Może być tylko lepiej - mówi trener Pogoni Łobżenica Marcin Łyjak

Instruktorem piłki nożnej zostałem w 2003 roku, następnie uzyskałem dyplom trenera II klasy i dyplom trenera UEFA B. Później był kurs trenera edukatora PZPN, a w roku ubiegłym kurs trenera UEFA A. Choć wielkim piłkarzem nigdy nie byłem, to grałem w grupach młodzieżowych Sparty Złotów, do drużyny juniorskiej włącznie. Trenerską przygodę z piłką nożną rozpocząłem w 2006 roku w swoim rodzimym klubie. Zaczęło się od trampkarzy młodszych, potem przyszedł czas na juniorów i grę w Lidze Wojewódzkiej, która zaowocowała pojawieniem się kilku nazwisk na zapleczu Ekstraklasy, a konkretnie w Lechu Poznań. Rok spędziłem z Juniorami Młodszymi, a dwa lata prowadziłem Juniorów Starszych, z wywalczonym piątym miejscem w Wielkopolsce. W Sparcie pracowałem 6 lat. Później otrzymałem propozycję objęcia drużyn młodzieżowych w Akademii Piłkarskiej Soccer Stars w Pile. To były dzieci w wieku od przedszkolaka do 12–13 roku życia. Na pracy z piłkarskim narybkiem spędziłem tam 5 lat.

Reklama

Tak, pomagałem założycielowi akademii Miłoszowi Malczewskiemu. Jako pierwsi prowadziliśmy treningi naborowe. Obecnie Soccer Stars opiekuje się ponad 120 dziećmi. Z początkiem 2017 roku trener Adam Ziółkowski zachęcił mnie jednak do współpracy z seniorską drużyną Pogoni Łobżenica, którą wtedy prowadził. Tak trafiłem na stadion przy ul. Ks. Raczkowskiego.

Sezon 2016/17 rozpoczął trener Śmiechowski, ale w związku z problemem z otrzymaniem licencji włodarze Pogoni o przejęcie zespołu poprosili trenera Ziółkowskiego. Planem minimum było utrzymanie żółto–czerwonych w IV lidze do obecnego sezonu. Kiedy z funkcji szkoleniowca zrezygnował Adam Ziółkowski, zarząd klubu samodzielne stanowisko pierwszego trenera zaproponował mnie.

Reklama

Wcześniej miałem doświadczenia jedynie w pracy z młodzieżą, ale ostatecznie zwyciężyło wyzwanie i ciekawość, czy sobie z nim poradzę. Cały czas uczę się czegoś nowego, więc przydaje się tu pokora i otwarta głowa. Tylko tak ten wysiłek może przynieść efekty i przede wszystkim uśmiech na twarzy.

Na początku grudnia podsumowaliśmy minioną rundę. Nikt w klubie nie miał wątpliwości, że ten sezon będzie bardzo trudny ze względu na organizację. Decyzją PZPN w każdym województwie musi zostać jedna IV liga. Województwo Wielkopolskie jest bardzo duże, co nastręcza wielu problemów dla tak małych klubów jak Pogoń Łobżenica, choćby z kosztami transportu czy innymi wyrzeczeniami ze strony zawodników, zważywszy, że na mecze trzeba jeździć i po 300 kilometrów. Co do zajmowanego w tabeli miejsca, to musimy pamiętać, że w porównaniu z ubiegłym sezonem mamy minus 4–5 zawodników. Dużym problemem jest frekwencja treningowa i niemożność pogodzenia życia zawodowego z treningami piłkarzy, a to musi się przełożyć na osiągane wyniki. Samą ambicją i szczerymi chęciami się nie wygra.

Reklama

Oczywiście, że czuję i nie ukrywam, że kosztuje mnie to wiele nerwów. Sam zastanawiam się, jak długo to wytrzymam, ile wytrzymają jeszcze kibice i włodarze Pogoni. Wiemy, czym dysponujemy, a w zasadzie nie dysponujemy i twardo stąpamy po ziemi. Na każdy mecz wychodzimy maksymalnie zmotywowani i liczymy, że zła passa skończy się już w pierwszym meczu rundy wiosennej. Jak będzie – zobaczymy. Tu każdy chce wygrać, każdy się zbroi. Mam zapewnienie zarządu, że lada dzień na treningach pojawią się nowe twarze. Teraz może być już tylko lepiej, bo gorzej już chyba nie może.

To pytanie bardziej do zarządu niż do mnie. Jestem oczywiście odpowiedzialny za wyniki, ale to, czy powodów takiej sytuacji jest więcej, oceniają już włodarze zespołu z Łobżenicy i kibice.

