Róża

Żyje sama, we własnym świecie, bez wielkich potrzeb. Akceptuje świat w jakim przyszło jej żyć - smutny, szary, bez nadziei, że coś lepszego może jej się jeszcze w życiu przytrafić

"Chciałem zapytać, czy zajęlibyście się losem staruszki, która ma około 80 lat i żyje na skraju ubóstwa" - sytuacją Róży Tomasz, mieszkanki Buntowa zainteresował nas mężczyzna. Nie napisał kim jest, co robi, dlaczego chce żeby sprawą się zająć. Napisał za to o życiu kobiety, o koszmarnym mieszkaniu, o braku serca, znieczulicy, bezradności. Nie podpisał się, jego też było stać tylko na napisanie takiego listu.

[[reklama]]

Buntowo. Parkuję auto przy ogrodzeniu. Szukając pani Róży wchodzę pomiędzy szaro-bure domy. Zaraz potem widzę przygarbiona kobietę w niebieskim fartuchu. Na głowie czapka. Ciężko dźwiga wiadro wypełnione trocinami. Na wierzchu drewno. "Pani Róża?". Cisza. "Pani Róża?!" - To ja jestem Róża Tomasz - słyszę od staruszki. Sekundy później wiadro targam ja, wchodząc do domu, do kuchni, która kuchni nie przypomina.

Siadam na ławce grubo przykrytej sadzą. Pod stopami zimny beton – ogień z westfalki nie jest w stanie go ogrzać. Żadnych paneli, linoleum... nic. Ściany przyozdobione zieloną lamperią. W oknach plastiki. Biedę i zapuszczenie widać gołym okiem, czuć je. Zapach biedy wszędzie jest taki sam.

[[reklama]]

Pani Róża zajmuje miejsce naprzeciwko mnie. Mówię kim jestem, co tutaj robię. Moja rozmówczyni nie słyszy. Próbuję jeden raz, drugi, trzeci... Bez rekcji. Ostatecznie wnuk prowadzi nas do córki, która mieszka w sąsiednim domu. Pani Róża w klapkach pokonuje kałużę. Kilka metrów dalej, na podwórku, zawadza nogą o kamień. Upada ale wspólnie dajemy radę podnieść się. Później dowiaduje się, że jej całe życie jest jak ten upadek, po którym przychodzi jej się pokornie podnieść.

To tylko fragment artykułu Patrycji Koplin z AL 04/2014, s.15