Telesfor lepszy od Szwejka, czyli opowieści pana Gienia

Czytasz tekst premium, który został udostępniony dla wszystkich Czytelników portalu.
Zostań stałym Czytelnikiem. Zaloguj się i subskrybuj treści portalu.

Ciąg dalszy historii Blochów

Jesienią 1941 roku do niektórych bałerów przydzielono radzieckich jeńców. Od nich to Blochowie nabyli wszy do hodowli (hodowali wszy w pudełkach z dziurkami na jakiejś wyściółce) i mieli w tym dobre wyniki, jak sami opowiadali. Wyhodowane „kolonie” wpuszczali w futra lub kożuchy niemieckich aktywistów, swoją porcję, w wiszące w przedsionku kościółka futro, dostał ksiądz szowinista. Innych zaszczepiali wszami w sieniach knajp, w których prowadzona była również sprzedaż detaliczna. Mieli wielką wewnętrzną uciechę, kiedy Niemcy głośno narzekali, że ledwo „zajęli” Rosję zaraz są wszy.

W maju 1943 roku obu Blochów powołano do Wermachtu, gospodarstwo otrzymał inny Niemiec z Nowej Wiśniewki. Telesfor trafił do Arnswalde (Choszczno) jako rekrut. Był bardzo uciążliwy, swoim „stylem” przysporzył dowódcom wiele nerwowych chwil, jak np. na ostrym strzelaniu wstał ze stanowiska, omiatając załadowanym karabinem stojących za plecami dowódców, pytając jednocześnie: jak ja mam strzelać? Przeganiali po tym jego samego jak i cały pluton. Miał przy tym wewnętrzną uciechę, kiedy udało mu się tym „wyrwańcom z piekła” dokuczyć.

Na kilka dni przed złożeniem przysięgi symulował biegunkę. Zdobył w kuchni zepsutej kiszonej kapusty, której najadł się do syta, ta spowodowała, że Teodor pierdział niezwykle śmierdząco, zwijając się z bólu biegał bez przerwy do latryny, która była na zewnątrz budynku. Rano podczas apelu Telefsor, bardzo już „chory”, otrzymał pozwolenie udania się do lazaretu (izby chorych), gdzie natychmiast zrobiono mu prześwietlenie żołądka, by się upewnić, czy nie symuluje i zdiagnozowano wrzód żołądka. W rzeczywistości było to pół ziarnka fasoli.

Telesfor leżał obłożnie chory i miał zapisaną dietę, co znaczyło lepsze jedzenie. Po śniadaniu w koszarach zaś zarządzono alarm. W kompanii Blocha ktoś ukradł wszystkie zamki od karabinów. W całych koszarach był to sądny dzień, szukano, przeszukiwano, rewidowano, podoficerowie darli gardła, darli się też oficerowie, nerwowość udzieliła się wszystkim, tak byli nerwowi, że przeszukali odległy o dwa kilometry obóz jeńców francuskich, wszystko na próżno. Strata nie była wielka, „tylko 120 karabinowych zamków”. Ale honor niemieckiego żołnierza ucierpiał bardzo: ile było nagan, ilu nie otrzymało awansów...

Jeszcze długo grupa żandarmerii wojskowej prowadziła śledztwo. Tylko Telesfor z lubością wylegiwał się w lazarecie, lecząc „ziarnko fasoli” budyniem czekoladowym. Nie żal mu było „kamratów” z plutonu, odbywających przeróżne wyrafinowane kary za to, że dali sobie ukraść nie tyle rzecz, ile honor, bo ci szydzili z niego „Pulak” i zrobili mu kocówę za jego odporność na dyscyplinę. Cieszył się z pomysłu i że nikt nie zajrzał do latryny.

Co za to groziło? Śmierć? Na froncie też groziła śmierć, a za tych „wyrwańców z piekła” nie miał ochoty wojować. Zostało mu złożyć przysięgę wojskową samemu, w komendanturze, bo tę ogólną przeleżał w lazarecie. Kiedy rozkazali mu stanąć na baczność, wyciągnąć rękę w hitlerowskim pozdrowieniu oraz powtarzać słowa przysięgi na wierność Hitlerowi, ten dostał ataku kaszlu, że aż krew rzuciła mu się z ust (jak to zrobił, nigdy nie mówił) i upadł. Oficerowie popatrzyli na niego, wezwali wartę, a ta zaniosła go z powrotem do lazaretu. Następnej przysięgi już nie było, więc atak kaszlu zapisano jako przysięgę.

