Z wizytą w "fabryce"

Jeśli pszczelarz to ten, który hoduje pszczoły i sprzedaje miód, to pan Władysław nim nie jest.

Gdy myśląc „pszczelarz” dodamy jednak jeszcze: człowiek, który ukochał naturę i czerpie z niej to, co najcenniejsze, to wtedy już mowa o panu Władysławie. Z tą profesją jest, jak z każdą inną. Można wykonywać ją źle, dobrze, prawidłowo, można też stać się mistrzem. Do tego ostatniego, oprócz ciężkiej pracy, potrzebna jest jednak jeszcze szczypta pasji. A tej naszemu rozmówcy odmówić nie można. Dowodem na to, że ten przepis gwarantuje sukces, jest rodzinna kronika pszczelarza, której zawartość stanowią liczne dyplomy honorujące jego pasję.  W tym również te wyjątkowe w pszczelarskiej branży: Złoty Medal Polskiego Związku Pszczelarskiego i Medal Księdza J. Dzierżona.

– zamyśla się.

– wyjaśnia pan Władysław, przypominając o akcji budowania hoteli dla dzikich pszczół, w tym przypadku murarek, w miastach (podczas Euro Eco Meetingu została przeprowadzona w Złotowie. Nasz rozmówca był jednym z uczestników). Badania przeprowadzone przez ekspertów wskazują, że miód zrobiony w miejskich warunkach, gdzie znajduje się większa liczba spalin samochodowych i innych zanieczyszczeń, jest równie zdrowy  jak ten wiejski.

– dodaje pani Anna.

Miodowa nalewka i rękodzieła pani Anny. Małżeństwo z dumą prezentuje niewielką część swoich prac

Nie ma czego się wstydzić

Wizytę w pasiece pana Ogórka odbywam w strugach deszczu. Bohaterki tego dnia raczej wolą nie opuszczać swoich kolorowych domków. Ule zbudował im sam gospodarz, z małą pomocą żony, która zadbała o to, aby były wyjątkowe i chciało się do nich wracać.

– precyzuje gospodyni, trzymając nad swoją i moją głową parasolkę.

– pan Władysław wskazuje na małe pomieszczenie gospodarcze w otoczonej drzewami pasiece. Aby schronić się przed deszczem zaprasza mnie do środka. Kątem oka widzę certyfikat mistrza pszczelarstwa i liczne dyplomy. Jest też rysunek pszczoły – to prezent od zaprzyjaźnionego malarza.

– pytam nieśmiało. Pan Ogórek wyjaśnia, że wszystko jest pod kontrolą. Higiena jest u nich na pierwszym miejscu. Zresztą pracował przez kilka lat w piekarni, to wie, co i jak z tymi zasadami w miejscu pracy. Poza tym to będą jeść ludzie, więc w tych kwestiach w tej pasiecie panują twarde reguły. 

– wskazuje na mebel.

– wspomina pszczelarz. Przyjeżdżali do niego jeszcze przez kilka lat, każdego roku. Zawsze brali po 30–40 słoików o pojemności 0,9 litra.

– zastanawia się pan Władysław.

– mówi.

– wyjaśnia. A oszustów nie brakuje. Chociaż w naszym powiecie pszczelarze raczej są uczciwi i koleżeńscy. Zresztą to bardzo ważne, aby współpracowali ze sobą. Jak to w naturze bywa, wszystko jest ze sobą powiązane. Gdy zgnilec amerykański pojawi się u jednego (nieuleczana choroba pszczół, która wymaga zlikwidowania całej pasieki), może pojawić się u drugiego.

– wspomina pani Anna.

Nie marudź, jedz miód

Podczas mojej wizyty pan Władysław miodu nie kręcił, nie żałował jednak degustacji wyrobów małych „fabryczek”. W tym osławionego propolisu, czyli kitu pszczelego rozpuszczonego w spirytusie. Nie brzmi dobrze, i też zresztą nie smakuje wyśmienicie, ale działa cuda.

– wtrąca pani Anna.

– dodaje pszczelarz.

– wyjaśnia żona pszczelarza. Odporność, rzadkie wizyty u lekarzy to dowód na to, że to nie żadne mrzonki. Ale uwaga! Trzeba to robić systematycznie.

– zaznacza gospodarz.  Choć to wyjątkowe wyroby, prosto z natury, to mimo wszystko cudów nie czynią...Tak od razu. Ponadto „płynne złoto” przyśpiesza także gojenie ran. Warto zatem posmarować nim skaleczenie. Można też stosować nakłucie żądłami, ale to już wyższa szkoła jazdy. W domu państwa Ogórków miodu nie  brakuje także w kuchni. Gospodyni przyrządza pyszne skrzydełka drobiowe, które, jak podkreśla, wcale nie są słodkie, ale za to bardziej aromatyczne i wyraziste w smaku. Tę pasiekę spośród innych wyróżnia jednak przede wszystkim jeden, zacny i utytułowany już produkt: w zaciszu drzew i krzewów powstaje smakowita miodowa nalewka. W lipcu zrobiła furorę w Więcborku, gdzie zdobyła nagrodę publiczność i Grand Prix w konkursie „Krajeński Produkt Lokalny”.

– gospodarz podaje kryształowy kieliszek, a w nim złoty napój.  Rzeczywiście, wyśmienita. Przepis? Bardzo prosty. Pan Władysław bez żadnych oporów podaje składniki: miód, sok z cytryny i spirytus.

– zaznacza. No cóż... Próbowałam. Zawsze można poeksperymentować we własnej kuchni.

***

Pan Władysław i pani Anna są wielkimi pasjonatami. Oboje należą do Stowarzyszenia Pasja w Złotowie. Pani Anna wstąpiła do niego jako pierwsza, już na początku działalności „Pasji”. Znana jest przede wszystkim ze swoich talentów do haftowania i frywolitek. Od niedawna maluje również obrazy. Mąż dołączył do „pasjonatów” rok po żonie. Na wielu wystawach stowarzyszenia można m.in. podziwiać jego aromatyczne, miodowe świece. Małżeństwo od lat angażuje się w projekt „Warsztaty Twórcze Norwid z Pasją”, gdzie chętnie dzieli się swoją artystyczną wiedzą. Państwo Anna i Władysław zgodnie potwierdzają, że przepis na udane i zgodne małżeństwo to: pasja, która pozwala obojgu zapomnieć o problemach, a nawet o tym, o co się posprzeczali oraz miód, który dodaje energii i witalności. W tym przypadku proporcje nie grają roli