Wzgórze świętej Anny skrywa tysiące szczątków mieszkańców Łobżenicy

Spotkanie informacyjne dotyczące efektów prac archeologicznych i planów zagospodarowania wzgórza św. Anny odbyło się w miniony czwartek. Po stronie prelegentów oprócz ks. Piotra Pieniążka - proboszcza, znaleźli się też Jarosław Rola – archeolog z Muzeum Okręgowego w Pile, Grzegorz Chojnacki – konserwator zabytków oraz Jarosław Bobkowski – budowlaniec specjalizujący się w pracach przy obiektach zabytkowych.

Podczas spotkania można było usłyszeć, że odbudowanie tego muru to nie będzie ani proste, ani tanie przedsięwzięcie

Muzeum?

– rozpoczął Jarosław Rola. Wskazał, że pod warstwami ziemi skrywają się elementy konstrukcyjne najstarszych w mieście kościołów. Zaznaczył ponadto, że prace archeologiczne, prowadzone w ostatnich tygodniach, są kontynuacją tych z końca XX wieku, gdy w sąsiedztwie powstawał dom św. Józefa. Jarosław Rola omawiał też harmonogram prac przy rewitalizacji wzgórza, podkreślając, że zależy mu, aby projekt był współtworzony z mieszkańcami Łobżenicy. Projekt przestrzeni pozwoli na przygotowanie projektu prac archeologicznych i budowlanych. To natomiast otworzy drogę do określenia kosztów całej operacji zbadania i zagospodarowania wzgórza św. Anny, a tym samym zwrócenie się do potencjalnych beneficjentów. Archeolog wskazywał również, że zakres prac badawczych w ziemi nie obejmie całości wzgórza. Wynika to z faktu, że prace archeologiczne nieodwracalnie naruszają strukturę gruntu i co do zasady nie działa się na całym terenie. Chodzi o to, by pozostawić możliwości badań dla następnych pokoleń, gdy za 50 lub 100 lat będą znane nowe, doskonalsze metody badawcze, pozwalające odpowiedzieć na jeszcze więcej pytań.

Pozostało jeszcze 79% tekstu
Zaloguj się i zostań stałym Czytelnikiem

[[pay]]

Od wprowadzenia do tematu rewitalizacji wzgórza św. Anny zaczął ks. Piotr Pieniążek, proboszcz parafii pw. św. Trójcy w Łobżenicy

Z pytaniem o to, czy znaleziska ze wzgórza pozostaną w Łobżenicy, czy trafią do zbiorów Muzeum Okręgowego w Pile zwróciła się Zdzisława Bosak–Kawa, prezes Towarzystwa Miłośników Łobżenicy. W odpowiedzi Jarosław Rola wspomniał, że rozmawiał z proboszczem i wiceburmistrzem o pomyśle utworzenia w mieście muzeum, gdyż obecna izba muzealna jest zbyt mała. Miałoby to też uzasadnienie ze względu na położenie Łobżenicy, jej historyczną ważność, liczne pamiątki, znaleziska, np. ze wzgórza oraz fakt, że w ościennych gminach brakuje takiej instytucji. Jarosław Rola zaznaczał też, że muzeum nie musi być dużym obiektem, podając za przykład m.in. Złotów. W dyskusji pojawiły się pytania o finansowanie muzeum. Archeolog wskazywał, że najczęściej jest to zadanie samorządów. Jego zdaniem nie musi to przekreślać pomysłu, bo najpierw należałoby dokładnie przejrzeć wydatki i ocenić, czy niektóre z nich nie są źle kierowane, a mogłyby w zamian pomóc w stworzeniu i utrzymaniu muzeum. O tym, że na taki projekt należy patrzeć perspektywicznie mówił z kolei ks. Piotr Pieniążek.

– mówił proboszcz. O tym, że muzeum marzy się też TMŁ wspomniała natomiast Zdzisława Bosak-Kawa.