Dalsze szkolenie w przygotowaniu na „mięso armatnie” odbywało się w Królewcu. Jednak przed wyjazdem na front wschodni każdy żołnierz otrzymywał tygodniowy urlop. Telesfor nie miał gdzie wracać, jechał więc do siostry w Głomsku. Kiedy pociąg przejeżdżał w okolicach Chojnic, do przedziału weszły Polki, raz po raz popatrzyły na ponurego „Niemca”, szeptały między sobą: patrz, jaki brzydki Niemiec, a pewno jeszcze groźny, tym karabinem mógłby nas zabić. Telesfora rozśmieszyły te słowa, wstał z miejsca, otworzył okno przedziału i przy naprawdę przerażonych kobietach wyrzucił karabin i maskę przeciwgazową w mijane pole, mówiąc przy tym gwarą im podobną „jou żym nie je żodyn mjymiec, mnie na przymus do wojska wciągli, łodymie niy musicie mjeć strachu”. Urlop spędził niezwykle pracowicie u siostry, bo do domu nie wolno było im wracać. Wolne przedłużył sobie sam tak, aż żandarm w Wiśniewce powiadomiony telefonem z Królewca rozpytywał o Blocha.

Ta niezwykła pracowitość Telesfora polegała na tym, że robił wszystko co było zakazane: ubijał świnie i cielęta, żądając za usługę nie pieniędzy, ale części mięsa, mając w tym już własny zamysł. Robił wszystko na własną odpowiedzialność i wciąż w tym samym mundurze. Już za parę dni Telesfor przybrał swój dawny „mało elegancki” wygląd. W międzyczasie posłaniec ze stacji kolejowej w Buschdorf (Zakrzewo), doszukawszy się koligacji Blocha z Lugetal a gospodarzem w Glumen (Głomsku) przyniósł maskę przeciwgazową, bo w niej było zapisane imię i nazwisko. Wówczas podjął Teodor decyzję o powrocie do jednostki, by nie narażać rodziny, u której przebywał. Pojechał tak jak stał, jedynie ogolił się niedokładnie. Z sobą zabrał dwie duże paki zapeklowanego mięsa. Pojechał umyślnie dokładnie w odwrotnym kierunku, jaki należało obrać, postanowił udawać „ciężko myślącego”. Dojechał tylko do Schneidemül (Piła). Tam natychmiast wyłowił go patrol żandarmerii wojskowej (ci z blachą na piersi). Patrol był oniemiały z wrażenia, widząc brudasa jedynie podobnego do żołnierza (Telesfor wspominał po latach ten moment, mówiąc z satysfakcją: jaż szternouście nadymnou zachrypło, tak się na mnie darli). Kiedy już nie mieli słów i głosu, zażądali od żołnierza dokumentów, z których z powodu zanieczyszczenia niewiele wynikało. Skontaktowano się wówczas z macierzystym garnizonem w Królewcu, gdzie już wykąpanego, ogolonego i przebranego w nowy mundur delikwenta wysłano, aby go tam przykładnie ukarać.

Telesfor zrobił w Pile tak negatywne wrażenie, że nikt nawet nie zapytał go o karabin, który widocznie służył już komuś innemu. W Królewcu zamiast stawić się w komendanturze, odszukał byłego dowódcę kompanii, który teraz szkolił kolejny rzut rekrutów. Kiedy się przed nim stawił, oficer złapał za telefon, a Telesfor poufale do niego zagadał: najpierw zobacz co dla ciebie mam. Kiedy jego oczom ukazały się dwie tłuste gęsi, szynki i balerony, kapitan zmiękł.

– jęknął z niedowierzaniem, widząc dawno zapomniane delicje.

– rzekł Telesfor jak do kolegi.

A Bloch mu poradził:

Raport z Piły skomentował w ten sposób, że podczas dojazdu na stację kolejową zatrzymał na drodze spłoszoną parę koni, którymi nieumiejętnie powoziła jakaś dziewczyna, bo przecież chłopy na wojnie i dlatego był brudny.

– rzekł kapitan.

Do domu Telesfor powrócił wiosną ‘45 roku, zaraz za „wyzwoleńczą armią”. Przebrał się w cywilne łachy, zrzucając nawet koszulę i kalesony wojskowe. Przezornie założył buty nie od pary i stare „łachy”. Mimo że nie miał żadnych dokumentów, nikt go w drodze nie niepokoił, taki miał „styl”.
c.d.n.