Złotowianie na Mont Blanc

Gdy przed rokiem pierwszy raz trafiłem do bulderowni Tomasza, pomyliłem godziny zajęć i przyszedłem, gdy te dobiegały już końca. Ale zostaliśmy, porozmawialiśmy, pokazał mi kilka rzeczy

W kraju właściwie nie zaliczyłem tylko Bieszczad, a bardzo bym chciał. Ponoć szczególnie piękne są zwłaszcza jesienią

Reklama

Po dwie godziny. Do tego około trzy godziny tygodniowo na dodatkowe aktywności, rower czy bieganie

W pewnym momencie skończyły mi się szlaki trekingowe. Szukałem też nowego środowiska, do którego mógłbym się podpiąć. Kogoś, kto nauczyłby mnie nowego, nauczyłby mnie wspinaczki

Reklama

W bulderowni można bardzo efektywnie trenować. Jasne, że ona odbiega od tego, co dzieje się w prawdziwych górach, ale to znakomite miejsce do ćwiczenia siły, wytrzymałości, techniki, chwytów. Bulderownia daje możliwość rozbicia wspinaczkowej wyprawy na poszczególne elementy. Im ciężej ćwiczysz, tym większa jest perfekcja twoich ruchów. W górach trzeba to wszystko poskładać w całość

Reklama

Bulderownia daje coś jeszcze, czego nie spotka się nigdzie indziej: to miejsce spaja ludzi wokół pasji, jaką dzielą. Ten klimat jest ważny. Przebywamy w środowisku ludzi, których interesuje to samo. Już tylko rozmawianie o górach w takim gronie jest niezwykłe. To nas łączy

Jak każdy dobry pomysł, także ten zrodził się spontanicznie

Reklama

Wracaliśmy z Grossglocknera, najwyższego szczytu Austrii. Wtedy zaplanowaliśmy, że wejdziemy na Mont Blanc

Warunki atmosferyczne były bardzo niesprzyjające. Wiał potworny wiatr. Weszliśmy na pewną wysokość, przespaliśmy się w namiocie na północnym lodowcu. Wiatr wiał tak mocno, że musieliśmy trzymać namiot od środka

Od technicznej strony wejście na Blanca nie jest aż tak trudne. Prawdę mówiąc, trudniejsze wspinaczki zdarzyło nam się zaliczyć w Tatrach

Reklama

Było bardzo zimno. Poza tym mój organizm pierwszy raz był na tak dużej wysokości. Nie wiedziałem, jak zareaguje. Bardzo mało spałem. Nocami tylko po dwie godziny, dopadła mnie klasyczna choroba wysokościowa, spowodowana głównie niedosytem tlenu. W najwyższych partiach Mont Blanc jest 60% nasycenia tlenu, jaki mamy na naszej wysokości. Ten brak wyraźnie się czuje, organizm szybciej się męczy. Najgorszy był odcinek od 3800 metrów na szczyt. Ten kilometr szliśmy pięć godzin. Wiatr wiał niemiłosiernie. Było bardzo zimno, około minus 20 stopni. Szliśmy opatuleni, z całym ekwipunkiem na plecach. Śnieg z wiatrem nieustannie smagał w jedną część twarzy

Reklama

Niesamowite wrażenie robiły też potężne przestrzenie i wielkość terenu, jaki czekał do pokonania. Gdy pierwszy raz pojechałem w polskie góry wydawały mi się wielkie. Jak pierwszy raz zobaczyłem Tatry, wydawały się ogromne. Jednak widok Alp to coś niesamowitego. Tam jedna góra wydaje się być taka jak całe Tatry

Po jednej stronie była przepaść o wysokości około 300 metrów, z drugiej około 1200 metrów

Miejsca do maszerowania było niewiele, dosłownie na szerokość jednej stopy. Lęk potęgowała świadomość, że jak spadniesz, od razu pociągniesz za sobą zespół. To mnie najbardziej przerażało. Literatura mówi wprawdzie, że w sytuacji, gdy ktoś zaczyna spadać, inni dla przeciwwagi powinni zsunąć się na drugi grzbiet krawędzi, ale czy w praktyce robi się coś takiego, czy ktoś by się odważył?

