Futbolowy pasjonat. Rozmowa z trenerem Polonii Jastrowie

Nauczycielem wychowania fizycznego chciałem zostać już w 6 klasie szkoły podstawowej

Dojeżdżałem wtedy do Gminnej Szkoły Zbiorczej w Wyrzysku. Moim nauczycielem był tam Stanisław Rumiński. To był dla mnie wzór nauczyciela i człowieka, prawdziwy autorytet. Chciałem być taki jak Pan Stasiu i uprawiać w przyszłości ten zawód

Biało–Czerwoni awansowali wtedy na Mistrzostwa Świata, na których zresztą świetnie wypadli, a ja na dobre zakochałem się w piłce nożnej. Zbierało się wtedy wycinki z gazet, a nazwiska Gadocha, Deyna, Szarmach czy Lato rozpoznawali niemal wszyscy

Trenerzy ustawiali mnie zawsze albo na ataku, albo na środku pomocy. Jako junior Polonii Piła  zagrałem dużo meczów w reprezentacji województwa pilskiego, z którą awansowałem na szóstą Ogólnopolską Spartakiadę Młodzieży, co było wtedy dla mnie sporym wyróżnieniem i sukcesem

Było to w czasach, kiedy w Pile walczono o ówczesną II ligę

Trener Tadeusz Lisowski skaperował do swojej drużyny studentów, którzy nie mieli ambicji na grę w II–ligowym Stilonie Gorzów. Ja chciałem grać w Stilonie, trenowałem nawet z drugą drużyną, ale ostatecznie zasiliłem skład SHR. Atmosfera była tam świetna, były też wyniki. Po roku wywalczyliśmy awans do III–ligi, a ja nigdy nie żałowałem tej decyzji. To była prawdziwa piłkarska przygoda, trwająca przez cały okres studiów

W Polonii przyjęli mnie z otwartymi rękoma, rozpocząłem pracę nauczyciela wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej nr 7, później przeniosłem się do nowopowstałej SP nr 11, gdzie uczę do dziś. W Polonii spędziłem kilka sezonów, aż zapragnąłem zmiany środowiska i tak trafiłem do Nielby Wągrowiec

Reklama

Zaproponowano mi utworzenie drużyny juniorów. Zrobiłem nabór i wyselekcjonowałem grupę chłopaków, którzy po roku awansowali do Międzywojewódzkiej Ligi Juniorów. Utrzymaliśmy się tam w mocnym towarzystwie (Amica, Groclin, Lech, Warta). Wśród moich wychowanków było paru fajnych chłopaków, m.in. Artur Kwiatkowski, Patryk Klofik, Rafał i Karol Skiba. Co cieszy mnie najbardziej, wśród moich wychowanków są też nauczyciele wychowania fizycznego. Dla mnie to jest największa satysfakcja, zaszczepić w kimś miłość do sportu

Reklama

Wpadłem na pomysł, żeby młodszym dzieciom także zapewnić możliwość treningu pod okiem fachowców. Pierwsza w województwie szkółka piłkarska powstała przy SP nr 11. Warunki do treningu mieliśmy tam świetne, dyrektor szkoły chętnie się zgodził

Natchnął mnie do tego mój syn Bartek (dziś 25–letni zawodnik Orkana Śmiłowo i nauczyciel wychowania fizycznego), który miał wtedy z 7–8 lat. Do dzisiaj zresztą prowadzę zajęcia dla wszystkich chętnych adeptów piłki nożnej. Najlepsi zazwyczaj trafiają później do szkółek, gdzie mogą rozwinąć swoje talenty. W pracy z dziećmi najważniejsze są ich postępy, ich radość i entuzjazm, z jakim się angażują, to daje największą satysfakcję

Reklama

Dużo klubów i dużo lat, ale ja lubię nowe wyzwania, nowe motywacje

W Śmiłowie zespół objąłem w A–klasie, szukałem bramkarza i wymarzyłem sobie Marcina Klofika. Tak też się stało. Po rozstaniu z Orkanem, kiedy Ryszard Ludewicz zwolnił posadę w Polonii Jastrowie, Marcin zrewanżował się i polecił mnie włodarzom jastrowskiego klubu. Nikogo tu nie znałem, ale po wstępnych rozmowach rozpoczęliśmy współpracę. Prezes jako cel wyznaczył piąte miejsce w tabeli, skończyło się na trzecim. To był udany sezon, który zakończyliśmy z małą nawiązką

