Zabytek do zadań specjalnych

Słup dymu wzbija się w mroźne niebo. Pali się mieszkanie w Prochach. Takie zgłoszenie mają strażacy z Zakrzewa, więc pędzą jak na złamanie karku. Dojeżdżają do gospodarstwa, ale dostępu do pożaru broni ściana śniegu.

– opowiada Michał Falba.

– to było zadanie w sam raz dla magirusa. Wóz zakupiony przed laty dla strażaków w Weilerbach, w Niemczech, z pojemnością silnika 9,5 litra, 150 KM i napędem na cztery koła sprawdzał się w górzystym terenie znakomicie.

– potwierdza prezes OSP Zakrzewo M. Falba. Zaporę śnieżną w Prochach pokonuje bez trudu. Na miejscu okazuje się, że płonie stóg.

– śmieje się druh z Zakrzewa. Wesoło było też nazajutrz. Policjant, który przyjechał na miejsce pożaru wziął ślady magirusa za drogę i utknął w rowie.

Wójt Jerzy Podlewski i Brunon Buława (od lewej) przyłożyli ręce do pozyskania wozów dla OSP Zakrzewo (fot. arch. B. Buławy)

To dopiero 30% artykułu. W dalszej części przeczytasz m.in.:

Prezent z Niemiec – Podobno dziennikarze z TVNu byli zachwyceni, więc i ja próbuję. Wsiadam do wozu z 1967 roku jako...

Chcecie poznać burmistrza? – Pierwszy był Konrad Horst. Nie wiemy, czy z tych słynnych Horstów, którzy przed wojną zamieszkiwali zakrzewską ziemię. Fakt, że...

Jak Bóg i wójt da – Znacie Państwo auta, które się nie psują? Nie rdzewieją, nie odmawiają posłuszeństwa na środku drogi i nie są jak skarbonki?...

Subskrybuj i czytaj wszystkie artykuły bez ograniczeń[[pay]]

Prezent z Niemiec

Podobno dziennikarze z TVNu byli zachwyceni, więc i ja próbuję. Wsiadam do wozu z 1967 roku jako pasażer. Pierwsze co rzuca się w oczy to koło kierownicy – wielkie niczym hula hop. Przypomina te z autobusów widzianych w amerykańskich filmach. Kręci się nim podobnie.

– uprzedza Jerzy Gniot, naczelnik OSP Zakrzewo. Teraz wiem, dlaczego jeżdżący nim strażacy mają uściski niczym imadła. Michał Falba wyjaśnia to na przykładzie:

Podczas ćwiczeń strażacy z innych jednostek podziwiali magirusa, jak swobodnie jeździ po pieńkach (ma duży prześwit) i napęd na cztery koła, ale nie widzieli, ile siły w jazdę nim włożył Michał Falba.

– przyznaje. Aż strach pomyśleć, ile sił i zdrowia jazda niemieckim wozem bojowym kosztowała Ireneusza Borowskiego. To on od momentu pozyskania magirusa w 1998 roku aż do roku 2016 był jego głównym kierowcą. O sile uścisku nie wspominając.

Jedziemy przez Zakrzewo. W kabinie przełączniki, dźwignie i gałki rodem z drugiej połowy XX wieku. Wszystko surowo podporządkowane funkcjonalności. I tylko „setka” na liczniku.

– przekonuje prezes Falba. Musi być skupiony na jeździe, bo auto nie ma obrotomierza, a biegi wrzuca się na wyczucie.

– twierdzi.

Zaskakujące, że w kabinie nie ma mechanizmu uruchamiania autopompy. Znajduje się on w tyle wozu, w specjalnej skrytce z dźwigniami.

– zaskoczenie z 1998 roku wspomina J. Gniot.

– dodaje Michał Falba.

W kabinie za to zaskakuje widok nalepki z numerami. Oryginalnymi, niemieckimi, większość z napisem „Florian Weilerbach”. Taka pamiątka po darczyńcach.

Chcecie poznać burmistrza?

Pierwszy był Konrad Horst. Nie wiemy, czy z tych słynnych Horstów, którzy przed wojną zamieszkiwali zakrzewską ziemię. Fakt, że emeryt z Niemiec zaczął przyjeżdżać do Zakrzewa.

Jego żona pochodziła z Polski, a on przychodził do mnie do GSu

– opowiada Brunon Buława, były prezes spółdzielni. Pan Brunon dobrze znał język niemiecki, więc przyjął propozycję gościa z Zachodu. I przekazał ją wójtowi Jerzemu Podlewskiemu.

– wspomina B. Buława, który był tłumaczem podczas tych negocjacji. On też pojechał z wójtem na granicę polsko–niemiecką, by załatwić formalności w urzędzie celnym.

Dzięki temu jesienią 1998 roku magirus trafił do Zakrzewa. Na kołach pokonał blisko 1600 kilometrów. Nie do pomyślenia dla kogoś, kto choć przez chwilę jechał tym wozem. Hałas silnika tak wdziera się w uszy, że nie słychać własnych myśli. Co z tego, że motor mruczy zabytkową melodią.

– mówi naczelnik Jerzy Gniot. Na druhów z Niemiec czekali miejscowi.

– twierdzi M. Falba. Także dlatego, że darmowy pojazd miał tzw. szybkie natarcie. – W nowych autach z lat dziewięćdziesiątych one się nie sprawdzały, a w tym samochodzie tak – dorzuca prezes OSP Zakrzewo. Magirus trafił do tutejszej jednostki za prezesury Grzegorza Florkowskiego. Komendantem był wtedy Franciszek Kulpa, a naczelnikiem Jerzy Gniot.

Kontakty z jednostką z Weilerbach były bardzo owocne. Do Zakrzewa przekazywali oni nie tylko wozy strażackie, ale też sprzęt. Na współpracy tej korzystało także miejscowe przedszkole. Duża w tym zasługa Hansa Lewandowskiego, który co prawda nie zna języka polskiego, ale dla Zakrzewa zrobił wiele dobrego.

– informuje Michał Falba. Prawdopodobnie z Niemiec przyjadą druhowie, którzy przyprowadzili magirusa do Zakrzewa.

– zaznacza prezes.

Jak Bóg i wójt da

Znacie Państwo auta, które się nie psują? Nie rdzewieją, nie odmawiają posłuszeństwa na środku drogi i nie są jak skarbonki? Magirus na pewno do takich należy. Od 1998 roku, gdy służy w OSP Zakrzewo, nie miał poważnej awarii. Nie licząc wymiany kół, które tak się zapiekły na piastach, że nie było wyjścia – trzeba było je zmienić.

– zastanawia się prezes Falba. Póki co jednak pięćdziesięciolatek wciąż jeździ do akcji.

– zapowiada szef strażaków z Zakrzewa. A Jerzy Gniot dodaje:

Klasyk, który na liczniku ma jedynie 33 tys. kilometrów. Z tego może połowę przejechali strażacy z Zakrzewa. W sobotę 10 czerwca znowu był gwiazdą. Tym razem Dni Otwartych Strażnic i Zlotu Pojazdów Strażackich i Zabytkowych. [[/pay]]