[posłuchaj] Let England Shake - PJ Harvey

Jej ostatnie dzieło całkowicie różni się od tych pozostałych. Przyznam szczerze, że zanim posłuchałam któregokolwiek z kawałków, słyszałam prawdziwie niepochlebne opinie na ich temat. Dlaczego ? Długa byłaby to historia, nie sposób jest opowiedzieć o PJ Harvey w kilku krótkich i treściwych zdaniach, a przynajmniej ja nie potrafię. Jedyne trafne określenie Polly (imię piosenkarki) brzmi: emocjonalna ekshibicjonistka. I tak właśnie z nią jest, a raczej było. Każda jej płyta była nad wyraz surowa i oszczędna, chociaż Polly zawsze zaskakiwała zdolnością do bawienia się swoim głosem, co czyniło ją artystką wielowątkową. Naturalna i bez lukrowej posypki sprzedawania się, pisze teksty nie po to aby się sprzedały, ale po to aby podobały się jej samej.

[[reklama]]

I jaka jest jej nowa płyta?

CAŁKOWICIE INNA. Jakie było moje zaskoczenie, kiedy zamiast podstawowego sprzętu (gitara, perkusja, wokal) , znalazłam tam: cytrę, gitarę, pianino, instrumenty dęte i masę różnych przeszkadzajek. Zarówno to, jak i wokal artystki uległ zmianom.

Jak Was zachęcić do posłuchania płyty?

Kilka przykładowych piosenek. Otwierający płytę utwór "Let England Shake" jest trafną zapowiedzią całości, bardzo melodyjny. "The Last Living Rose" to powrót do grania sprzed kilkunastu lat, dość surowy, aczkolwiek w refrenie zaskakują nas instrumenty dęte. "The Glorious Land" zbił mnie z tropu. Gdzieś w tle trąbki wzywające na apel niczym w wojsku, totalna nowość, widać , że piosenkarka rozpędza się w próbowaniu muzyki.

Powiem tak. Pokochałam twórczość PJ Harvey bezwarunkowo i chociaż zmieniła swój kurs, do którego zdążyłam się przyzwyczaić, nie szkodzi. Przyklaskuję jej, głośno krzycząc aby dalej mieszała i w muzyce i w głowach innych ludzi. Dla mnie jest niepokonana, za swoją wytrwałość w dążeniu do muzycznej perfekcji pomimo różnych opinii, a płyta Let England Shake naprawdę dowodzi, że otwartość muzyczna jest domeną osób naprawdę dojrzałych emocjonalnie i zwyczajnie, po ludzku tolerancyjnych. 

Agnieszka Piec, fot. Frazer Harrison

Całej płyty możecie posłuchać tutaj: