Odszedł człowiek niezwykły

Zza szyby zakładu fotograficznego pana Marszałka zerka na przechodniów. Elegancki i uśmiechnięty, z żoną i synami u boku. Są lata 60. XX wieku, a rodzina Wołoszyńskich jest jak lokalni celebryci, choć nikt takiego słowa nie używa. Nie zna go na pewno Janina. Wie natomiast, że dystyngowany pan w witrynie to prezes Gminnej Spółdzielni w Lipce. Ważny dla niej dlatego, że chce się ona uczyć spółdzielczości. Skierowanie do szkoły w Złocieńcu – Technikum Ekonomicznego Centrali Rolniczej Spółdzielni w Warszawie zdobywa od prezesa jej ojciec.

– wspomina Janina Włodarczak. Pan Stefan ujął ją tym zaangażowaniem w sprawy uczniaków, a przecież od dwunastu lat był szefem jednej z najlepszych spółdzielni w kraju.

Z MO do GSu

Stefan Wołoszyński zadziera z Niemcami w Radomiu. Gdy zaczęła się wojna miał czternaście lat, gdy kończyła – dwadzieścia. Jest zdolny do pracy, więc hitlerowcy próbują zmusić go do budowy umocnień miasta. Syn masarza, urodzony 26 sierpnia 1925 roku w mieście robotników, ma jednak twardy kręgosłup. Ucieka do Lublina, pracuje w parowozowni. W marcu 1945 roku z bratem przybywa na Ziemie Odzyskane – do Złotowa. Przez cztery lata pracuje w Komendzie Powiatowej Milicji Obywatelskiej. Strzeże posterunków w Gronowie, Lipce i Tarnówce. Podczas walk z Werwolfem (niemiecka podziemna organizacja dywersyjna, działająca na terenie całego kraju, powstała w 1944 roku; jej twórcą był niemiecki generał, specjalista wywiadu od spraw wschodnich Reinhard Gehlen) zostaje ranny i trafia do szpitala w Złotowie.

– wspomina syn pana Stefana, Henryk. Tak Stefan Wołoszyński trafia do Lipki. Zostaje członkiem zarządu GS–u, a w 1954 roku jego prezesem.

– opowiada H. Wołoszyński. W latach 60–tych i 70–tych GS Lipka jest potęgą. Ma sieć sklepów wiejskich, dom handlowy w Lipce, sieć magazynów, składnicę maszyn, bazę warsztatową, masarnię oraz nową piekarnię. I zaradnego szefa.

A, to przepraszam

– wspomina Barbara Piekarska, która ze Stefanem Wołoszyńskim współpracowała najpierw w spółdzielni, a później w związku kombatantów. Pani Barbara byłego prezesa wspomina jako szefa z klasą. Eleganckiego i kulturalnego.

– twierdzi. Ale polegać na nim mogli przede wszystkim ludzie. W końcu komuna była czasem załatwiania.

– taki sprzęt to był prawdziwy skarb. Prezes Wołoszyński był też specjalistą od spraw beznadziejnych. Gdy mieszkaniec Lipki, mały i krępy, nie mógł zdobyć garnituru we właściwym rozmiarze, on kazał go dla niego sprowadzić.

– zauważa B. Piekarska. Co prawda spełniał też życzenia partyjnych bonzów, którzy chcieli np. mięsa spod lady, ale zawsze kazał im za nie płacić.

– twierdzi pani Basia. Janina Włodarczak także zapewnia, że S. Wołoszyński był najlepszym spośród jej szefów.

– opowiada. Może dlatego, że spółdzielnia była dla niego najważniejsza. Budował i rozwijał ją jak własny biznes.

– mówi z dumą H. Wołoszyński.

To dopiero połowa artykułu. W dalszej części przeczytasz m.in.:

Dom, do którego chce się wracać – GS Lipka, choć zajmował ważne miejsce w sercu Stefana Wołoszyńskiego, nie był jedynym polem jego aktywności. Przez wiele lat był...

Wiecznej pamięci – Stefan Wołoszyński zmarł 28 stycznia 2017 roku. W ostatniej drodze towarzyszyła mu liczna rodzina, przyjaciele, współpracownicy...

Subskrybuj i czytaj wszystkie artykuły bez ograniczeń[[pay]]

Z Gminną Spółdzielnią w Lipce Stefan Wołoszyński pożegnał się z końcem 1981 roku.

– wspomina J. Włodarczak, która w spółdzielni dopracowała się stanowiska głównej księgowej.

Na emeryturze były prezes był świadkiem powolnego upadku spółdzielni. Ich funkcjonowanie w nowej, kapitalistycznej rzeczywistości było utrudnione.

– mówi B. Piekarska.

– dodaje dyrektor Gminnego Ośrodka Kultury w Lipce Lech Wiśniewski.

Dom, do którego chce się wracać

GS Lipka, choć zajmował ważne miejsce w sercu Stefana Wołoszyńskiego, nie był jedynym polem jego aktywności. Przez wiele lat był radnym, członkiem rad nadzorczych w Banku Spółdzielczym w Lipce i Spółdzielni Kółek Rolniczych, działał we władzach OSP i przez ponad dekadę był ławnikiem przy sądzie w Złotowie. Kochał zwłaszcza działalność kombatancką.

– opowiada dyrektor GOK–u.

Gdy zachorował, został honorowym prezesem związku kombatantów. Mimo braku sił zaglądał do biura w Urzędzie Gminy Lipka.

– wspomina B. Piekarska.  Dlaczego?

– opowiada Henryk Wołoszyński. A Lech Wiśniewski dodaje:

Spółdzielnia spółdzielnią, ale nie ma to jak kochająca rodzina. Stefan Wołoszyński (siedzi w środku) w otoczeniu najbliższych

Wiecznej pamięci

Stefan Wołoszyński zmarł 28 stycznia 2017 roku. W ostatniej drodze towarzyszyła mu liczna rodzina, przyjaciele, współpracownicy, delegacje zakładów pracy i organizacji, w których działał.

L. Wiśniewski:

H. Wołoszyński:

Ola Wołoszyńska: Mimo tych wszystkich ról jakie pełnił przez całe swoje życie, dla mnie zawsze był dziadkiem w najlepszym tego słowa znaczeniu, czekającym na swoje wnuki i prawnuki. Rozpieszczał mnie i spełniał zachcianki, otaczał mnie z babcią troskliwą opieką. Kiedy dziadek podupadł na zdrowiu, role się odwróciły i wtedy to my staraliśmy się sprostać jego potrzebom.[[/pay]]