Reklama

W obecnym sezonie celem jest jak najwyższe miejsce w tabeli. Wydaje się, że śmiłowianie finansowo i kadrowo są raczej poza zasięgiem reszty drużyn, z kolei nasz zespół, z wielu względów, nie jest jeszcze gotowy do walki o wyższe cele. Awans do nowej, „lepszej” okręgówki daje 7 pierwszych miejsc. Większość zespołów wciąż ma szansę na utrzymanie, dlatego ta runda do końca będzie bardzo zacięta. Na mecze ze Spartą i Orkanem przyjąłem taktykę defensywną i grę z kontry. Co prawda na wiosnę z faworytami ugraliśmy tylko jeden punkt, ale nasza gra wyglądała dużo lepiej niż w rundzie jesiennej. Dalszy etap rozgrywek wymagał od nas przygotowania także w grze ofensywnej i w prowadzeniu gry. Pierwszym fajnym efektem była wygrana 3:0 z Osiekiem

Reklama

Jakie cele będą nam przyświecać w nowej klasie okręgowej? To się jeszcze okaże. Najpierw trzeba się tam dostać

Jeśli przeklinam, to tylko po to, żeby podkreślić znaczenie jakiegoś faktu, tak żeby zawodnicy wzięli sobie coś do serca. Kiedy kilkanaście osób obserwuje cię i słucha, to trzeba mieć im co zaoferować

Reklama

Kiedy chciałbym komuś zmienić pozycję najpierw pytam go o zdanie. Rozmową w cztery oczy można wygrać więcej niż narzucając wszystko z góry pod założony sobie schemat. Na początku pracy w Jastrowiu miałem problem, żeby wyegzekwować od chłopaków to, co sobie zakładałem. Czasem warto poświęcić chęć zagrania poukładanej piłki na rzecz mniej finezyjnego, ale dużo skuteczniejszego zagrania. Zawsze powtarzam też, że jestem otwarty na różne pomysły i uwagi. Podczas omówień meczu każdy może się wypowiedzieć, choć wiadomo, że ostateczna decyzja zawsze należy do mnie. Zebrane doświadczenia sprawiają, że w piłce nożnej niewiele może mnie jeszcze zaskoczyć, nie mam zatem problemów z adaptacją w nowych warunkach. Podobnie było w Jastrowiu. Nasza współpraca z władzami klubu przebiegała bez zarzutów, a półtora roku w tak fajnej atmosferze minęło jak z bicza strzelił. Na treningi, na mecze jeżdżę tam teraz z prawdziwą przyjemnością

Kibic widzi tylko suchy wynik, ale nie wnika w to, co było jego przyczyną. Ja krytyką nie przejmuję się do tego stopnia, żeby się załamywać. Wolę skupić się na swojej pracy. Zdaję sobie sprawę, że oczekiwania kibiców z Jastrowia są większe, od kilku lat Polonia jest trochę na marginesie lokalnej piłki. Kiedyś była tu trzecia liga, ludzie o tym pamiętają i żyją tym,  ale żeby mieć ambicje na IV ligę musi zmienić się myślenie. Gwarancja walki o wyższe cele zaczyna się od infrastruktury, przez dobór zawodników, aż po nie mniej ważny budżet

W Złotowie też były suche lata. Teraz widać, że trener Sudoł wprowadził jakiś system, do zespołu wrócili czwartoligowcy z Szydłowa, pojawili się sponsorzy. To są rzeczy niezbędne, aby myśleć o awansie, bo zawodnikom, nawet na takim poziomie, trzeba coś zapewnić. Nie można zaniedbywać życia osobistego, rodziny, nauki i pracy, żeby pograć sobie w okręgówce. Myślę, że jakaś rekompensata za to poświęcenie, a także ryzyko z tym związane zawodnikom się należy. Drobne pieniądze nie psują, a podreperowany budżet domowy jest dodatkową mobilizacją. Każdy sposób jest dobry, trzeba tylko chcieć, a takie osoby jak burmistrz Piotr Wojtiuk, który jest na każdym meczu w Jastrowiu, i prezes Tomasz Balawander dają nadzieję na lepsze jutro piłki nożnej w tym mieście. Chcę tu dodać, że bardzo podoba mi się praca z dziećmi i młodzieżą w naszym klubie. Ilość regularnie trenujących i grających grup dziecięcych, w których zajęcia prowadzą nasi piłkarze jest dla mnie imponująca. To na pewno kiedyś zaprocentuje. Jako mieszkańcowi Piły, a także byłemu zawodnikowi i trenerowi Polonii Piła leży mi też na sercu dobro i przyszłość pilskiej piłki nożnej. Jest szansa, że i u nas za jakiś czas piłka seniorska się odrodzi. Nadzieją na przyszłość wydaje się porozumienie pilskich akademii piłkarskich, które zobowiązały się do ciągłej współpracy, wychodząc z założenia, że dla ogółu od rywalizacji bardziej opłacalny będzie wspólny szacunek. To będzie podstawa piramidy, która poprzez zespół juniorów ma w końcu doprowadzić do powrotu piłki seniorskiej w Pile. Zobaczymy