Artystów „Pasja”. Członkowie wymieniają się informacjami, pytają naszego rozmówcę, czym się zajmuje.
- Wyszywam – półgębkiem odpowiada mężczyzna.
- Głośniej - proszą członkowie, nie dosłyszawszy odpowiedzi.
- Wyszywam richelieu - już pewniej odpowiada pan Jurek.
- To niemożliwe - członkom klubu trudno było uwierzyć, że mężczyzna, do tego wcale nie będący kruszynką, może wprawnie posługiwać się igłą.
[[nowa_strona]]
- Na drugie spotkanie przyniosłem już swoje prace, na trzecie zabrałem igłę i nitkę i pokazałem, co potrafię – wspomina nasz bohater. - Jestem jedynym mężczyzną w „Pasji”, który wyszywa – to powód do dumy. O ile jednak koledzy i koleżanki z klubu już nie podchodzą do umiejętności J. Brzezińskiego z powątpiewaniem, o tyle jednak ludzie odwiedzający np. Agrotargi czy Euro Eco Meeting, w trakcie których pan Jerzy w boksie prezentuje swoje prace, spoglądają na niego z niedowierzaniem. - Jak akurat nie wyszywam, to nie wierzą, myślą, że po prostu opiekuję się stoiskiem – opowiada. Dlatego zawsze ma ze sobą tamborek, igłę i nitkę. Bierze się do pracy i po prostu rozwiewa wątpliwości sceptyków. Po części jednak im się nie dziwi. - Przecież widzę, że mam grube paluchy, nie będziemy się czarować – mówi ze śmiechem – czasami spoglądam na skończoną pracę i myślę „Jurek, to Ty to zrobiłeś?”

We krwi

- Wyszywanie zaczęło się od kolegi – pan Jerzy opowiada o początkach swojej pasji – on mnie do tego namówił. - Skoro potrafisz haftować krzyżykiem, to richelieu też się nauczysz - powiedział i tak się zaczęło. Nasz bohater para się tą sztuką już od 15 lat, niedawno nauczył się też haftu krajeńskiego. Idzie mu świetnie – dwa obrusy, które oglądam, naprawdę robią wrażenie. Misternie ułożone nici, dokładne wykonanie. Pan Jerzy bez wątpienia jest perfekcjonistą. - Nawet jak mam już kawał wyhaftowany i o tu – wskazuje na początek tkaniny – coś jest nie tak, to spruję – mówi, dodając, że to co robi zwyczajnie mu się musi podobać.
[[reklama]]
Skąd w panu Jurku wzięło się to – przyznajmy szczerze – mało męskie zamiłowanie? - Czasami sam się nad tym zastanawiam – taka jest właśnie odpowiedź. - Pierwszy guzik przyszyłem jako dziecko, miałem wtedy 9, może 10 lat, ale zrobiłem to tak, że nie mogłem zapiąć spodni – kąciki ust naszego rozmówcy znowu wędrują w górę. - Mama pokazała mi co i jak – chłopcu szycie się spodobało. - Igła zawsze mnie pociągała – mówi J. Brzeziński. Dziś oglądamy jej efekty. - Lubię wyszywać. Odpoczywam przy tym, relaksuję się, regeneruję siły – mówi.

Więcej i więcej

Na haftowaniu, kolekcji lamp naftowych i ceramiki pasje pana Jerzego się nie kończą. Ostatnio dołączyła do nich kolejna – z rąk naszego rozmówcy wychodzą przepiękne kwiaty z krepiny. Wyglądają jak żywe, łapię się na tym, że podarowany mi bukiet liliowych róż chcę powąchać. Nie pachną, niemniej uroku zupełnie im to nie odbiera.

Patrycja Koplin