Słowa, słowa... a gdzie czyny?

Pani Rusinowska mówi, że jest pierwsza do dialogu, do komunikacji, do kompromisu, ale ze skarg nauczycieli wynika, że tak nie jest

Konkurs na stanowisko dyrektora radawnickiego zespołu szkół odbył się w końcu kwietnia, jego echa, będące również pokłosiem publikacji prasowych, wciąż jednak nie cichną. Do przedostatniego, związanego z tą sprawą, zamieszczonego na łamach „Aktualności” artykułu z 15 maja odnieść postanowił się zarząd oddziału Związku Nauczycielstwa Polskiego gminy Złotów. Treść wywiadu zatytułowanego „Nadzieja umiera ostatnia” okazała się być dla członków zarządu zaskakująca. – Dyrektor Jolanta Rusinowska nie zdaje sobie chyba sprawy z tego, że swoim postępowaniem może komuś sprawiać przykrość – ocenia I. Hermann, dodając, że co najmniej w kilku kwestiach poruszonych w wywiadzie słowa dyrektor gimnazjum nie odpowiadają rzeczywistości.

Akcja-reakcją

W wątpliwość członkowie zarządu w składzie: J. Kasprzyk, B. Dudzik, K. Czarnowska, J. Sudoł, N. Szefler i Cz. Czarnowski poddają choćby pozytywny klimat, o którego budowaniu w kontekście swojej osoby mówi w wywiadzie J. Rusinowska. Zwracają uwagę na fakt, że dobra atmosfera nigdy nie jest wyłącznie zasługą dyrektora, a również rodziców, pracowników szkoły oraz nauczycieli, których ich zdaniem J. Rusinowska nie wymieniając w tym punkcie dyskredytuje. „Jeśli ktoś nie chce go dzielić [klimatu – przyp. red] to już jego problem” – pada pierwszy cytat. – Przez kilka ostatnich lat otrzymywałam sygnały od wielu nauczycieli-związkowców o absurdalnych zakazach, nakazach, przepisach, zarządzeniach – mając na myśli styl pracy dyrektor Rusinowskiej mówi I. Hermann, dodając, że po tych sygnałach już dwa lata temu spotkano się w Radawnicy, by znaleźć rozwiązanie zgłaszanych problemów. W rozmowie uczestniczyli wówczas pracownicy administracji i obsługi szkoły, przedstawiciele związku zawodowego, wójt Piotr Lach, przewodniczący Rady Gminy Złotów Sławomir Czyżyk, przewodnicząca gminnej komisji oświaty Jolanta Klóska, a także przedstawiciele rady pedagogicznej i rady rodziców. – Chodziło o to, aby wyjaśnić niepokojące sygnały, które docierały do Związku – członkowie zarządu naświetlają sytuację. – Nic się jednak od tego czasu nie zmieniło – uważają, przytaczając przykłady. Pierwszy z nich – utrudnianie korzystania z kserokopiarki, które spowodowane były ograniczeniami czasowymi. – Były wyznaczone godziny. Do godziny 8.00 i po godzinie 14.00 – obrazują, tłumacząc, że nauczyciel, który miał zajęcia z dziećmi np. od 10.00 – jeśli chciał skorzystać z kserokopiarki musiał być w szkole przed 8.00. – Czy to nie jest absurd? – pytają. – To jest absurd. Tłumaczenia J. Rusinowskiej, która miała wówczas wyjaśniać, że kopiowanie dokumentów pomiędzy wyznaczonymi godzinami utrudnia pracę w sekretariacie, nie przyjmują. Zwracają uwagę, że złożona przy okazji spotkania sprzed dwóch lat deklaracja, że druga kserokopiarka zostanie umieszczona w pokoju nauczycielskim nie została spełniona do dziś. Nasi rozmówcy nie godzą się również z poglądem J. Rusinowskiej, która miała nie tolerować opuszczania przez nauczycieli szkoły w trakcie tzw. „okienek”, a więc w czasie, kiedy ci nie mieli zajęć. – Jak to jest, że trzeba siedzieć w pracy w tych godzinach, w których się nie pracuje? No chyba, że za siedzenie pani dyrektor będzie płacić […]. To jest nonsens – oceniają, dodając, że pełnienia zastępstw nie kwestionują, nie może być jednak tak, że nauczycielowi ogranicza się wolność. Irena Hermann, odnosząc się do wspominanej w wywiadzie otwartości na dialog, zwraca również uwagę na fakt, jak trudno było się z J. Rusinowską porozumieć. Przywołuje z pamięci corocznie organizowaną na koniec roku przez ZNP wycieczkę, w której pewnego razu, ze względu na niechęć do przesunięcia posiedzenia rady pedagogicznej, nauczyciele z Radawnicy by nie pojechali. Ostatecznie dyrektor gimnazjum miała się do wniosku I. Hermann przychylić, nasza rozmówczyni uważa jednak, że zabrakło wówczas zwykłego ludzkiego zrozumienia.
[[reklama]]
Praca za karę?

