W jaskini hazardu - życie studenta w Las Vegas

Nie mieliśmy nawet noclegu, jedynie adres

No i nie było gwarancji, że nas wpuszczą. Mimo że masz wizę, nie masz pewności, że przy kontroli na lotnisku podbiją ją i będziesz mógł zostać. Nie wiem, jak często się to zdarza, ale bywają sytuacje, że cofają przylatujących, bo coś w nich się nie podoba albo na zadane pytanie nie udzielają odpowiedzi, jakiej spodziewają się usłyszeć kontrolujący.

Jak na USA to nie jest wielka odległość, bo tam wszystko jest wielkie. A przejechaliśmy praktycznie całą Kalifornię i jakąś godzinę od międzystanowej granicy jest Las Vegas

Hazard jest też dozwolony w Atlantic City, ale tylko w mieście. W Nevadzie hazard wszędzie jest legalny, a wjazd do Las Vegas nocą jest niesamowity. Obojętnie, czy od strony Los Angeles czy od strony zapory Hoovera, którą również miałem okazję zobaczyć. To wielkie morze świateł rozłożone na potężnej pustyni

Reklama

To było Flamingo, jedno z najstarszych kasyn na głównej ulicy LV, Stripie. Jest stara część Las Vegas, gdzie m.in. znajduje się słynny neon z kowbojem, a w późniejszych latach kasyna zaczęto budować właśnie na Stripie, do dzisiaj powstają tam zresztą najnowsze kasyna w mieście. Flamingo jest ogromne. Jest bardzo charakterystyczne, można je zobaczyć na większości filmów, które kręcone są w tym mieście

Reklama

Wcześniej nigdy nie miałem nic wspólnego z pracą ratownika. Zrobiliśmy tam trzydniowy kurs, otrzymaliśmy uprawnienia i objęliśmy obowiązki. Kurs i testy, teoretyczne i praktyczne, choć szybkie, nie były jednak wcale łatwe

Na środku była wysepka z fontanną. Kobieta płynęła z dziewczynką na plecach. Matka zaczęła się topić, była już pod wodą. Gdy zauważyłem zamieszanie i wskoczyłem z wieżyczki topiła się również córka. Wcale nie wygląda to jak na filmach. Kobieta nie krzyczała, nie panikowała, była w takim szoku, że jedyne co było widać na jej twarzy to wielkie przerażenie

Reklama

To była mała mieścina na środku pustyni. Pracowałem w Primm Valley Resort. Właściwie to miasteczko nie miało stałych mieszkańców. Były tam trzy kasyna, stacja benzynowa, duża galeria handlowa i osiedle domków dla pracowników.

Reklama

Nie mam w sobie żyłki hazardzisty

Grałem, ale jedynie za drobne sumy. Łącznie straciłem na tym może dziesięć dolarów. Dziwię się tym, którzy nieustannie grają i to za duże pieniądze. Wiadomo przecież, że maszyny tak są skonstruowane, żeby wygrywały kasyna. Co dwa tygodnie mieliśmy wypłaty w czekach, do realizacji w jakimkolwiek banku albo w kasynie, jednak nie w tym, w którym pracowaliśmy. Tylko w konkurencyjnym. Kiedy szło się po wypłatę, w bonusie był żeton do gry. Liczyli, że skoro masz pieniądze, zagrasz, spodoba ci się i szybko stracisz swoją dwutygodniową wypłatę. Były tam specjalne automaty dla osób, które realizowały te czeki i zawsze było tam gwarantowane, że jeśli nawet nic nie wygrasz, dostaniesz przynajmniej darmowego drinka. Oczywiście znowu po to, żeby dalej grać

Reklama

Amerykanie są bardzo konsekwentni w respektowaniu ograniczeń dotyczących wieku. Tak jak alkoholu nie kupi osoba, która nie ma 21 lat, podobnie młode osoby nie mogą być klientami kasyn. Dorosły może zabrać dzieci, mogą korzystać z basenu, być w hotelu, ale przez kasyno mogą jedynie przejść, nawet nie mogą się zatrzymywać i oglądać, jak grają inni. A tłumy są tam nieustannie

Na niektórych maszynach można grać już od pięciu centów. Przewija się tam też wielu emerytów, przyjeżdżają się rozerwać. Las Vegas to dla mnie wesołe miasteczko dla dorosłych. Jest tam dużo plastikowych rzeczy, ale mimo wszystko ma to swój klimat i urok.

Nastawiłem się, żeby poza pracą jak najwięcej zobaczyć, a jeśli zostanie coś na górkę pieniędzy, będzie super

W pamięci został mi niesamowity widok na miasto z Mullholland Drive

Reklama

W Las Vegas czułem się bezpiecznie, tym bardziej, że wszędzie jest tam dużo policji, jeżdżą nawet na rowerach. W LA bardzo trzeba było uważać, gdzie się chodzi, na kogo i jak się patrzy, zwłaszcza w niektórych dzielnicach

Wielu nam odradzało, a jednak pojechaliśmy. Z każdą przesiadką trafialiśmy do linii, która była coraz niżej, a z każdą z nich znikali biali. Na końcu byliśmy już tylko my i czarnoskórzy pasażerowie.