Koparką się nie da

O trudnym zadaniu rewitalizacji z perspektywy budowlańca mówił Jarosław Bobkowski.

– określił prace na wzgórzu, gdzie nie da się pracować ciężkim sprzętem budowlanym. Wskazywał też, że odbudowanie muru od ul. Sportowej to złożony proces, jest to bowiem mur oporowy. Jego odnowienie w każdym sensownym wariancie jest dużą ingerencją w grunt, który musi być dokładnie przebadany przez archeologów.

– mówił J. Bobkowski, dodając, że dokładnie przesiany przez sito powinien być cały pas ziemi na długości muru i o szerokości nawet trzech metrów.

– stwierdził. Podobna sytuacja powstawałaby w momencie, gdyby szczyt wzgórza miała wieńczyć kapliczka z wizerunkiem św. Anny, odtworzenie obrysu kościoła, grobowca fundatorki świątyni czy ścieżki wiodące wokół.

Zdzisława Bosak- Kawa pytała m.in., czy znaleziska z badanego przez archeologów wzgórza powrócą do Łobżenicy

Nie w tym roku

– rozpoczął Grzegorz Chojnacki. Konserwator zabytków wskazał, że w realizacji projektu rewitalizacji wzgórza św. Anny najgorszym doradcą jest pośpiech. Zaznaczał też, że obie łobżenickie świątynie mają walory, które są unikatowymi w skali kraju, a nawet Europy. W przypadku kościoła św. Trójcy chodzi tu m.in. o ślady gotyckiego muru, na którym zachowało się osmolenie po pożarze z czasów Potopu Szwedzkiego. Z kolei kościół św. Szczepana wyróżnia się polichromią.

– nawiązał do wzgórza św. Anny. Ponadto dobrze, by aplikowanie o pieniądze zewnętrzne było wsparte poparciem naukowym. O ważność poparcia przez organizacje pozarządowe i stowarzyszenia pytała Zdzisława Bosak–Kawa. Grzegorz Chojnacki podkreślał, że tego typu działania też mają znacznie. Podsumowanie dyskusji o wzgórzu św. Anny przyniosło informację, że skala zadania jest na tyle poważna oraz na tyle kosztowna, że nie da się jej wykonać w tym roku.

Święty Szczepan i nie tylko

Ostatnia część rozmów dotyczyła kościoła św. Szczepana, którego dach właśnie podlega renowacji. Na pytanie o szanse remontu wnętrza Grzegorz Chojnacki przekazał, że świątynia ma dokładny „rozkład jazdy” co, gdzie i w którym momencie powinno być zrobione. Po dachu następne na liście są ściany zewnętrzne, a po nich wnętrze. Konserwator zabytków podkreślił, że w kościele św. Szczepana poza wieżą i dachem już wykonano wiele prac, które są nie do końca widoczne. Ważnym, a już zrobionym zadaniem było np. likwidowanie szkodników niszczących drewno. Grzegorz Chojnacki zwrócił się też z prośbą do mieszkańców Łobżenicy, by Ci zainteresowali się tematem obrazów, które wisiały w prezbiterium kościoła św. Trójcy w Łobżenicy, a które zniknęły. Były to dwa, sporej wielkości malowidła przedstawiające scenę Bożego Narodzenia i Zmartwychwstania. Podobna sprawa dotyczy zaginięcia oryginalnego obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej z ołtarza bocznego.

Finał dyskusji dotyczył witraży. Jeden z nich w niedługim czasie zostanie zainstalowany w kościele św. Trójcy. Pytano natomiast o możliwość przygotowania witrażu z okazji 100-lecia niepodległości. Wśród pomysłów na jego lokalizację pojawiło się okno na frontowej ścianie, za organami. Obraz ze szkła miałby być tak skonstruowany, by widoczny był zarówno od wewnątrz, jaki i od środka, dodatkowo z opcją podświetlenia w nocy.
[[/pay]]