Nasi rozmówcy, wracając do poruszonego na początku wątku klimatu, zwracają uwagę na nastawienie grona nauczycielskiego do pracy. – Jak pracować dobrze w warunkach, kiedy się idzie do pracy pod strachem? – pytają. – Może strach pracowników dodaje dyrektor siły? – zastanawiają się. – Nauczyciele stają się niewolnikami, bo zwyczajnie się boją. Jak można tak pracować? – ponawiają pytanie. – Pani Rusinowska mówi, że jest pierwsza do dialogu, do komunikacji, do kompromisu, ale ze skarg nauczycieli wynika, że tak nie jest – zwracają uwagę, przypominając, że jeden z nauczycieli zrezygnował z pracy, ponieważ na radzie nie dopuszczano go do głosu. Przypominają, że pół biedy kiedy ma się gdzie pójść. Co jednak, kiedy alternatywy nie ma?
[[nowa_strona]]
Dyrektorem się bywa

- „Jak chce pani zapobiegać urlopom dla poratowania zdrowia nauczycieli wyczerpanych psychicznie?”. Zadałam to pytanie pani dyrektor na konkursie – otwarcie przyznaje I. Hermann, dodając, że w wywiadzie zostało ono przez nią przeinaczone (czy nauczyciele gimnazjum chodzą na urlopy zdrowotne ze względów psychicznych). – Dla mnie to jest różnica – zaznacza. Nie tylko z tą częścią wywiadu, podobnie jak pozostali członkowie, I. Hermann się nie zgadza. - „W szkole najważniejszy jest uczeń”. Jest najważniejszy – zgadzają się. – Ale szkoła nie będzie istniała bez nauczyciela, nie będzie istniała bez rodzica – uświadamiają. – Dyrektorem się bywa, a nauczycielem, człowiekiem się jest – przypominają. - Jeśliby pani Rusinowska miała godność, to zrezygnowałaby z konkursu – podsumowuje Irena Hermann. – Jedynym atutem tej Pani jest zdolność pięknego mówienia. Tak potrafi zakręcić, zamącić, że nie ma mądrzejszego – uznaje jeden z członków zarządu – teraz główną linią jest dobro dziecka. - Czy to właśnie dla dobra dziecka powstało w gimnazjum ognisko ZZ „Solidarność”? – pyta I. Hermann. - Dla młodzieży odpowiedniejsze byłoby harcerstwo, którego wskrzeszenie w swojej wizji zespołu ma pani Rusinowska. Szkoda tylko, że na ten pomysł nie wpadła przez sześć lat dyrektorowania, za to pomysł z powołaniem związku zawodowego został wprowadzony w życie błyskawicznie. I ośmielam się przypuszczać, że nie dla dobra dzieci, ale dla dobra jednostki. Słowa, słowa… gdzie czyny?

Patrycja Koplin
[[reklama]]