Jest niesamowity. Pod względem wiedzy, umiejętności, doświadczenia, jest wiele poziomów ponad nami wszystkimi. Powiedzmy sobie szczerze, gdyby nie Tomasz, pozabijalibyśmy się w tych górach

Jest przy tym bardzo miły w obyciu. Podejdzie podczas wyprawy, porozmawia. Nigdy nie zostawi cię na szlaku w potrzebie

Moment zatrzymania jest bardzo gwałtowny, zwłaszcza dla mężczyzny

Najbardziej odczuło to jej kolano

Gdy uderzy w ciebie kamień, nawet stosunkowo niewielki, ale spadający z dużej wysokości, twoje szanse maleją właściwie do zera. Jest jak pocisk. Nie pomoże nawet najlepszy kask

Siedzieliśmy i popijaliśmy w namiocie herbatę z rumem. Co jakiś czas słyszeliśmy, jak spadają kamienie. Słyszysz to i wiesz, że za kilka godzin będziesz tamtędy wchodził. Wyobraźnia szybko działa

Tutaj ponownie ogromne znaczenie miała rola lidera grupy, który wie, że trzeba iść rano, bo po nocy wszystko jest bardziej zmarznięte. Gdy wyjdzie słońce, skały zaczynają tajać i kamienie lecą. Branżowa literatura podaje wprost, że najwięcej wypadków ma miejsce w górach przez spadające kamienie. Dostaniesz i spadasz kilkaset metrów w dół

Strach zawsze towarzyszy takim wyprawom

Były chwile, kiedy byłem przekonany, że dalej nie wejdę. Mówiąc szczerze, miałem to w dupie. Wsparciem znowu służył Tomasz. No i silna głowa. Ona jest podstawą we wspinaczce. Najpierw głowa, później nogi, bo one niosą, a dopiero później ręce, które przytrzymują nas tylko przed tym, żeby nie spaść. Tak to sobie tłumaczyłem: zrobić kilka kroków, a jak je już zrobiłem, to postawić kilka kolejnych. Później jakoś już szło. Prawda jest taka, że wyprawa w góry to wewnętrzna walka, jaką toczymy w sobie

Tam wysoko w górach każdy przechodzi inną drogę. Każdy szuka czegoś innego i co innego znajduje

Wbrew pozorom, absolutnie żadnej adrenaliny. Po prostu lubię tam być. Lubię tę ciszę. To jest mega doznanie. Uwielbiam majestat gór, ich estetyzm. Zatrzymać się, popatrzeć, zapisać w pamięci obrazy. Na alpejskich szlakach poza sezonem nie widać ludzi.

To najtańszy z siedmiotysięczników na świecie

Rzeczy, które zabieram w Alpy, tam już się nie przydadzą. Są za słabe. Tam temperatury spadają do minus 40–50 stopni. Na taką wyprawę, na kupno sprzętu itd. łącznie trzeba mieć około piętnaście tysięcy złotych

Jeśli ta ekipa się utrzyma i pozwolą na to finanse, a przede wszystkim czas, bo na taką wyprawę trzeba mieć też miesiąc wolnego, na pewno tam pojedziem

Drużyna

Lubimy przebywać w górach. Dzielące nas różnice pod względem umiejętności nie mają tutaj wielkiego znaczenia. Zdaję sobie sprawę, że Tomasz jest na poziomie, który dla mnie prawdopodobnie nigdy nie będzie osiągalny. Podobnie jak Himalaje. Nie sądzę, żebym kiedykolwiek odważył się na taką wyprawę.

Może kiedyś. Może na emeryturze