Jak ta lala! O pasji Elżbiety, która swoimi lalkami zachwyciła Krajnę całą

Elżbieta Weinstock przyjmuje nas w ubraniu, które kolorystycznie niemal idealnie pasuje do strojów, jakie mają jej lalki. Biała koszula, granatowa sukienka…

– mówi mieszkanka Nowego Buczka, kierowniczka Wiejskiego Domu Kultury w Wielkim Buczku. Urodzona w pobliskim Małym Buczku, od dwudziestu sześciu lat mieszka w pobliżu wioski, która powszechnie uchodzi za siedzibę zespołu Krajniacy. Ona także nie kryje wielkiego przywiązania do barw rodzinnego regionu.

Mam smykałkę

Pomysł na lalki podpatrzyła przypadkiem.

– wspomina wzorzec. Od razu wyobraziła je sobie w krajeńskich barwach.

– wspomina.

Pani Elżbieta w ramach zajęć manualnych z dziećmi często robi w domu kultury lalki, kukiełki i inne pacynki. Wykorzystują wszelkie materiały, najlepiej naturalne i tanie, żeby tworzyć ekologicznie. Zboże, ryż, wata czy materiały pozwalające kreować metodą recyklingu – w taki sposób Elżbieta Weinstock stworzyła niejedną już lalkę.

– przyznaje.

Wykonując te lalki pozostawiam po sobie coś trwałego związanego z Krajną - mówi Elżbieta Weinstock

Dwie sztuki na godzinę

– wspomina majową prezentację. Szybko pojawiły się zaproszenia na kolejne wydarzenia, m.in. Jarmark Krajeński w Złotowie, gdzie pani Ela i jej „dziewczyny” – wśród innych twórców ludowych naszego regionu – reprezentowały gminę Lipka.

– opowiada. Łatwo publiczności nie szło, bo nie jest to wcale – przynajmniej na początku – tak banalne zajęcie, jak może się wydawać. Pierwsza lalka autorstwa pani Elżbiety również powstawała kilka godzin, kolejne coraz szybciej, a dzisiaj kobieta jest w stanie zrobić nawet dwie w ciągu godziny. Oczywiście pod warunkiem, że wcześniej ma przygotowane wszystkie elementy, co też zajmuje sporo czasu. Każda składa się z kilkunastu części. Są to przede wszystkim kawałki materiału, wełniane włosy, drewniana podstawka czy drewniana łyżka, stanowiąca szkielet całej konstrukcji.

– opisuje.

Nie doceniamy Krajny

– mówi pani Elżbieta. Szybko pojawiły się nie tylko kolejne zaproszenia, ale też zamówienia na lokalne uroczystości, od samorządów czy lokalnych grup działania. Lalki były np. jedną z nagród podczas niedawnego „Rajdu w ciemno”, którego finał w tym roku odbył się właśnie w Lipce.

– podlicza nasza rozmówczyni.

W okolicy pojawiły się podobne, wykonywane przez inne osoby, ale pani Elżbieta przyznaje, że widać w nich różnicę. Na mojej np. warkocze są bardziej puszyste – porównuje. Również wszystkie jej autorstwa są od siebie odrobinę odmienne, a najbardziej różni je wzór firany, która na lalce pełni funkcję bluzki.

Elżbieta Weinstock przyznaje, że podejmując się tworzenia lalek sprawiła wiele radości Krajniakom. Podkreśla, że za jej rękodziełem kryje się znacznie więcej.