Przetrwam, gdy inni padną

Buty trzeba zdjąć i nadziać na kołki. Z trzecim kijem położyć się spać.

Linki od hamaka posmarować na przykład żelem do golenia.

Najlepiej mieć żonę i dwójkę dzieci – zrobi się wszystko, by do nich wrócić.

To tylko kilka zasad przetrwania, którymi dzieli się z nami Bartosz Ratajewski. Wysoki, postawny, z kilkudniowym zarostem sprawia wrażenie człowieka gotowego na wszystko. I chyba o to mu chodzi. Sięgając do plecaka po opatrunki używane przez jednostki specjalne czy krzesiwo mówi, że reguł przetrwania jest masa. I z każdym pobytem w lesie ich ilość rośnie.

Kryptonim podpucha

Oddajcie jedzenie. Schowamy je przed dzikimi zwierzętami – tak byli żołnierze GROMu, elitarnej jednostki wojsk specjalnych, witają kursantów. Wśród nich Bartka, który na przetrwanie w Bieszczadach zabrał trzy wojskowe racje żywieniowe. Każda po dwa i pół tysiąca kalorii.

– mieszkaniec Złotowa wiele razy nocował na łonie natury. Jako harcerz czy członek grupy paramilitarnej. Wzmianki o rysiach i niedźwiedziach się jednak obawia.

– tak zaczyna się przygoda z survivalem. Realistyczna imitacja: jesteś w dziczy, nie masz wody i jedzenia. Ale masz nóż, krzesiwo i kawałek sznurka. Przeżyj.

– zapyta Bartka później syn. Tak samo jak kilkanaście dni wcześniej w czeskich górach – z trudem.

Po pierwsze – schronienie

Szkolenie odbywa się w maju, w górach, z dala od ludzkich siedzib.

– B. Ratajewski zaznacza, że spędzenie kilku dni i nocy w lesie nigdy nie jest zabawą.

Bartek pokazuje jak ma być zbudowane schronienie na noc - od wiatru i deszczu chronić ma pałatka

Pierwsze hasło: żmije. Trzeba więc było zbudować podest – konstrukcję opartą o drzewa. Żadnych pił i gwoździ. Tylko sznurek i saperka. Na to warstwa gałęzi, tylko znalezionych, by nie zostawić po sobie śladów. Potem warstwa miękka. Od wiatru i deszczu chronić ma nas pałatka.

Na kursie, który Bartek zrobi później dla złotowian czterech silnych mężczyzn budować będzie takie legowisko ponad godzinę.

– zdobytą wiedzą B. Ratajewski chętnie dzieli się z innymi[[pay]].

W kwietniu tego roku Bartek przechodził szkolenie SERE (survive, evade, resist, escape) w Lublińcu, gdzie stacjonuje i szkoli się Jednostka Wojskowa Komandosów. Instruktorem był doświadczony komandos, kursantami osoby z rożnych służb, dwóch cywili i Bartek właśnie. W USA szkolenie to odbyć muszą wszystkie jednostki specjalne. Także piloci. Mają wiedzieć, jak przetrwać na terenie wroga, jak się ukrywać, jak się zachowywać w przypadku schwytania. Aby zwiększyć swoją szansę na przeżycie unika się zachowań skrajnych: niemówienie niczego lub wszystkiego skraca życie.

W mateczniku komandosów Bartek musi pamiętać o powieszeniu butów na kijach (na zmęczonych stopach daleko nie zajdziesz) i drągu do odstraszania skorpionów, żmij czy lisów.

– teraz mieszkaniec Złotowa nosi na przegubie czarną, plecioną bransoletę. To nie tylko ozdoba. To osiem metrów sznurka oraz gwizdek.

– twierdzi adept sztuki przetrwania.

Po każdym szkoleniu przygotowuje się lepiej na nieznane.

– nasz rozmówca już wie, że zakładać cokolwiek można sobie w domu. Na wyprawę trzeba być przygotowanym.

Nigdy nie wiesz

Krzesiwo - sposób na ognisko, gdy zapałki zamokną

Bartek Ratajewski wychował się na warszawskiej Pradze. Jako dziecko biegał po krzakach i budował tajne bazy. Rozpalał ogień.

– twierdzi

Gry komputerowe nie dają praktycznych umiejętności.

– mężczyzna sięga do plecaka. Po opatrunki, których używają gromowcy i krzesiwo. Jednym ruchem wznieca snop iskier.

