Drzymałów ci u nas dostatek cz.1

Fuck You nie pokaże. Nie pamięta, jak nazywa się ten palec, co to go już nie ma. Duży? Nieważne. Stracił go kilka lat temu na frezarce, w pakiecie z tym… no, serdecznym.

– Józef Kowalczyk nie ma problemu, by przyznać się do pracy na czarno. Za 5 zł za godzinę.

– mówi o firmie z terenu gminy Zakrzewo. Palców niespecjalnie mu szkoda, nawet renty po nich nie ma.

– pan Józef macha niekompletną ręką.

Drzymała z podstawówki

Na powitanie pięćdziesięciolatek podaje pięć palców prawej ręki. Uścisk ma niepewny, bo z najbardziej dżdżystego czwartku tego roku wkraczam z marszu wprost do jego siedziby na kółkach. Pan Józef wskazuje jeden z dwóch stołków, tuż obok kozy służącej za kuchenkę do gotowania i piecyk. Na jej końcu jest pordzewiała rura przymocowana do wozu stalową linką.

– mój gospodarz śmieje się bezzębnym uśmiechem. Przerwa między „trójkami” jest zbyt duża, by utrzymać papierosa, ale pan Józef wciska w nią skręta. Na dach barakowozu leją się strugi, więc chętnie pogada. Zaczynamy od Drzymały.

– mężczyzna nie kryje dumy, gdy przytakuję.

– idzie za ciosem. W wozie zaparkowanym na podwórku gospodarza w Prochach przebywa od kilku lat. Z przerwami na kłótnie z właścicielem. Teraz w zgodzie są już trzeci rok.

– mówi tak, jakby „bezdomny” wcale go nie bolało. Zaraz udowodni, że to żadna obelga.

Winny się znajdzie

Józef Kowalczyk ma dorosłe dzieci. I żonę miał. I mieszkanie w Zakrzewie. Z gminy dostał, ale traktował jak swoje. I kartę niebieską też miał. Policja mu ją założyła, bo przemoc domową stosował. Po alkoholu.

– zarzeka się, zakładając nogę na nogę. Nawet teraz, 7 lipca, na tę pięćdziesiątkę, co mu stuknęła, popił z kolegą i rodziną właściciela terenu, na którym wóz stoi.

– zawsze coś do roboty się znajdzie.

O utratę dachu nad głową i pierwsze bezdomne noce z myszami w zakrzewskich szopach oskarża byłą żonę. A ta niebieska karta?

– zapewnia. Do Piecewa na odwyk jednak nie pojechał.

Pan Józef nie ma marzeń – dobrze mu tu, gdzie jest

Pod pańską opiekę...

Zakotwiczył za to w Prochach, gdzie nikt się go nie czepia. Wozu jak Drzymała przestawiać nie musi. W ogóle niewiele go obchodzi. Gospodarz, któremu pomaga, myśli i planuje za niego. Prąd podciągnie i telewizor podłączy, rachunki popłaci, ciepły, granatowy polar z napisem Marks&Spencer kupi. Nawet menu ustali.

Może i tak. Kilkanaście metrów kwadratowych przysłoniętych ubraniami, stertami reklamówek, miskami z karmą dla kota i paszą dla zwierząt („Do beczki wsypię, to myszy wejdą, zgryzą”) łatwiej ogarnąć niż świat za plastikowym oknem. Poza kilkoma amatorami fotografii nikt pana Józefa tu nie niepokoi.

– przekonuje. Za jego plecami na ścianie wisi harmonogram wywozu śmieci. Jak w domu.
Noclegownia? Zobaczymy

Gmina Zakrzewo zastanawia się nad utworzeniem noclegowni. Być może w byłej szkole w Głomsku. Dziewięciu bezdomnych to dobry początek. Ale Józefowi Kowalczykowi pod skrzydła gminy się nie pali.

– dziwi się, kręcąc się na obitej brązowym skajem pufie. Do urzędników ma żal, bo kilka lat temu poskąpili mu oleju. Wręczyli inne dary, ale „soku” ze słonecznika nie.

– bezdomny czy nie, swój honor ma.

Siłę uczuć J. Kowalczyk pokazał także wobec rodziny. Z bratem się pokłócił (a przecież jego dług u chlebowego uregulował, nawet dekoder do telewizji razem mieszkając kupili) i do domu rodzinnego wstępu nie ma. To nic, że stoi w tej samej wsi. Z drugim bratem też ma niewiele do mówienia, wie tylko, że jego syn gdzieś po okolicznych lasach sypia, a wcześniej u jednego rzemieślnika w warsztacie noce spędzał.

Zanim opuszczę barakowóz pytam pana Józefa o marzenia – najwyższe z ludzkich zdolności.

– mężczyzna przyznaje, że jego szef mu nie płaci. Daje mu wikt i opierunek. To wszystko. Nawet ubezpieczenia nie ma, bo formalnie nie pracuje.

– to jedyny plan, jaki zdradza. A kiedy był u lekarza?

Druga część opowieści ukaże się jutro o godzinie 19:00 na portalu.