Reklama

Dla każdego trenera komfortem jest dobra frekwencja treningowa. Kluczowe jest realizowanie w grze tych elementów, które ćwiczymy na treningach i zakładamy sobie na odprawach. Nie zawsze ma to niestety odzwierciedlenie w meczu, choćby ze względu na luki w składzie. Moim sukcesem jest to, że wciąż mogę to robić i pozytywnie myśleć o przyszłości. Chcielibyśmy jednak ten nasz styl gry w obronie i z kontrataku lepiej wykorzystywać. W kilku spotkaniach przegrywaliśmy minimalnie, zawsze po walce, ale jednak była to strata punktów.

Na IV ligę brakuje nam nieco sił, ale na poziomie okręgowym wygląda to już zdecydowanie lepiej. W PP graliśmy dotąd z drużynami z A–Klasy i okręgówki i nie napotkaliśmy większych problemów, mimo tego, że te rozgrywki traktujemy raczej szkoleniowo. Korzystając z okazji chcemy wprowadzać do drużyny jak największą ilość młodszych zawodników. Ćwierćfinał PP zagramy najprawdopodobniej w marcu z Jednością Zakrzewo i zapewniam, że nie odpuścimy sobie tego meczu.

Reklama

Zawsze cieszy frekwencja i wsparcie na trybunach, ale w obliczu fatalnych wyników trzeba się liczyć również z głosami negatywnymi. I to nie tylko pod moim adresem, ale i zawodników, a to im należy się największy szacunek, za to, że wybiegają w koszulce z nazwą Pogoń Łobżenica i z herbem klubu. Kibic ma prawo wymagać i wykrzyczeć swoje niezadowolenie, ale prawdziwy kibic powinien być ze swoimi na dobre i na złe. Końcówka rundy zbiegła się z kiepskim stanem boiska, nie zawsze mogliśmy trenować tak, jakbyśmy tego chcieli. Liczę jednak, że na wiosnę nawet „mury” pomogą i kibice w Łobżenicy wreszcie będą mieli powody do zadowolenia.

Juniorzy Pogoni zbierają bardzo cenne doświadczenia w Lidze Wojewódzkiej, pozostałe drużyny młodzieżowe też odnoszą duże sukcesy. Podstawowym kryterium oceny jest w tym przypadku to, jak wygląda gra naszych młodzieżowców, a mniej osiągane wyniki. To ważne, aby mieć swoje zaplecze i wszystkie grupy wiekowe traktować z podobną atencją. Sam z zainteresowaniem obserwuje grę juniorów, bo to oni mają już niebawem wzmocnić drużynę seniorską. Tkwi w nich spory potencjał, a w oparciu o kilku naszych zawodników z optymizmem możemy patrzeć na przyszłe sezony.

Reklama

Każda drużyna w każdej lidze, wychodząc na boisko, chce się pokazać z jak najlepszej strony, zdobyć trzy punkty, być jak najwyżej w tabeli. My także chcemy poprawić to, co szwankowało jesienią, czyli nasz mizerny dorobek punktowy. Nikt z nas nie chce dłużej być czerwoną latarnią IV ligi. Jestem optymistą, gdyby tak nie było, chyba już dawno zrezygnowałbym z tej pracy.

Zajęcia rozpoczęliśmy 8 stycznia. Pierwszy tydzień poświęciliśmy na testy, a potem zajęliśmy się wytrzymałością ogólną. Pomału będziemy przechodzić do pozostałych zdolności motorycznych. Niestety, z informacji otrzymanych od zarządu wynika, że kadra znowu się nam trochę uszczupli. Jakie to będą nazwiska jeszcze do końca nie wiem, ale to wyjaśni się już niebawem. Podobnie rzecz ma się z nowymi twarzami, jeszcze za wcześnie, żeby mówić coś na 100%. Z pewnością mógłbym sobie życzyć nieco wyższej frekwencji treningowej. Mamy zaplanowanych kilka gier kontrolnych, pierwsza już 7 lutego z Polonią Bydgoszcz. Później zagramy też najprawdopodobniej z Inowrocławiem, Spartą Złotów, Leśnikiem Margonin czy Koroną Stróżewo. W sumie odbędziemy 6 spotkań kontrolnych. Mamy co robić.

Reklama

Piłka to dla mnie pasja, hobby i praca. Jestem trenerem, kibicem, okazjonalnie bywam też piłkarzem, choć występy w zespole Millenium to bardziej możliwość kontaktu i rozmowy z pozostałymi zawodnikami niż gra „o złote kalesony”. Jednak kiedy wychodzimy na boisko to oczywiście każdy stara się jak może, w końcu trzykrotnie zdobywaliśmy tytuł mistrzowski Złotowskiej Ligi Futsalu. Nie wiadomo, jak wiele okazji do spotkania w swoim gronie mielibyśmy, gdyby nie te poniedziałkowe wieczory w hali Złotowianka. Pamiętam, że pierwszy mecz w II edycji ZLF rozegraliśmy jeszcze pod nazwą Nauczyciele. Szybko „wkręcił” się w to jednak Michał Wawrzyniak i już w drugim spotkaniu wystąpiliśmy jako Restauracja Millenium. I tak gramy do dzisiaj.