Z domu nie wychodzi też bez noża.

– niewielkie ostrze przydać się może np. do przecięcia pasa, gdy po wypadku zostaniemy uwięzieni w aucie. Bartek przekonuje, że gotowym trzeba być zawsze i na wszystko. Dlatego nie słucha uwag żony.

– pytanie choćby o latarkę B. Ratajewski zbywa zawsze tak samo: że nie wie, co się wydarzy po drodze. Może zawali się budynek, w którym będzie przebywać? Nóż, latarka, gwizdek, opatrunek, menażka – to wszystko razem albo z osobna może mu uratować życie.

– Bartek mówi o obrazie „127 godzin” w reżyserii Dann’ego Boyla. Sam wielonarzędziowy zestaw ma zwykle przypięty do paska spodni.

– twierdzi miłośnik survivalu.

Cukier krzepi

W USA od ponad trzydziestu lat rozwija się ruch preppersów. To ludzie gotowi na wszystko. Na atak zmutowanego wirusa, tsunami, wybuch bomby atomowej. Budują samowystarczalne schrony i gromadzą broń oraz żywność. Tacy sami ludzie w Polsce nazywają się „bounglerami”. Ma być ich około trzydziestu tysięcy.

Bartek Ratajewski nie ma schronu w piwnicy i nie nazywa się ani preppersem, ani bunglerem. Ale żywność gromadzi.

celem mieszkańca Złotowa jest zgromadzenie żywności na ponad pół roku. Dziś ma jedynie trochę wojskowych racji.

– wojna hybrydowa nie ma granic. Państwo islamskie przyznało, że prowadzi z nami wojnę i wysyła od nas swoich terrorystów – dlatego Bartek się szkoli. A ćwiczy w lesie, bo tam jest łatwiej przeżyć niż wśród ludzi.

– opowiada członek grupy Special Operations Forces.

Siła psychiki

Special Operations Forces tworzy kilkanaście osób ze Złotowa i okolic, miłośników wojsk specjalnych. Taktyki zielonej, czyli przetrwania m.in. w lesie uczy ich Bartek.

Czy z kompasem czy bez, trzeba umieć orientować sięw terenie

„Klasą” jest las jednego z członków grupy. Poruszanie się z kompasem i bez niego to podstawa.

Najlepiej z zegarkiem ze wskazówkami. Dlatego Bartek rzucił w kąt elektronika.

Lubliniec. Noc. Bartek ucieka.

– mieszkaniec Złotowa wie, że pomyłka o stopień na odcinku kilku kilometrów będzie porażką. Dla niego i grupy, którą prowadzi. Karne pompki, siady i kopniaki są normą.

– mówi nasz rozmówca. Trafią.

Po paru dniach na dwóch gorących kubkach na dobę (600 kcal, a ważący około 100 kg Bartek potrzebuje co najmniej 1500 kcal dziennie), gromowcy rzucają kursantom mięso. Żywe.

– w survivalu nie ma miejsca na słabość umysłu. Ten kto ma mocną psychikę ma większe szanse od wysportowanego mięczaka.

– zapewnia uczestnik wielu szkoleń.

Dajmy ludziom szansę

Survival to zabawa? To fanaberia? Tak można powiedzieć, gdy oderwie się go od zagrożeń, które na nas czyhają. Zawsze i wszędzie.

– Bartek podkreśla, że na szkoleniach uczy się tzw. medycyny pola walki. Udrożnienie dróg oddechowych wbitym w tchawicę długopisem nie jest tu mrzonką.

– twierdzi.

Ten kto ma mocną psychikę ma większe szanse od wysportowanego mięczaka

Na przykład na wyprawę w góry ze znajomymi nie bierze napoju, tylko wodę. Lepiej gasi pragnienie, ale też można nią przemyć ranę. Rozpuścić w niej leki. Ugotować na niej herbatę z sosnowych igieł.

– to już nie tak trudno sobie wyobrazić, prawda?

twierdzi Bartek.

Dlatego propaguje survival i przekazuje wiedzę innym.

– mówi o grupie SOF Złotów. Niedługo B. Ratajewski z czterema kolegami przejdzie szkolenie, które poprowadzi WIR.

– spróbuje przetrwać na pustyni lub w dżungli.

– podkreśla jeszcze raz i zbiera do plecaka krzesiwo, nóż i opatrunki. Do domu ma kawałek drogi. [[/pay]]