Na kole przez świat

– Jedni uderzają w alkohol, ja wsiadłem na rower – mówi H. Kot. – A ja tak sobie pedałuję – dodaje P. Brodzicz. Panowie właśnie wykręcili 602 km

Gdyby przyjąć perspektywę Japończyków, to mieszkańcy Okonka są gwiazdami. Trzeba więc było mieć zdjęcie z nimi i z flagą gminy. Na moście Karola, jednej z największych atrakcji Pragi, panowie byli oblegani. W koszulkach ufundowanych przez gminę i z Gryfem na piersi czuli się ambasadorami swojej małej ojczyzny.

– Ostatnie kilkadziesiąt kilometrów jechaliśmy w ulewie, rano temperatura wynosiła –2°C, bolały nas tyłki i nadgarstki, ale trzeba było grzać do przodu – o wyprawie do stolicy Czech opowiadają Paweł Brodzicz i Henryk Kot.

– Gdy skończyła się Polska, to i skończyły się nam mapy, ale trafiliśmy – mówi pan Henryk, który jako pierwszy z tej dwójki zapałał miłością do roweru. Jazda przed siebie była terapią po stracie syna.

– Ostatni odcinek do Pragi miał mieć 90 km, a wyszło nam ze 140, jak zwykle – zaznacza pan Paweł, który wokół komina, a później po Polsce, jeździć zaczął za namową kolegi Kota.

– Inaczej się widzi świat z roweru niż z samochodu. Zatrzymam się, porobię zdjęcia, zwolnię – twierdzi, że z jego pasji dumna jest cała rodzina, zwłaszcza tata podziwia jego zapał do nawijania na koło kolejnych kilometrów.

– Z roweru można poczuć zapach Polski. Pachną konwalie, bzy, jest pięknie – zapewniają panowie.

Patrzcie, gdzie zaprowadziła mnie pasja, zdaje się mówić pan Paweł

6 maja wraz z przyjacielem Piotrem Baczyńskim ruszyli ku kolejnej przygodzie (w 2016 roku byli na Helu, w 2017 w Pradze, pan Henryk odwiedził z żoną Częstochowę.

– Żona mało jeździ, ale do Częstochowy jakoś lżej jej idzie – żartuje). Kierunek – Ustronie Morskie i w lewo, wzdłuż wybrzeża Bałtyku. Potem Świnoujście i Rugia – największa wyspa Niemiec.

– Z językiem będzie ciekawie – panowie śmieją, się bo żaden z nich nie włada mową Goethego.

– A może oni coś tam po Polsku umieją? – zastanawiają się, bo u naszych zachodnich sąsiadów mają zamówiony nocleg. Pan Paweł wierzy jednak w potęgę uśmiechu i w swoich rodaków.

– Kolega jeździ tirem po Europie, pytam go, jak radzi sobie z językiem, a on mówi: Paweł, wchodzę na magazyn, mówię „dzień dobry” i zawsze ktoś się odzywa...

Rower wciągnął mieszkańców Okonka na dobre zanim zdążyli się zorientować. Tak jak łańcuch wciąga nogawkę zbyt długich spodni. I nie chce puścić. Panowie Paweł i Henryk pracują razem w pieczarkarni, fizycznie. Drugi z nich nawet dojeżdża do Brokęcina na swoich dwóch kółkach. Mimo zmęczenia jednak zawsze znajdą czas na trening.

– Jeździmy po pracy, razem i osobno. Mamy wolne czwartki, więc zwykle wtedy robimy te swoje kilkadziesiąt kilometrów – mówią zapaleni cykliści. Na koła nakręcają nie tylko asfaltowe kilometry, ale niemal cały swój świat. Gdy mają imieniny, to proszą o wzmacniane opony. Na urodziny dostają lepsze pedały albo nowe rękawiczki.

Trzej przyjaciele z rowerów – Paweł, Piotr i Henryk

– Świetnie się z tym czuję – mówi H. Kot.

– Mam 57 lat, jeżdżę od pięciu i nic mi nie dolega. Moi koledzy wydają pieniądze na lekarzy, a ja np. na nową koszulkę do jazdy – mężczyzna przyznaje, że cykliści także tracą głowę dla swojej pasji. Rowery i akcesoria, jak choćby odprowadzające wilgoć buty, są drogie. Pan Paweł jednak udowadnia, że i bez rujnowania domowego budżetu da się cieszyć jazdą. On na Helu i w Pradze był swoją pierwszą Meridą. Po prostu wszedł do sklepu, gdy Heniek namawiał go na wspólne przejażdżki, wybrał ją i wyszedł. Nią też ruszył na Rugię.

– Nie potrzeba mi więcej. No, chyba że rower górski. Namawiam Heńka na jazdę po lasach, po poligonie, bo są tu piękne ścieżki do objechania – zdradza swoje sportowe marzenie.

Jedno z nich zakończyło się 11 maja. Panowie wrócili z wyprawy nad polskie i niemieckie morze. Wykręcili 602 km, w dużej mierze pod wiatr.

– Nie cierpię wiatru! – mówi Henryk Kot.

– Lepiej jechać pod górę, bo wiadomo, kiedy ona się skończy – dopowiada Paweł Brodzicz.

Panowie przejechali wzdłuż polskiego wybrzeża – od Ustronia Morskiego po Świnoujście Następnie pokonali kawał Niemiec – przez Ahlbeck, Koserow, Zempin, Zinnowitz, do Wolgast. Deszcz i silny wiatr zmusiły ich do rezygnacji z jednego etapu i odwiedzenia Stralsund, a potem przeprawy pięknym mostem na Wyspę Rugia. Zabrakło im do tego 64 kilometrów.

To, co mieszkańcy Okonka zapamiętają z wyprawy, to kulturę i uprzejmość niemieckich kierowców. Ich pozdrowienia, uśmiechy i to, że wyprzedzając rowerzystę odjeżdżają na bezpieczną odległość.

– Nikt na nas nawet nie zatrąbił, mieliśmy pierwszeństwo – wspominają.

Dwa lata temu do stolicy Czech panowie Kot, Brodzicz i Baczyński jechali z hasłem „Najpierw Praga, potem Rzym”. Do wiecznego miasta jeszcze nie dojechali, ale wciąż o tym marzą, zwłaszcza panu Henrykowi na myśl o stolicy Italii zapalają się ogniki w oczach.

– Pojedziemy, pojedziemy, tylko najpierw Francja – obiecuje mu pan Paweł.

– No i wschodnia Polska jeszcze mi chodzi po głowie, tam są fajne ścieżki. Albo wiesz co, może w przyszłym roku Mazury? Tam jest gdzie jeździć...

Łukasz Opłatek,
fot. archiwum P. Brodzicza