Na adrenalinie? Dookoła świata. Darek Mańkowski właśnie przebiegł dwusetny maraton

– Dariusz Mańkowski, w świecie biegaczy popularny „Maniek” zaskakuje nas tą informacją.

– uśmiecha się jastrowianin. Kto by przypuszczał, że chłopak, który od sportu wolał trzymać się z daleka, pokona swoje słabości (a przy tym i „paru” innych zawodników), robiąc osiemdziesiąt kilometrów w górach podczas bieszczadzkiego Biegu Rzeźnika? Prawdziwy hardcore.

Kto sądził, że, by sprawdzić siebie i coraz dalej przesuwać granicę wytrzymałości, będzie biegać w dzień – choćby w Karkonoskim Maratonie na Śnieżkę, w nocy – w Wałbrzychu, a nawet pod ziemią – w kopalni soli w Bochni? Bukmacherom nawet nie śniły się takie zakłady.

Dla zdrowia, urody

Darek takiego scenariusza też nie zakładał. Ruszać się zaczął krótko przed trzydziestką i, jak przyznaje, pierwsze treningi miały pragmatyczne tło. Tu i ówdzie przybyło, a...

– śmieje się maratończyk. Postanowienie niewiele później szlag trafił.

– wysiłek ustąpił miejsca komfortowi. Czasowo, konkretnie na pięć lat.

– owszem, okazuje się, że przyrzeczeń składanych samym sobie można dotrzymać. Nawet gdy okoliczności ku temu są niezbyt sprzyjające.

– wspomina Darek. Dlatego wybrał bieganie. Po pierwsze: było ono najbardziej dostępną dyscypliną, po drugie: nie trzeba było mieć specjalnego sprzętu. A przynajmniej tak się wówczas naszemu rozmówcy wydawało... Pogląd ten zweryfikowała rzeczywistość. Żeby był precyzyjnym: piąta edycja pilskiej piętnastki.

Do pierwszego startu w zawodach Darek przygotowywał się przez niemal dziewięć miesięcy. By dobrze wypaść kupił sobie[[pay]] pierwsze „adidasy”. Podobno do biegania.

– takie rzeczy zapamiętuje się na całe życie. I w tych Wałbrzychach, twardych jak cholera, Darek stanął do pierwszych zawodów. Katorżniczych – i to wcale nie przez wzgląd na dystans. Buty niemiłosiernie piły go w stopy.

– uśmiecha się Darek.

Rzutem na taśmę

– przed 2000 rokiem na dystans 42 kilometrów Darek się nie porywał. Na linii startu stanął u schyłku biegowego sezonu, w Poznaniu.

– jastrowianin ma sentyment do medalu, który wtedy wywalczył. Pomyśleć, że o mały włos zabrakło by go w pokaźnej kolekcji, która zdobi ściany jednego z pokojów domu sportowca.

– w ten konkretny dzień dało ono o sobie znać co najmniej dwukrotnie. Łaskawy kierowca pędzący w kierunku stolicy Wielkopolski owszem, znalazł się, niestety na Maltę Darek dotarł w chwili, gdy biuro zawodów było już zamknięte. By dopisano go do listy startowej był gotów blefować. Wraz z drugim spóźnialskim, żołnierzem z Wrocławia, oznajmili organizatorom, że nie ruszą się z biura, dopóki nie pozwolą im pobiec.

– spryt okazał się kluczem do startu. Darek pobiegł. Na mecie zameldował się z czasem trzy godziny dwadzieścia sześć minut.

– cieszy się jastrowianin.

Wtedy jednak koszty, jakie poniósł, były większe od tych dzisiejszych. – Kiedy jechałem tramwajem za Zachodni mięśnie tak mi się „zastały”, że ledwo co byłem w stanie wysiąść na swoim przystanku. Najgorsze było jednak przede mną... Schody w dół, na dworzec. To była prawdziwa masakra – wspomina maratończyk.

Jeszcze popłynę

Darek przyznaje: jest uzależniony. Od endorfin, które eksplodują w chwili, gdy przekracza się linię mety, od adrenaliny. Jej skoki zapewnia właśnie bieganie. Pokonywanie kolejnych dystansów, własnych słabości. Te nigdy nie wzięły nad naszym rozmówcą góry.

– jastrowianin w kwestii sportu jest dla siebie surowy.

– zaznacza. Teraz przed sobą Darek ma kolejny cel: triathlon. Morderczego wysiłku się nie obawia, przed startem powstrzymuje go... pływanie.

– uśmiecha się nasz rozmówca. Dlatego triathlon to tylko kwestia czasu. Zwłaszcza, że jazda rowerem to drugi konik jastrowianina, współinicjatora zawiązania międzynarodowego klubu rowerowego Stramme Kette, zbudowanego na polsko–niemieckich podwalinach.
Póki co jednak biega. Po pierwszym starcie w 2000 roku, w 2001 do kolekcji „wpadło” już sześć medali. Kolejne dochodziły latami. W 2015 podczas dwudziestu maratonów (owszem, to nie przejęzyczenie) udało się wypracować dwadzieścia krążków.

Przed dystansem czterdziestu dwóch kilometrów na linii startu Darek stawał dwieście razy. Jubileuszowym maratonem był ostatni, jastrowski.

– nie kryje satysfakcji.

– podkreśla sportowiec. Sam przebiegł już w życiu ponad trzydzieści cztery tysiące kilometrów. I to nie koniec.

– podkreśla Darek, dodając, że bieganie, przynajmniej w jego przypadku, nie odbiera sił. Wręcz przeciwnie – daje je, by móc stawiać czoła życiu na co dzień.

Mrzonka? Cel! Przecież Darek się nie poddaje. [[/pay]]