Nigdy nie jest za późno

Życie różnie pokierowało losami tych ludzi. Każdy z nich to inna historia, inne opowiadanie. Łączą ich jednak co najmniej dwie rzeczy: to, że kiedyś naukę przerwali i to, że dziś chcą się kształcić i coś w życiu osiągnąć

Gdy piątkowym popołudniem, po pięciodniowym toku zajęć lekcyjnych milknie dzwonek w krajeńskich Szkołach im. St. Staszica, wchodzących w skład CKZiU w Złotowie, ruch zamiera tu tylko na chwilę. Za godzinę, może dwie sale wypełnią się słuchaczami kursu kwalifikacyjnego w zawodzie rolnika. W sobotę i niedzielę ludzi będzie tu jeszcze więcej. Przyjadą uczyć się w Liceum Ogólnokształcącym dla dorosłych, działającym w ramach Centrum Kształcenia Ustawicznego, wchodzącym w skład Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w Złotowie. Na ogół nie mają kilkunastu lat, ich wiek jest dojrzalszy. Co nimi kieruje? Co sprawia, że nadal im się chce, że mają w sobie na tyle silnej woli, by zostawić domowe i zawodowe obowiązki i znów wrócić do szkoły? Bo samo przysłowie, że na naukę nigdy nie jest za późno, to chyba jednak zbyt słaby motywator.

[[reklama]]

Szansa na sukces?
Spotykamy się w ośmioosobowym gronie w sobotni poranek. Moi rozmówcy zerkają nieco niepewnie w stronę dyktafonu. Ta niepewność jednak szybko znika, gdy pada pytanie o powody ich decyzji o podjęciu kształcenia. Najpierw u pani Małgorzaty, 44-letniej mieszkanki Krajenki. To była jej samodzielna decyzja, której mocno kibicują dorosłe już córki, mające niebawem skończyć studia. - Teraz mam więcej czasu niż kiedyś (uśmiech) [...] Przez wiele lat moja praca zawodowa układała się różnie. Może rozwinęłaby się lepiej, gdybym wykształcenie średnie zdobyła wcześniej – mówi.

Podobnie było w przypadku Sebastiana, który dokładnie wie, czego chce. 32-letni mieszkaniec Zakrzewa ma w ręku dobry fach, jest budowlańcem, prowadzi własną firmę. - Zdobycie matury otwiera mi furtkę...

To tylko fragment artykułu Szymona Chwaliszewskiego z AL 02/2014, s.16