Żeby było taniej, w nim spaliśmy, choć w Stanach jest to niezgodne z prawem. Kąpaliśmy się na plażach, korzystaliśmy z natrysków z zimną, słodką wodą, którą surferzy spłukują z siebie słoną wodę. Toalety organizowaliśmy w McDonaldach

Nie udało nam się zejść na sam dół, nie mieliśmy na to czasu, ale do pewnej głębokości zdołaliśmy dotrzeć. Były tam tabliczki z ostrzeżeniami, żeby zaopatrzyć się w wodę, bo bez niej sporo osób tam zginęło. Schodzi się dość łatwo, ale wejście w tej temperaturze jest naprawdę ciężkie.

Gdy byłem w Stanach pierwszy raz jedynie nocą przejechaliśmy w pobliżu Doliny Śmierci, największej depresji w USA, gdzie są najwyższe temperatury. Kiedy jednak po roku pojechałem ponownie, w pełni „zaliczyłem” to miejsce. Jeszcze bardziej gorące niż Las Vegas, a już w nim temperatura w cieniu wahała się między 40 a 50 stopniami Celsjusza. W Dolinie Śmierci przekraczała 50 stopni. Wysiadł nam wtedy samochód. Żeby wytrzymać, musieliśmy mieć włączoną klimatyzację, dlatego silnik się zagotował. Na szczęście mogliśmy w ogóle jechać. Kontynuowaliśmy jazdę z otwartymi szybami i z włączonym ogrzewaniem na maksa, żeby z silnika odebrać ciepło do kabiny

Inna sprawa, że to rozgrzane do takich temperatur powietrze jest dość suche. Czuje się piekielny żar, ale dzięki niewielkiej wilgotności można wytrzymać. Chociaż gdy rano otwieraliśmy drzwi, żeby pójść do pracy na basen, miało się wrażenie, jakby wchodziło się do piekarnika

Dlatego też wszędzie jest tam klimatyzacja, łącznie z autobusami

Nie zdawaliśmy sobie sprawy, jakie wiązało się z tym niebezpieczeństwo. Później dowiedziałem się, że w tych górach jest bardzo dużo niedźwiedzi grizzly. Jeśli już musisz spać w aucie, należy wynieść jedzenie z samochodu i zostawić je w dużej odległości od auta, bo jeśli niedźwiedź je wyczuje potrafi zdemolować samochód, aby tylko dostać się do środka

Wiedziałem, że mam tam rodzinę, ale nigdy jej nie poznałem. Spotkaliśmy się, spędziliśmy trochę czasu, pokazał mi m.in. Atlantic City, Waszyngton, Nowy Jork

Bardzo mi się podobało, zacząłem nawet zastanawiać się, czy nie zostać. Doszedłem jednak do wniosku, że szkoda byłoby zaprzepaścić tyle lat nauki, dziennych studiów, które finansowali rodzice. Nie chciałbym też być tam z ciągłą świadomością, że jestem nielegalnie, czując nieustannie niepewność i stres. Mimo że podejście ludzi jest tam bardzo życzliwe. Choć z drugiej strony kuzyn tłumaczył mi, że w gruncie rzeczy jest to bardzo powierzchowne i chociaż wszyscy się pytają, co u ciebie słychać i jak się czujesz, tak naprawdę nikogo to nie interesuje. Przekonywał, że to taka amerykańska sztuczność

Wtedy też mieszkałem w Las Vegas, ale pracowałem ponownie jako ratownik na basenie w tej małej miejscowości Primm na granicy stanów Nevada i Kalifornia. Służby, nawet takie jak ratownicy na basenie, mają w USA duże poważanie. Jeśli gwizdałem, wszyscy się słuchali, nie miało znaczenia, że jestem z innego kraju. Kiedyś miałem nawet taką sytuację, że zastosowałem zakaz wobec nieposłusznego chłopca. Kiedy ojciec podszedł i zapytał, dlaczego jego syn nie może korzystać ze zjeżdżalni, a ja wyjaśniłem w czym rzecz, udzielił małemu jeszcze reprymendy.

Dopiero tam daje się poczuć, czym jest prawdziwa wolność, swoboda

Miał pozwolenie na broń i kilka ich rodzajów. Od zwykłych pistoletów po shotguna, a nawet karabin snajperski. Wszystkie miałem okazję przetestować, najtrudniej było ze snajperki. Samo jej utrzymanie nie było łatwe. Strzelaliśmy do puszek, nie było żadnych obaw, że możemy kogoś trafić. Na horyzoncie niebo łączyło się z piaskiem. Wywiózł nas na totalne odludzie

Chciałbym pojechać jeszcze kiedyś do Ameryki